Tomasz Fogiel nie żyje. Teatr Muzyczny w Gdyni pożegnał nestora zespołu

Komunikat gdyńskiego teatru ukazał się w czwartek 15 października 2026 r. Fogiel miał 73 lata, a solistą gdyńskiego Teatru Muzycznego był od 1985 roku, czyli przez ponad czterdzieści lat. Teatr nazwał go nestorem, aktorem, pedagogiem i dobrym duchem kulis.

Odszedł Nestor, wielki aktor, człowiek teatru, pedagog, przyjaciel, dobry duch teatralnych kulis Pan Tomasz Fogiel.

Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni, komunikat o śmierci aktora z 15 października 2026 r.

Dla młodszych aktorów był punktem odniesienia w sprawach warsztatu, bo pamiętał inscenizacje, których nikt poza nim już nie pamiętał.

Z Poznania przez Łódź do Gdyni. Cztery dekady w jednym teatrze

Tomasz Fogiel urodził się 1 stycznia 1953 r. w Poznaniu, wychowywał się w Szczecinie, a potem w Łodzi, gdzie ukończył szkołę podstawową i liceum. Dyplom magistra sztuki na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera odebrał w 1975 roku.

Zawodową drogę zaczął w Teatrze Nowym w Łodzi, gdzie grał od 1975 do 1980 roku, między innymi Damisa w „Tartufe, czyli Obłudniku”, Hajduka Cześnika w „Zemście” i Przewodnika w „Vatzlavie”. Potem przeniósł się na Pomorze, do Teatru Wybrzeże w Gdańsku, i od 1980 roku mieszkał już w Gdyni. W 1985 roku wszedł do zespołu Teatru Muzycznego jako śpiewak-solista i został tam do końca kariery, przyjmując z czasem także role w Teatrze Rozrywki w Chorzowie i w Teatrze Muzycznym w Łodzi.

Pierwszą nagrodę zawodową dostał jeszcze jako młody aktor: było to wyróżnienie SPATiF-u na XIX Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za rolę Małego w „Drugim daniu” Sławomira Mrożka. Z okazji jubileuszu 50-lecia Teatru Muzycznego otrzymał Nagrodę Marszałka Województwa Pomorskiego. W listopadzie 2010 roku teatr urządził mu osobny wieczór z okazji 25 lat pracy w Gdyni i 35 lat pracy artystycznej; laudacje wygłosili wtedy marszałek Mieczysław Struk i prezydent Gdyni Wojciech Szczurek, a publiczność wstała z miejsc.

„Skrzypek na dachu”, „Lalka”, „Chłopi”. Role Tomasza Fogla

W „Skrzypku na dachu” w reżyserii Jerzego Gruzy grał Motela Kamzoila, a później karczmarza Mordkę. Ten jeden spektakl zagrał około pięciuset razy, co w teatrze muzycznym oznacza kilkanaście lat obecności w jednym tytule. W „Jesus Christ Superstar” wychodził na scenę jako Herod i jako Piotr.

Z Wojciechem Kościelniakiem zrobił trzy przedstawienia, które do dziś wracają w rozmowach o gdyńskiej scenie: „Lalkę” z 2010 roku, gdzie grał Starego Mincla i doktora Szumana, „Chłopów” z 2013 roku z rolą Ślepca i „Złego” z 2015 roku jako Józefa Siupkę. Oba pierwsze tytuły trafiły potem do Teatru Telewizji i właśnie z tych rejestracji zna go najszersza publiczność. W repertuarze miał też Tatę Misia w „Shreku”, Sznapsa w „Piotrusiu Panie”, Króla Miraża w „Przygodach Sindbada Żeglarza”, Francisa w „Klatce wariatek” i Paula w „Kiss me, Kate”.

