Ks. Stanisław Małkowski zmarł w nocy 7 września 2026 r. w wieku 82 lat – poinformowała Archidiecezja Warszawska. Duchowny archidiecezji warszawskiej, kapelan Solidarności, przyjaciel i współpracownik bł. ks. Jerzego Popiełuszki, kawaler Orderu Orła Białego, przez lata felietonista „Naszej Polski”.
Archidiecezja Warszawska potwierdziła śmierć kapłana
Informację przekazała 8 września 2026 r. Archidiecezja Warszawska. We wpisie na swoim profilu podała datę i wiek zmarłego, określiła go jako działacza opozycji demokratycznej i kapelana Solidarności oraz zapowiedziała, że szczegóły pogrzebu zostaną ogłoszone w późniejszym terminie.
Od lipca 2022 r. ks. Małkowski mieszkał na terenie diecezji warszawsko-praskiej.
Przez lata pisał w „Naszej Polsce”
Dla naszej redakcji to strata osobista. Ks. Stanisław Małkowski był wieloletnim współpracownikiem i felietonistą „Naszej Polski” – publikował u nas felietony, homilie i komentarze poświęcone sprawom Kościoła, narodu, etyki życia publicznego i pamięci historycznej.
Pisał w tygodniku, który przez dwadzieścia lat, od 1995 do 2015 r., tworzyła Maria Jedlińska-Adamus. Na tych samych łamach ukazywali się wtedy Tadeusz Płużański, Leszek Żebrowski i Wojciech Reszczyński. Ks. Małkowski należał do najwierniejszych autorów tego grona i nie odszedł z redakcji nawet wtedy, gdy pismo mierzyło się z kłopotami finansowymi.
Po 1989 r. konsekwentnie zachowywał krytyczny dystans wobec ustaleń Okrągłego Stołu i wobec przebiegu transformacji ustrojowej. Ta linia – nieustępliwa, formułowana wprost, bez oglądania się na środowiskowe koszty – była tym, co przez lata łączyło go z naszym pismem.
Marzec 1968, List 59 i droga do kapłaństwa
Urodził się 29 lipca 1944 r. w Woli Korytnickiej pod Węgrowem, w rodzinie ziemiańskiej. Ukończył socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Jako student wziął udział w strajkach marcowych 1968 r., za co czasowo relegowano go z uczelni.
W latach siedemdziesiątych współpracował z Komitetem Obrony Robotników i Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W grudniu 1975 r. znalazł się wśród sygnatariuszy Listu 59 do Sejmu, protestu przeciwko planowanym zmianom w konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Nowelizacja miała wpisać do ustawy zasadniczej PRL kierowniczą rolę partii i sojusz ze Związkiem Sowieckim.
Do Metropolitalnego Seminarium Duchownego wstąpił w 1970 r. Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1974 r. z rąk biskupa Zbigniewa Kraszewskiego. W połowie lat siedemdziesiątych wstąpił do nowicjatu Zakonu Kaznodziejskiego, po roku wrócił do archidiecezji. Pracował jako wikariusz między innymi w parafii Bożego Ciała na Kamionku i w parafii św. Jozafata w Warszawie.
Msze za Ojczyznę u św. Stanisława Kostki
W sierpniu 1980 r. był w Stoczni Gdańskiej, wśród strajkujących. 13 grudnia 1981 r., pierwszego dnia stanu wojennego, został zatrzymany i zwolniony tego samego dnia.
Od 1982 r. razem z ks. Jerzym Popiełuszką odprawiał Msze św. w intencji Ojczyzny w kościele św. Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu. Poznali się w seminarium, a w latach osiemdziesiątych ks. Małkowski wspierał go w duszpasterstwie ludzi pracy. Msze gromadziły tłumy, a wygłaszane tam kazania stały się elementem niezależnego życia publicznego – tak samo jak słowa ks. Jerzego Popiełuszki, które przetrwały jego zabójstwo.
Od 1983 r. prowadził duszpasterstwo na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.
Na liście księży niewygodnych
Służba Bezpieczeństwa zatrzymywała go wielokrotnie, przesłuchiwała i przeprowadzała u niego rewizje. Jego nazwisko znalazło się na sporządzonej dla zastępcy dyrektora Departamentu IV Ministerstwa Spraw Wewnętrznych liście księży uznanych za niewygodnych – w tym samym resorcie, w którym zapadła decyzja o porwaniu i zabójstwie ks. Popiełuszki.
Po 1989 r. pozostał w posłudze duszpasterskiej: w latach 1989-1990 jako wikariusz, w latach 1990-1992 jako rezydent w warszawskich parafiach. Po katastrofie smoleńskiej z 10 kwietnia 2010 r. uczestniczył w zgromadzeniach przed Pałacem Prezydenckim i prowadził tam wieczorne modlitwy.
Krzyż Komandorski, Pro Bono Poloniae i Order Orła Białego
W 2006 r. prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2018 r. otrzymał Medal Pro Bono Poloniae.
11 listopada 2021 r. prezydent Andrzej Duda nadał mu Order Orła Białego, najwyższe odznaczenie Rzeczypospolitej. Ks. Małkowski odebrał je jako duszpasterz i kapelan Solidarności – za posługę, którą pełnił wtedy, gdy kosztowała ona zatrzymania, przesłuchania i rewizje, a nie zaszczyty.
Żegnaj nasz Przyjacielu. Redakcja.
Źródło: Nasza Polska
