Na glebę naszej wolności upada miecz!

Na glebę naszej wolności upada krew !

Który ciężar przeważy…W niedzielę,14 maja 2017 roku w Królewskim Krakowie odbyła się procesja z Wawelu na Skałkę z tradycją sięgającą XIII wieku. W 1079 roku został zamordowany  Stanisław  biskup krakowski przez króla Bolesława Szczodrego – Śmiałego. W 1089 r. szczątki zamordowanego biskupa  zostały uroczyście przeniesione w wielkiej procesji ze Skałki na Wawel.

Papież Innocenty V ósmego września 1253 roku w Asyżu ogłosił Świętym  biskupa. Od tego momentu co roku odbywa się procesja z Wawelu na Skałkę i z powrotem. W procesji tej bierze udział episkopat Polski, kardynałowie, kapłani, goście z Polski  i z zagranicy, wielka liczba zakonników i sióstr zakonnych, modlących się za Kraków, Warszawę, Poznań, Lublin,  za całą Polskę i świat. W tym uroczystym dniu wyznania wiary ludzie wychodzą  w strojach regionalnych, niesione są relikwie świętego biskupa męczennika św. Stanisława, św. Jana Pawła II i wielu świętych i błogosławionych. Ulicami Krakowa idzie pochód tych, co żyli ,,Wczoraj” i tych ci żyją dziś. Jest to wielkie spotkanie Świętych wszystkich epok. Przenikanie się świętości i dzielenie się świętością. Procesję prowadzi  krzyż Pana Jezusa. Niesione są relikwie, feretrony, obrazy, sztandary. Niosą je m. in. przedstawiciele cechów miejskich, bractwa kurkowego. W procesji podążają przedstawiciele władz miasta Krakowa, przedstawiciele władz państwowych,  wojsko, straż, policja i tłumy wiernych. Dzieci są odświętnie przybrane. Jednym zdaniem: piękna modlitwa serca. A co najbardziej raduje, że przy rządzie wierzącym wszyscy wyznają swoją wiarę odważniej i radośniej uwielbiając Boga w Trójcy Jedynej. I tak jakoś swojsko jak przed laty w ,,Pańskiej Polsce” pięknie wpisuje się w procesję pochód  uczonych krakowskich w togach, bractwa kurkowe, a regionalne barwne stroje nadają uroczystości niecodzienny wygląd.  Na Skałce odprawiana jest uroczysta suma, której w tym roku  przewodniczył abp Marek Jędraszewski. Wygłosił okolicznościowe kazanie odwołując się do wiersza  Kardynała Karola Wojtyły ,,Stanisław”-„Pragnę opisać Kościół -  mówił arcypasterz…mój Kościół, który rodzi się wraz ze mną, lecz ze mną nie umiera - ja też nie umieram z nim, który mnie stale przerasta - Kościół: dno bytu mojego i szczyt. Kościół - korzeń, który zapuszczam w przeszłości przyszłość zarazem, Sakrament mojego istnienia w Bogu, który jest Ojcem. Pragnę opisać Kościół - mój Kościół, który związał się z moją ziemią Na glebę naszej wolności upada miecz. Na glebę naszej wolności upada krew. Który ciężar przeważy? Ksiądz Arcybiskup wychodząc od poematu ,,Stanisław” odwołał się do dawnych wieków, ukazał jak po jednej stronie stanęli  król Bolesław Szczodry – Śmiały i biskup Stanisław, gdy trzeba było opowiedzieć się wiernością w czasie zmagań Kościoła.Ale  gdy trzeba było upominał  biskup Stanisław króla broniąc ludu i moralności. Powiedział też że właśnie wtedy od czasów Stanisława biskupa, od  jego ofiary z życia powstała Rzeczpospolita. Tak ma wyglądać i dziś nasz kraj i oparty powinien być na prawie moralnym i wierności Bogu. Historia minionych lat pokazała nam różne dzieje. Pokazała nam również wiarę ludu polskiego i zwycięstwo tej wiary w trudnych dziejach naszego narodu. Odniósł się metropolita Krakowski do wielkiego autorytetu  jakim cieszył się i cieszy książę kardynał Sapieha, ukazując jego wkład w budowanie Polski w czasach zmagań wojennych.   Książe Kard Sapieha wiedział że trzeba podnosić morale narodu  sprzeciwiając  się sowietyzacji Polski . Sam zabiegał  i zapraszał wszystkich do  budowy narodu, który powinien być silny i niezależny. Od Polaków  Książe Sapieha otrzymał  przydomek  ,,Książe niezłomny”.

Ksiądz Prymas Stefan Wyszyński  nad trumną zmarłego Kardynała Sapiehy powiedział : Był to maż stanu, kochający naród i pragnący silnej Polski -  ,,Miłujący Polskę w każdej fazie jej dziejów, nigdy wymówek jej nie czynił, kochał Polskę taką, jaką była. Czy ozdobna jako królowa,  czy uboga jak niewolnica, czy sieroca jak tułaczka.  Wszystko jedno, przecie zawsze  matka, toć Ojczyzna.   Kochał wszystko, co w macierzyńskich ramionach Ojczyzny się  mieściło”.  Nie wstydził się Polski. Miejsca królów  bohaterów, na Wawelu mówią nam potomnym o ich zmaganiach o wiarę i dziedzictwo Narodu. Serdecznie dziękujemy Księdzu Arcybiskupowi za piękne, ciepłe i ojcowskie słowa. Niech Bóg obdarzy hojnie łaskami  - wdzięczni Krakowianie i nie tylko.

Sanitariuszka Hania