Przed kamerą pojawiał się od dziecka. Jako trzynastolatek zagrał Celestyna w serialu „Niewiarygodne przygody Marka Piegusa”, w którym wystąpił również jego ojciec. Jego filmografia liczy blisko trzydzieści pozycji: Osełka w „Znaku orła”, sekretarza mecenasa w „Życiu na gorąco”, Jana Morwicza w telewizyjnych „Wilkach w nocy” z 1983 roku, Malinowskiego w „Radiu romans”, a także epizody w „Daleko od szosy”, „Tajemnicy Enigmy”, „Lokatorach” i „Sąsiadach”.

Pan Tomasz zajmował się także kolejną swoją pasją, czyli dubbingiem. W latach 1975-1980 Fogiel pracował w Studiu Opracowań Filmów w Łodzi, gdzie dubbingował między innymi „Małą syrenę”, „Przeciw Kingowi” i „Dopóki bije zegar”, a po latach dołożył do tego polską wersję „Blue Jasmine”, a w 2017 roku jako lektor użyczył głosu Zdzisławowi Beksińskiemu w dokumencie „Beksińscy. Album wideofoniczny”.

Rodzina Tomasza Fogla. Ojciec aktor, matka solistka baletu

Nazwisko Fogiel pojawiało się w czołówkach polskich filmów długo przed jego debiutem. Ojcem aktora był Aleksander Fogiel, który żył od 1910 do 1996 roku i zagrał w ponad trzystu produkcjach. Najbardziej zapamiętano go w dwóch rolach: jako Maćka z Bogdańca, stryja Zbyszka, w „Krzyżakach” Aleksandra Forda i jako sołtysa w „Samych swoich”. Matka, Lucyna, była solistką baletu Operetki Szczecińskiej, a potem Teatru Wielkiego w Łodzi. Kuzynem Aleksandra był Mieczysław Fogg, a Tomasz Fogiel wiązał z tą właśnie częścią rodziny swoje warunki wokalne, które pozwoliły mu pracować na scenie muzycznej, a nie dramatycznej.

Dom był teatralny w najbardziej dosłownym sensie. Jako mały chłopiec spędzał wieczory za kulisami, a na scenie stanął pierwszy raz około trzeciego roku życia, kiedy wszedł w finale „Krainy uśmiechu”. Prawdziwy debiut zaliczył jako siedmiolatek w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi, a w 1965 roku zagrał Dudzia w „Kolumbach rocznik 20” w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. Wspólne zdjęcia z ojcem na planie wspominał jako jedno z najmocniejszych przeżyć w zawodzie.

Fogiel miał dzieci, ale nikt z młodszego pokolenia nie poszedł w jego ślady i rodzinna linia aktorska skończyła się na nim. Sam w rozmowach wracał do pomysłu, żeby spisać historię całego klanu Foglów w jednej książce.

Czym jest Studium Wokalno-Aktorskie im. Danuty Baduszkowej w Gdyni

Państwowe Policealne Studium Wokalno-Aktorskie im. Danuty Baduszkowej w Gdyni to szkoła artystyczna działająca przy Teatrze Muzycznym, która kształci aktorów scen muzycznych i jest najstarszą tego typu placówką w Polsce. Nauka trwa siedem semestrów, a dyplom daje tytuł aktora scen muzycznych. Tomasz Fogiel wykładał tam przez wiele lat interpretację wiersza i przygotowanie scen aktorskich.

Szkoła powstała 4 października 1966 roku z inicjatywy Danuty Baduszkowej, kierowniczki artystycznej gdyńskiego teatru. Baduszkowa nie doczekała się zgody władz na otwarcie placówki, więc ogłosiła nabór bez formalnego pozwolenia i przez pierwsze lata Studium działało nielegalnie. Słuchacze mieli etaty w teatrze, a zajęcia odbywały się przed próbami, po próbach i w weekendy. Imię Baduszkowej szkoła nosi od 1986 roku, a obecną nazwę od reorganizacji w 1991 roku.

