Polski duchowny katolicki, socjolog, publicysta, kaznodzieja oraz wieloletni działacz opozycji demokratycznej w PRL. Święcenia kapłańskie przyjął w archidiecezji warszawskiej. Jako duszpasterz związany był m.in. z parafią św. Stanisława Kostki w Warszawie — środowiskiem ks. Jerzego Popiełuszki — oraz z mszami za Ojczyznę i niezależnym duszpasterstwem ludzi pracy w latach 80. W okresie stanu wojennego należał do najbardziej rozpoznawalnych kapłanów opozycyjnych; jego homilie i komentarze stały się elementem niezależnego życia publicznego. Po 1989 r. konsekwentnie zachowywał krytyczny dystans wobec ustaleń Okrągłego Stołu i transformacji ustrojowej, kontynuując zaangażowanie publicystyczne w mediach katolickich i niepodległościowych. Z „Naszą Polską" współpracował przez wiele lat — publikował felietony, homilie i komentarze poświęcone sprawom Kościoła, narodu, etyki życia publicznego oraz pamięci historycznej (m.in. cyklicznie odnosząc się do rocznic patriotycznych, kultu bł. ks. Jerzego Popiełuszki czy katastrofy smoleńskiej). Stałe obecność w Radiu Maryja, „Naszym Dzienniku" i niezależnej prasie konserwatywnej; stały kaznodzieja podczas miesięcznic smoleńskich pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu. Urodzony 29 lipca 1944 r. w Woli Korytnickiej w rodzinie ziemiańskiej. W latach 80. XX w. znalazł się na liście „niewygodnych księży" Departamentu IV Ministerstwa Spraw Wewnętrznych — kapelan „Solidarności", przyjaciel i współpracownik bł. ks. Jerzego Popiełuszki, z którym wielokrotnie koncelebrował Msze za Ojczyznę w warszawskiej parafii św. Stanisława Kostki. Kawaler Orderu Orła Białego — najwyższego polskiego odznaczenia państwowego. W 2006 r. odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi dla niepodległości i działalność na rzecz przemian demokratycznych w Polsce. W 2018 r. uhonorowany Medalem „Pro Bono Poloniae".

Ks. Stanisław Małkowski zmarł 7 września 2026 r.