Janusz Palikot poza polskością. Głosowanie nad uchwałą o kanonizacji Jana Pawła II

4 min. czytania

Wojciech Reszczyński

29 kwietnia 2014 r.

Janusz Palikot, polityk

4 min. czytania

Wojciech Reszczyński

29 kwietnia 2014 r.

Janusz Palikot i jego klub poselski głosowali przeciwko uchwale Sejmu upamiętniającej kanonizację Jana Pawła II, przez co nie udało się jej przyjąć przez aklamację. Wojciech Reszczyński w felietonie zestawia to głosowanie z wynikami sondażu CBOS, według którego dla 98 proc. Polaków kanonizacja była ważna, i z wynikiem wyborczym Ruchu Palikota z 2011 roku. Pyta, dlaczego partia, na którą głosowało 10 proc. wyborców, a na samego lidera 94 tys., stawia się poza polskością i komu służy taka postawa, skoro z Moskwy, ustami ideologów Kremla, takich jak Aleksandr Dugin, płyną wezwania, by Polska wtopiła się w wielką Rosję.

„Ale nam się wydarzyło” – tak krótko skomentował swoją wizytę w Sejmie RP Jan Paweł II (11 czerwca 1999 r.). A cóż my możemy powiedzieć? Nam to się dopiero wydarzyło! W minioną niedzielę dostaliśmy jako świętego największego z rodu Polaków. Jest za co dziękować Bogu. Do grona największych świętych patronów Polski, męczenników: Wojciecha z rodu Sławnikowiców, Stanisława ze Szczepanowa i Andrzeja Boboli, dołączył Karol Wojtyła.

Według ankiety CBOS (3-9 kwietnia br.) niemal wszyscy Polacy (98 proc.) uważają kanonizację Jana Pawła II za „ważną” dla rodaków, 89 proc. za „istotną” dla rodzin, a 88 proc. odbiera ją jako „ważną” dla siebie. Czy gdyby zapytano Polaków o to, czy czują „radość i dumę” z faktu kanonizacji polskiego papieża, odpowiedzi byłyby podobne? Można sądzić, że tak, dlatego to, co wydarzyło się w Sejmie w minionym tygodniu, trzeba nie tylko odnotować, ale i właściwie zinterpretować. Jedność narodu polskiego w sprawie uczczenia Jana Pawła II w przeddzień Jego kanonizacji nie znalazła bowiem w Sejmie swojego pełnego ucieleśnienia. Fakt ten podpowiada dalsze scenariusze niekorzystne dla Polski.

Uchwała o kanonizacji Jana Pawła II i Ruch Palikota

Z pozoru poszło o treść uchwały sejmowej, która w formie aklamacji miała uhonorować Jana Pawła II. Decydując się na aklamację, Platforma Obywatelska wymusiła tym samym poszukiwanie partyjnego kompromisu, którego od samego początku być nie mogło. Pertraktacje nad treścią uchwały wymuszały bowiem dobieranie sformułowań o treści „kompromisowej” – oczywiście nie takiej, jaką chciałoby uchwalić np. PiS, ale i nie takiej, jaką proponowała postkomunistyczna lewica. Całkowicie poza tym „kompromisem” znalazła się neobolszewicka „palikociarnia”. Jako jedyna nie zaakceptowała przyjętej oklaskami na stojąco uchwały.

Ta trzecia co do wielkości reprezentacja sejmowa wprowadziła w wyborach w 2011 r. 40 posłów. Głosowało na nich 1,439 tys. wyborców (10 proc. głosów). Tylko na Palikota zagłosowało 94 tys. wyborców. Dla porównania: na Donalda Tuska 374 tys., na Jarosława Kaczyńskiego 202 tys., a na Leszka Millera 18 tys. Przypominam te wyniki dlatego, że Palikot, którego powołała do życia politycznego Platforma Obywatelska, skupia w sobie elektorat skrajnie lewicowo-liberalny, a jego cechą charakterystyczną jest wojujący ateizm, wyrugowanie religii ze szkół, liberalizacja aborcji, in vitro, legalizacja narkotyków i zmniejszenie wydatków na obronność. To ta grupa dominuje w walce z Kościołem katolickim, pojawia się na Krakowskim Przedmieściu, szydząc z wiernych i walcząc z krzyżem. Dziełem tych ludzi jest zapewne ostatnie zniszczenie pomnika-głazu upamiętniającego pielgrzymki Jana Pawła II do Krakowa. Przywódca tego ugrupowania, Palikot, jest dobrym znajomym prezydenta Komorowskiego.

Układ sił w parlamencie nie jest korzystny dla PiS. Partia ta ma tylko 157 głosów w stosunku do 302 pozostałych, wśród których jedna (Palikota), głosując przeciwko uczczeniu Jana Pawła II, wyłączyła się z Polski, zresztą zgodnie z zawołaniem jej lidera, aby „wyrzec się polskości”. W sukurs idzie jej postkomunistyczna lewica. W dzień przed kanonizacją papieża ukazał się wywiad z gen. Jaruzelskim, zaufanym człowiekiem Moskwy, który ma na rękach krew także polskich księży.

Aleksandr Dugin i Moskwa jako trzeci Rzym

A to właśnie z Moskwy pod adresem Polski idą słowa upomnień i przestróg. Wypowiadane przez oficjalnych ideologów Kremla, w tym głównie przez Aleksandra Dugina, trafiają na przyjazną nadwiślańską glebę. Polska ma dołączyć do wielkiej Rosji, wtopić się w nią jak inne słowiańskie narody i porzucić związki z Zachodem, szczególnie z USA i NATO. Kościół katolicki ma przestać odgrywać dominującą rolę wychowawcy narodu, gdyż Polsce pisane jest prawosławie – jedyna prawdziwa wiara. Centrum tej wiary ma być w Moskwie, czyli w „trzecim Rzymie”, gdyż ten pierwszy utracił swoje prawo do reprezentowania światowego chrześcijaństwa, tak jak w późniejszych wiekach Konstantynopol, „drugi Rzym”.

Wojciech Reszczyński

Przeczytaj również: Jan Paweł II o Polsce

 


ⓘ Informacja o publikacji
Felieton Wojciecha Reszczyńskiego pt. „Palikot poza polskością” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 18 (965) z dnia 29 kwietnia 2014 roku, s. 20. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Wojciech Reszczyński / „Nasza Polska”. Zdjęcie: archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 18 (965)/2014, s. 20.

Napisane przez

Cykl

Tagi

Udostępnij
Najnowsze

Fenomen, którego nie sposób zadekretować. Marsz Niepodległości od dwóch tysięcy do setek tysięcy

Zamach w Krakowie a pozwolenia na broń. Zbiorowa odpowiedzialność to nie rozwiązanie

„Sława Ukrainie, smert Lachom”. Lwów ogłasza rok Szuchewycza. Oto mordercy z OUN i UPA ścigani przez II RP

Armia zawodowa czy poborowa? Polski dylemat obronny

Byłem pod Trybunałem Konstytucyjnym. Tego rządzący nie chcą zobaczyć

Żelazna Dama polskiej polityki

Rozwój Plus pod progiem. Ile mandatów prawica traci przez rozłam w PiS

Bolek bez długopisu. Jak prokuratura obroniła Wałęsę, robiąc z niego człowieka, który nie pisał

Inne kategorie

Czytaj także