Program obejmuje śpiew, emisję głosu, zasady muzyki, solfeż, technikę mowy, grę aktorską, wiersz i prozę, taniec, szermierkę oraz historię teatru i dramatu. Ta ostatnia pozycja wyjaśnia, dlaczego Fogiel organizował dla słuchaczy obozy szermiercze: walka sceniczna jest w tej szkole przedmiotem, nie dodatkiem. Jak podaje placówka w historii gdyńskiego studium, dyplom odebrało tam dotąd 490 słuchaczy, a niemal cały zespół Teatru Muzycznego w Gdyni składa się z jego absolwentów.

Najczęstsze pytania

Ile lat miał Tomasz Fogiel?

Aktor zmarł w wieku 73 lat. Urodził się 1 stycznia 1953 roku w Poznaniu, a informację o jego śmierci Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni przekazał 15 października 2026 roku. Solistą gdyńskiego Teatru Muzycznego był od 1985 roku, a wcześniej grał w Teatrze Nowym w Łodzi i w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku.

Z czego był znany Tomasz Fogiel?

Najszerszą publiczność zdobył rolami w dwóch adaptacjach Wojciecha Kościelniaka pokazanych w Teatrze Telewizji: jako doktor Szuman w „Lalce” z 2010 roku i jako Ślepiec w „Chłopach” z 2013 roku. W Teatrze Muzycznym w Gdyni grał też Motela Kamzoila i Mordkę w „Skrzypku na dachu” oraz Heroda i Piotra w „Jesus Christ Superstar”.

Czyim synem był Tomasz Fogiel?

Jego ojcem był Aleksander Fogiel, aktor o dorobku przekraczającym trzysta produkcji, pamiętany przede wszystkim jako Maciek z Bogdańca w „Krzyżakach” i sołtys w „Samych swoich”. Matka, Lucyna, tańczyła jako solistka baletu w Operetce Szczecińskiej i w Teatrze Wielkim w Łodzi. Kuzynem ojca był Mieczysław Fogg, jeden z najpopularniejszych polskich wokalistów XX wieku, i właśnie z tą częścią rodziny aktor wiązał swoje warunki głosowe.

Czy Tomasz Fogiel miał dzieci?

Aktor miał dzieci, ale nikt z nich nie wybrał zawodu aktorskiego i rodzinna linia teatralna skończyła się na nim. Sam mówił o planie napisania monografii klanu Foglów, czyli spisania historii rodziny, w której obok niego i ojca znalazło się miejsce dla matki tancerki i dla spokrewnionego z nimi Mieczysława Fogga.

Artykuł Nie żyje Tomasz Fogiel. Aktor „Lalki” i „Chłopów” miał 73 lata pochodzi z serwisu Nasza Polska.

„Śmiała i nowatorska twórczość”

Werdykt ogłosiła w czwartek 8 października 2026 r. o godzinie 13.00 w Sztokholmie Ingrid Carlberg, nowa stała sekretarz Akademii Szwedzkiej. Nagroda wynosi 12 mln koron szwedzkich, czyli o milion więcej niż w poprzednich latach. Wręczenie nagrody odbędzie się 10 grudnia w Sztokholmie.

Literacką Nagrodę Nobla 2026 otrzymała kanadyjska autorka Anne Carson. Fundacja Nobla przekazała wiadomość o werdykcie na swoim koncie w serwisie X:

Akademia opublikowała w komunikacie prasowym następujące uzasadnienie werdyktu:

za śmiałą i nowatorską twórczość, która w pełnym swobody dialogu z tradycją klasyczną stworzyła nowe formy dla współczesnej literatury

Akademia Szwedzka, komunikat prasowy z 8 października 2026 r., tłumaczenie redakcji

Sekretarz Akademii Szwedzkiej Ingrid Carlberg dodzwoniła się do laureatki tuż przed ogłoszeniem werdyktu, a poetka przyjęła wiadomość z zaskoczeniem i radością. Stała sekretarz opowiedziała dziennikarzom o tej rozmowie:

Nie mieliśmy zbyt dużo czasu na rozmowę. Wszystko, co zdążyła mi powiedzieć, to że jest w tej chwili na Islandii, gdzie słucha wiatru.

