Nasza historiaPolskaNBP wprowadzi do obiegu monetę ze Stanisławem Głąbińskim

Magdalena Targańska12 czerwca, 20205 min
Potrzebujemy Twojej pomocy, żeby wciąż tworzyć niezależne, wolne media. Jak możesz nam pomóc?

 

Za pomocą Pay Pal'a:
Za pomocą przelewu tradycyjnego:

 

Fundacja „Będziem Polakami”
ul. Podhalańska 3
85-123 Bydgoszcz
PKO BP PL04 1020 1462 0000 7902 0326 0783
Tytuł przelewu: darowizna na cele statutowe

Narodowy Bank Polski (NBP) wprowadzi do obiegu srebrną monetę o nominale 10 zł ze Stanisławem Głąbińskim, z serii „Wielcy polscy ekonomiści” – poinformował NBP w zarządzeniu prezesa banku centralnego.

Nowa moneta zostanie wprowadzona do obiegu 2 lipca tego roku. Wielkość emisji ustalono do 12 tys. sztuk.

Na awersie na tle wyodrębnionych płaszczyzn, z prawej strony widnieje wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, pod orłem, po prawej stronie znak mennicy, z lewej strony orła oznaczenie roku emisji: 2020 oraz wzdłuż brzegu półkolem widnieje napis: Rzeczpospolita Polska, a w dolnej części jest fragment przemówienia Stanisława Głąbińskiego.

Z kolei na rewersie z prawej strony umieszczono portret Stanisława Głąbińskiego, powyżej portretu wzdłuż brzegu półkolem umieszczono napis: Stanisław Głąbiński. Z lewej strony widnieje zarys wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919-1927, poniżej orła napis: 1862-1941.

Jak informuje NBP Głąbiński to wybitny przedstawiciel polskiej klasy politycznej II Rzeczypospolitej: nauczyciel akademicki, prawnik, zaangażowany w rozwój kraju polityk, który „potrafił mieć swoje zdanie”. Należał do pokolenia, które wywalczyło niepodległość Polski podczas I wojny światowej i pierwszych lat powojennych, gdy podjęło starania o jak najkorzystniejszy kształt ustrojowy i terytorialny odrodzonego państwa. Był naukowcem, parlamentarzystą, działaczem społecznym. Człowiekiem wolnym i niezależnym, a jednocześnie głęboko lojalnym wobec swojego obozu politycznego, czyli Ligi Narodowej i jej kolejnych formacji politycznych.

Urodził się 25 lutego 1862 r. w Skolem, w Małopolsce Wschodniej. Studia ukończył na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza (UJK) we Lwowie. Doktorat obronił w 1887 r.

Od początku swej kariery publicznej w zaborze austriackim wiązał działalność polityczną z zaangażowaniem społecznym. Działał i pełnił ważne funkcje, w tym prezesa m.in. w Towarzystwie Kółek Rolniczych (od 1899 r.), w Towarzystwie Szkoły Ludowej (od 1911 r.), w Krajowym Związku Przemysłowym czy w Towarzystwie Kursów Akademickich dla Kobiet i Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, ale także organizował lub współorganizował Kasy Pożyczkowe Stefczyka czy Towarzystwo Parcelacyjne (w 1892 r.).

W 1923 r. został wicepremierem rządu Witosa i ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego. Jako poseł m.in. kilkakrotnie piętnował zjawiska korupcyjne panujące na kolei oraz przerosty zatrudnienia w sektorze państwowym, tak w administracji, jak i w gospodarce, czy też uległość rządu przedmajowego. Podobnie jak cały obóz narodowy, był przeciwnikiem zamachu majowego i rządów sanacji.

We wrześniu 1939 r. w obliczu najazdu niemieckiego i sowieckiego oraz okrążenia Lwowa zdecydował się wyjechać z miasta, by przez Rumunię wydostać się z kraju. Jednak pod wpływem informacji, że cały rząd RP opuścił społeczeństwo, postanowił powrócić do Lwowa. W listopadzie 1939 r. został aresztowany przez NKWD i wtrącony do więzienia, najpierw we Lwowie, następnie w Moskwie na Łubiance. W czerwcu 1941 r. został skazany w haniebnym procesie sowieckim, mimo że nie podlegał jurysdykcji tego państwa, na 8 lat łagrów. W lipcu został przewieziony do obozu w Charkowie, gdzie zmarł 14 sierpnia 1941 r.(PAP)

Udostępnij:

Magdalena Targańska

Zostaw odpowiedź

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola oznaczone gwiazdką są wymagane

12 − three =