Tadeusz M. Płużański w historycznym felietonie „Ludowe Wojsko Polskie: pijaństwo, demoralizacja, gwałty” z 27 października 2020 r. – na tydzień po komunistycznym „Dniu Wojska Polskiego” 12.10 (rocznica bitwy pod Lenino 1943) – przypomina prawdziwą historię „Platerówek” – 1. Samodzielnego Batalionu Kobiecego im. Emilii Plater. Publicysta cytuje wspomnienia ppłk. Adama Bromberga (późniejszego dyrektora PWN), gen. Zygmunta Berlinga i Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, ilustrujące demoralizację korpusu oficerskiego 1. Dywizji Piechoty im. Kościuszki. Autor wskazuje na rolę gen. Karola Świerczewskiego („nałogowy pijak”). Płużański przybliża sylwetkę Ireny Sztachelskiej – komunistki od 1935 r., posłanki Rady Najwyższej Litewskiej SRR, „Platerówki” i pediatry, „rewizjonistki” dopiero po 1981 r. Felieton stanowi cenne źródło o rzeczywistej historii Ludowego Wojska Polskiego i o ideologicznej mistyfikacji tzw. Wojska Polskiego 1943-1989 r.
W PRL-u świętem Wojska Polskiego był nie 15 sierpnia – na pamiątkę pięknego zwycięstwa nad bolszewikami w 1920 r., ale 12 października – w rocznicę rzezi Polaków u boku bolszewików pod Lenino. A ja w związku z tą smutną rocznicą, przypomnę historię „Platerówek”: 1. Samodzielnego Batalionu Kobiecego im. Emilii Plater.
Od nazwiska swojej patronki kobiety zostały „Platerówkami”. Nie brały udziału w działaniach bojowych, stanowiły zaplecze frontu (służba wartownicza, sanitarna), przede wszystkim jednak były wykorzystywane propagandowo – do wychwalania Stalina, Armii Czerwonej, a z drugiej strony opluwania „polskiego reakcyjnego podziemia”. Po wojnie zresztą wiele „Platerówek” podziemie to czynnie zwalczało, robiąc karierę w UB, Informacji Wojskowej, prokuraturze i sądownictwie wojskowym.
„Platerówki” wchodziły w skład 1. Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Powstały, bo Stalin postanowił „załatwić pozytywnie prośbę Związku Patriotów Polskich”. W ściśle tajnej uchwale jest punkt: „Powołać do służby w oddziałach pomocniczych dywizji (lekarze, pielęgniarki, sanitariuszki, łącznościowcy) – 500 kobiet Polek w wieku od 18 do 30 lat”. Ten przedział wiekowy był najbardziej w cenie.
Przeczytaj również: Zygmunt Szendzielarz „Łupaszko” – biografia legendarnego dowódcy 5. Brygady Wileńskiej AK
Ppłk Adam Bromberg, zastępca dowódcy pułku w 1. DP, politruk, później dyrektor PWN i inicjator Wielkiej Encyklopedii Powszechnej: „Nasza dywizja była większa od przeciętnej sowieckiej – trzy pułki (…), batalion fizylierek [tak nazywano 1. SBK] do służby wartowniczej i łączności, z których najładniejsze zabierano do kancelarii dywizji, pułków, batalionów. (…) Naszkowski zostawił mi również swoją sekretarkę, Dankę, i zgodnie z wojskowym zwyczajem miejsce przy niej na łóżku polowym. (…) Danka była bardzo atrakcyjna i łatwo nawiązywała kontakty, nawet z kilkoma oficerami na raz (…) a pili wszędzie – na postojach, w marszu i w warunkach bojowych. W każdym czołgu jechał kanister z wódką, przy każdym czołgu kręciła się dziewczyna. (…) Danka miała w brygadzie wielkie powodzenie i choć od dawna nie utrzymywałem z nią kontaktów seksualnych, w przekonaniu oficerów, którzy się z nią zabawiali, przyprawiała Żydowi rogi”.
Zdrajca Zygmunt Berling we wspomnieniach: „za rozpowszechnione i niczym nie hamowane pijaństwo i pewną demoralizację korpusu oficerskiego, w tym daleko idące rozluźnienie dyscypliny w oddziałach odpowiedzialny był Świerczewski. (…) Świerczewski znany był jako nałogowy pijak”. Ten sam Berling napisał do żony, że po powrocie do obozu „zastał w Sielcach burdel”. Podobno imprezy w Sielcach odbywały się nawet w czasie osławionego boju pod Lenino.
Wszystkie te żołnierskie obyczaje w „ludowym” Wojsku Polskim – pijaństwo, demoralizacja, gwałty, przechodnie polowe żony – przypominały te z Armii Czerwonej, a wręcz były ich kalką. Nie ma w tym zresztą nic dziwnego. Do WP oddelegowano ok. 21 tys. oficerów i generałów AC.
Przeczytaj artykuł o tym, Danuta Siedzikówna „Inka” – sanitariuszka, która zachowała się jak trzeba
Gustaw Herling-Grudziński w „Innym świecie” o kobietach wykorzystywanych seksualnie w łagrze: „Dla Rosjan, nawykłych do »ślubów za pięć rubli« i kopulacji uprawianej na wzór potrzeb fizjologicznych w wychodkach publicznych, nie był to właściwie problem istotny i służył raczej za przedmiot drwin z równouprawnienia kobiet w nowym ustroju”.
Jedną z bardziej znanych „Platerówek” (zastępcą dowódcy ds. polityczno-wychowawczych) była Irena Sztachelska. Już przed wojną zaangażowała się w komunę (Związek Lewicy Akademickiej „Front”, KZMP). Za działalność antypaństwową skazana w 1935 r. – w więzieniu spędziła cztery dni.
Polecamy także: Łukasz Ciepliński „Pług” – biografia, grypsy do syna i śmierć
Po sowieckim najeździe na Litwę posłanka na Sejm, a następnie członkini Rady Najwyższej Litewskiej SRR. Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej ewakuowana w głąb ZSRS, wstąpiła do Armii Czerwonej (16. Litewska Dywizja Piechoty). Potem były „Platerówki” i Związek Patriotów Polskich. Tak gorliwie kolaborowała z Sowietami, że w grudniu1942 r. Sąd Specjalny Rzeczypospolitej wydał na nią i męża Jerzego (później PPR-owiec, PZPR-owiec, poseł na Sejm PRL oraz bierutowski minister zdrowia i cyrankiewiczowski kierownik Urzędu do Spraw Wyznań) wyrok od trzech do piętnastu lat więzienia. W komunistycznej Polsce posłanka na Sejm (1947 – 1956) i przewodnicząca Zarządu Głównego Ligi Kobiet Polskich (1945 – 1950). Pracowała jako pediatra w Instytucie Matki i Dziecka. Rewizjonistką została dopiero w 1981 r. w proteście przeciwko stanowi wojennemu. Lewicowym (czytaj sowieckim) ideałom pozostała wierna do 8 czerwca 2010 r., kiedy zmarła.
W rewizjonistycznej „Gazecie Wyborczej” Związek Kombatantów RP (wcześniej ZboWiD) i towarzyszki broni napisali: „Wychowywała nas – Platerówki – w duchu polskości i umiłowania Ojczyzny”.