Ingrid Carlberg, stała sekretarz Akademii Szwedzkiej, podczas ogłoszenia werdyktu 8 października 2026 r., tłumaczenie redakcji

Carson odbierze medal, dyplom i 12 mln koron szwedzkich 10 grudnia 2026 r. w Sztokholmie.

Co Akademia wyróżniła w twórczości Carson?

Uzasadnienie przedstawił przewodniczący Komitetu Noblowskiego Anders Olsson. Wskazał w nim „Float” z 2016 r., czyli 22 niewielkie książki o różnych tematach, które można czytać w dowolnej kolejności. Olsson omówił też współpracę Carson z artystami wizualnymi, choreografami oraz reżyserami operowymi i teatralnymi, która nadaje jej tekstom wymiar performatywny.

Opisując powieść wierszem „Autobiography of Red” z 1998 r., Olsson zauważył, że Carson przekształca przerażającego olbrzyma w czułego bohatera, silnie związanego z matką. Według niego powstaje z tego współczesna i niezwykle przygodowa powieść inicjacyjna.

Akademia stwierdziła też, że niemal cała twórczość Carson wyrasta ze skrzyżowania filologicznej obsesji na punkcie słów i poetyckiej potrzeby znalezienia nowego znaczenia. Sama Carson uznała etymologię za punkt wyjścia swojej pracy. Jej przekłady z greki mogą być zdaniem Akademii traktowane jako samodzielne dzieła.

Premier Kanady pęka z dumy

Premier Kanady Mark Carney nazwał werdykt powodem do dumy dla kraju. W oświadczeniu wystosowanym przez kancelarię przypomniał, że Carson dostała dwie nagrody Griffin Poetry Prize i została członkinią Orderu Kanady, a o jej twórczości napisał:

Carson na nowo odczytała klasyków z dowcipem, wyobraźnią i stylem całkowicie własnym. Przybliżyła starożytne opowieści nowym odbiorcom i zmieniła sposób, w jaki myślimy o literaturze.

Mark Carney, premier Kanady, oświadczenie z 8 października 2026 r., tłumaczenie redakcji

Kim jest Anne Carson?

Filolog klasyczna z Toronto

Anne Carson urodziła się 21 czerwca 1950 r. w Toronto i tam ukończyła uniwersytet. Doktorat o erosie w poezji starożytnej Grecji stał się podstawą jej książki „Eros the Bittersweet” z 1986 r. Pracę akademicką łączyła z pisarstwem: od 1988 do 2002 r. uczyła na McGill University w Montrealu, a wykładała też na uniwersytetach Michigan, Nowojorskim i Princeton.

Ma na koncie ponad 20 książek: tomy poezji, eseje, sztuki, libretta i przekłady starożytnych tekstów greckich.

Nowatorski styl

Carson nie rozdziela poezji, prozy i nauki. „Dekreacja. Wiersze, eseje, opera” to kolaż form, w którym pisze o Joannie d’Arc, Samuelu Becketcie, Marguerite Porete i filmach Michelangela Antonioniego.

„Autobiography of Red” z 1998 r. przenosi mit o Geryonie i Heraklesie do współczesności. „Piękno męża” („The Beauty of the Husband”) z 2001 r. opowiada o rozpadzie małżeństwa w 29 tangach i nawiązuje do poezji Johna Keatsa. W „Norma Jeane Baker of Troy” z 2019 r. Carson splata losy Heleny Trojańskiej i Marilyn Monroe.

W „Nox” z 2010 r. ułożyła elegię po śmierci brata Michaela z fragmentów, notatek, przekładów i prac plastycznych.

Wśród jej wyróżnień są:

• stypendium MacArthur Fellowship z 2000 r.
• dwie nagrody Griffin Poetry Prize i członkostwo w Orderze Kanady
• nagroda T.S. Eliot Prize za „Piękno męża”, przyznana w 2001 r.
• nagroda Księżnej Asturii w dziedzinie literatury z 2020 r.
• międzynarodowa Nagroda Literacka im. Zbigniewa Herberta z 2025 r.

Polskie przekłady i Nagroda Literacka im. Zbigniewa Herberta

Do 8 października 2026 r. po polsku wyszły cztery książki Carson, przełożone przez Renatę Lis, Olgę Kubińską i Macieja Topolskiego. Fundacja im. Zbigniewa Herberta wymienia wśród jej tłumaczy także Natalię de Barbaro. Polskie wydania Carson to cztery pozycje:

• esej „Słodko-gorzki eros” (oryginał „Eros the Bittersweet” z 1986 r.) w przekładzie Renaty Lis, wydany w 2020 r. przez Wydawnictwo Sic! i wznowiony w 2025 r. przez Ossolineum
• esej fikcyjny „Piękno męża” w 29 tangach w przekładzie Olgi Kubińskiej z 2022 r.
• powieść wierszem „Autobiografia czerwonego” (oryginał „Autobiography of Red”) w przekładzie Macieja Topolskiego z 2022 r., wydana przez Ossolineum
• tom „Dekreacja. Wiersze, eseje, opera” w przekładzie Macieja Topolskiego z 2024 r., wydany przez Ossolineum

Maciej Topolski dostał w 2024 r. Nagrodę im. Wisławy Szymborskiej za najlepszy przekład zagranicznego tomu poetyckiego z lat 2022 i 2023, czyli za „Autobiografię czerwonego”.

Carson odebrała 11 czerwca 2025 r. w Pałacu Rzeczypospolitej w Warszawie Międzynarodową Nagrodę Literacką im. Zbigniewa Herberta. Na gali aktorki Magdalena Czerwińska i Maja Ostaszewska czytały wiersze Herberta wybrane przez laureatkę.

Twórczość Anne Carson – od czego zacząć?

Prof. Żaneta Nalewajk-Turecka z Instytutu Literatury Polskiej UW poleciła Serwisowi Naukowemu UW „Piękno męża”. Dodała, że Carson nie trzeba czytać chronologicznie. Według niej polscy czytelnicy mają dobrą sytuację, bo książki Carson przełożyło troje tłumaczy.

Dodruki po werdykcie

Ossolineum napisało w mediach społecznościowych, że prace nad dodrukiem książek Carson już ruszyły, a przygotowanie nowych nakładów w serii Wygłosy zajmie więcej czasu ze względu na specyfikę opraw:

Wydawnictwo Części Proste zapowiedziało dodruk „Piękna męża” jeszcze w październiku. Pierwsze egzemplarze mają trafić do czytelników na Międzynarodowych Targach Książki w Krakowie, które potrwają od 22 do 25 października:

Carson nie była faworytką

PAP podała przed ogłoszeniem werdyktu, że w zakładach firm Ladbrokes i Coral listę faworytów otwierała chińska pisarka Can Xue z kursem 5:1. Drugi był australijski prozaik Gerald Murnane (6:1), trzecia Carson (7:1), a czwarta rosyjska pisarka Ludmiła Ulicka (8,5:1).

Carson nie była więc głównym faworytem bukmacherów, ale znajdowała się w czołówce ich zestawienia.

Testament Nobla, 19 kobiet i pięcioro Polaków

Czym jest literacka Nagroda Nobla?

Literacka Nagroda Nobla to coroczne wyróżnienie dla autora, który według testamentu Alfreda Nobla z 1895 roku stworzył w dziedzinie literatury dzieło najwybitniejsze w kierunku idealnym. Przyznaje ją Akademia Szwedzka, a laureat dostaje złoty medal, dyplom i nagrodę pieniężną. Wręczenie odbywa się 10 grudnia w Sztokholmie, w rocznicę śmierci fundatora.

Alfred Nobel, szwedzki wynalazca dynamitu, podpisał testament 27 listopada 1895 r. i przeznaczył większość majątku na pięć nagród: z fizyki, chemii, medycyny, literatury i pokoju. Pierwsze nagrody wręczono w 1901 r., a pierwszym laureatem literackim został francuski poeta Sully Prudhomme.

Od 1901 do 2025 roku Akademia przyznała nagrodę 118 razy, a laureatami były 122 osoby. Po werdykcie z 2026 r. liczby wynoszą 119 nagród i 123 laureatów. Nagrody nie przyznano między innymi w czasie obu wojen światowych oraz w 1935 r.

Ile kobiet dostało Nobla?

Fundacja Nobla podaje, że od 1901 do 2025 roku kobiety dostały 68 nagród, a ponieważ Maria Skłodowska-Curie otrzymała dwie, laureatek jest 67. To 68 z 633 nagród, czyli 10,7 proc., wraz z Nagrodą Banku Szwedzkiego w dziedzinie nauk ekonomicznych.

Udział kobiet różni się w zależności od dziedziny. Zestawienie dla pięciu dziedzin według stanu sprzed ogłoszenia laureatów w 2026 roku:

W literaturze 18 kobiet dostało nagrodę do 2025 roku, a pierwszą była Szwedka Selma Lagerlöf w 1909 r. Z Carson ich liczba rośnie do 19 wśród 123 laureatów.

Polacy wśród noblistów z literatury

Literackiego Nobla dostało pięcioro Polaków: Henryk Sienkiewicz w 1905 r., Władysław Reymont w 1924 r., Czesław Miłosz w 1980 r., Wisława Szymborska w 1996 r. i Olga Tokarczuk, nagrodzona za rok 2018. Szymborska i Tokarczuk są dwiema z 19 laureatek.

Nagrodę dla Tokarczuk ogłoszono w 2019 r., bo w 2018 r. Akademia odroczyła decyzję z powodu kryzysu wewnętrznego. W powojennej historii nagrody zdarzyło się to tylko raz.

Najczęstsze pytania

Za co Anne Carson dostała literackiego Nobla?

Akademia Szwedzka nagrodziła Anne Carson za śmiałą i nowatorską twórczość, która w pełnym swobody dialogu z tradycją klasyczną stworzyła nowe formy dla współczesnej literatury. Carson łączy poezję, esej, dramat i przekład z greki, a jej książki bywają jednocześnie wierszem i pracą naukową. Werdykt ogłoszono 8 października 2026 r. w Sztokholmie.

Od czego zacząć czytać twórczość Anne Carson?

Prof. Żaneta Nalewajk-Turecka z Uniwersytetu Warszawskiego poleca „Piękno męża”, esej fikcyjny o rozpadzie małżeństwa opowiedziany w 29 tangach. Dodaje, że Carson nie trzeba czytać chronologicznie. Po polsku wyszły też „Autobiografia czerwonego”, „Dekreacja” i „Słodko-gorzki eros”, a wydawcy przygotowują ich dodruki.

Kiedy odbędzie się wręczenie literackiej Nagrody Nobla 2026?

Wręczenie literackiej Nagrody Nobla 2026 odbędzie się 10 grudnia 2026 r. w Sztokholmie, w rocznicę śmierci Alfreda Nobla. Anne Carson dostanie złoty medal, dyplom i 12 mln koron szwedzkich, czyli około 1,2 mln dolarów. Nagroda pieniężna jest o milion koron wyższa niż w poprzednich latach.

Artykuł Literacki Nobel 2026 dla Anne Carson – czym Kanadyjka uwiodła Akademię Szwedzką? pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Cejrowski „przysolił” już na początku

Zaproszenie Wojciecha Cejrowskiego do premierowego odcinka nowego formatu Wojewódzkiego niosło ze sobą ogromny ładunek marketingowy i emocjonalny. Obaj dziennikarze to postacie o skrajnie różnych światopoglądach, których ścieżki przecinały się już w przeszłości, zawsze generując ogromne zainteresowanie widzów.

Wiadome było, że ich ponowne spotkanie przed kamerami po latach nie będzie zwykłą rozmową promocyjną, ale starciem dwóch żywiołów. Atmosfera zagęściła się jednak znacznie szybciej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać, bo już w pierwszych sekundach programu.

Moim gościem jest człowiek, nigdy nie przypuszczałem, że to powiem, za którym trochę tęskniłem. Wojciech Cejrowski.

Kuba Wojewódzki, dziennikarz i prezenter, powitanie gościa w premierowym odcinku podcastu „WojewódzkiWojewódzki”, 12 października 2026 r.

Cejrowski wykonał znak krzyża, a następnie sięgnął po rekwizyt i zaczął rozsypywać po studiu sól. Zapytany o powód tego gestu, odpowiedział:

Sól egzorcyzmowaną stosuję wobec wszystkich takich. Na wszelki wypadek.

Wojciech Cejrowski, podróżnik i publicysta

Kto uczestniczy w systemie, odpowiada za jego zbrodnie

Wojewódzki zapytał gościa, czy uważa go za „lewackiego insekta”, a Cejrowski odpowiedział: „Resortowe dziecko i obrzydliwy typ”. Podróżnik rozwinął tę ocenę w dalszej części wypowiedzi:

To jest jakaś skaza na życiorysie wynikająca z wychowania, to niekoniecznie musi być wina resortowego dziecka, jego osobista i bezpośrednia, że jest jaki jest, ale jako antropolog stwierdzam, że to jest jego cecha.

Wojciech Cejrowski, podróżnik i publicysta

Wojewódzki zapytał wtedy, czy słuszne jest przenoszenie winy z pokolenia na pokolenie, a Cejrowski odparł krótko, że tak. Gospodarz odniósł to pytanie do własnej biografii:

Poczekaj, pozwól mi zadać pytanie. Bo mój stary był prokuratorem w czasach PRL-u. Ile jest w tym mojej winy, zasługi, przewinienia, grzechu?

Kuba Wojewódzki, dziennikarz i prezenter

Cejrowski odpowiedział, powołując się na Biblię i swoją wiarę:

Ja jestem rzymski katolik, nie mam poglądów politycznych, tylko mam religijne. W Biblii jest napisane, że kara się przenosi na następne pokolenia. Ja w to wierzę, że Pan Bóg tak świat skonstruował, że ta kara się przenosi na następne pokolenia, czyli jakieś niewiniątko urodzone ze zbrodniarza ponosi konsekwencje zbrodni swojego ojca.

Wojciech Cejrowski, podróżnik i publicysta

Zdaniem Cejrowskiego każdy, kto aktywnie uczestniczy w systemie, odpowiada za jego zbrodnie. Podróżnik odwołał się przy tym m.in. do gen. Wojciecha Jaruzelskiego i jego córki. Wojewódzki przerwał mu słowami:

Poczekaj, nie dopisuj mojemu staremu cech zbrodniczych.

Kuba Wojewódzki, dziennikarz i prezenter

Prezenter dodał, jak jego zdaniem wyglądała praca ojca:

Mój ojciec zajmował się sprawami karnymi, czyli ścigał przestępców.

Kuba Wojewódzki, dziennikarz i prezenter

Gdy Cejrowski zaczął krytycznie opisywać środowisko, w którym dorastał prezenter, Wojewódzki porównał go do weselnego wuja, który ma opinię na każdy temat. Cejrowski zreplikował z autoironią, ale jednocześnie stanowczo, że z wieku jest już wujem, a nawet dziadem, i zabiera głos tylko w sprawach, na których się zna.

Wojewódzki nie kazał długo czekać na swoją reakcję i jeszcze tego samego wieczoru odniósł się do najostrzejszego, personalnego wątku wywiadu. Dziennikarz postanowił skomentować całą rozmowę w mediach społecznościowych, publikując krótki, ale niezwykle dosadny wpis, będący bezpośrednią odpowiedzią na zarzuty o jego prokuratorskie korzenie i biblijną karę pokoleniową:

Po tej rozmowie wiem jedno. Wolę przez siedem pokoleń być resortowym dzieckiem niż przez jedno, Takim Rzymskim Katolikiem.

Kuba Wojewódzki, dziennikarz i prezenter, wpis w mediach społecznościowych o rozmowie z Cejrowskim, 12 października 2026 r.

„Resortowe dzieci”

Resortowe dzieci to potoczne określenie osób, których rodzice byli związani z aparatem władzy PRL, najczęściej z resortami siłowymi. Termin spopularyzowała w 2013 r. książka „Resortowe dzieci” Doroty Kani, Jerzego Targalskiego i Macieja Marosza, po której wydawnictwo Fronda wydało kolejne tomy, między innymi „Politycy” w 2016 r. i „Biznes” w 2019 r.

Centrum Edukacyjne IPN „Przystanek Historia” w Warszawie zaprosiło 25 czerwca 2019 r. na prezentację tomu „Resortowe dzieci. Biznes” z udziałem trzech autorów serii.

Dziedzictwo komunistycznego prokuratora

Bogusław Wojewódzki, ojciec celebryty i dziennikarza, pracował jako prokurator w czasach PRL, co syn potwierdził w podcaście. Według Świata Gwiazd jego nazwisko od lat pojawia się w dyskusjach o wydarzeniach bydgoskich z 19 marca 1981 r. Funkcjonariusze jednostek specjalnych MSW usunęli wtedy z sali obrad Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy delegację „Solidarności” i pobili trzech jej członków: Jana Rulewskiego, Michała Bartoszcze i Mariusza Łabentowicza.

Edmund Krasowski, dyrektor gdańskiego Oddziału IPN, poinformował w marcu 2004 r., że Instytut przejął akta śledztwa z 1981 r. w sprawie pobicia delegatów. Śledztwo prowadzili prokuratorzy podlegli władzom PRL, którzy umorzyli je po paru miesiącach z powodu niewykrycia sprawców. Komunikat IPN nie podaje nazwiska prokuratora prowadzącego tę sprawę.

Wątek ojca podnosił wcześniej raper Adam Ostrowski, znany jako O.S.T.R., który odmówił występu w programie Wojewódzkiego i zarzucił Bogusławowi Wojewódzkiemu prześladowanie swojej rodziny. Kuba Wojewódzki odpowiedział, że ojciec ścigał kryminalistów, a dzieci nie powinny odpowiadać za zawodowe wybory rodziców.

Cejrowski już ścierał się z Wojewódzkim

Program „Kuba Wojewódzki” emitowano od 2002 r. w Polsacie, a od 2006 r. w TVN. Cejrowski wystąpił w nim 9 lutego 2003 r. razem z Beatą Pawlikowską oraz 3 czerwca 2007 r. razem z Patrycją Markowską, jak wynika z wykazów odcinków. Fragment odcinka z 2007 r. krążył w sieci co najmniej od 15 lutego 2010 r. pod tytułem „Starcie: Cejrowski kontra Wojewódzki” na serwisie Wykop.

W 2026 r. Wojewódzki prowadzi rozmowę sam, w formule podcastu, a Cejrowski jest jedynym gościem odcinka. Od 2022 r. prezenter prowadził podcast „WojewódzkiKędzierski” z Piotrem Kędzierskim, a nowy format jest jego autorską kontynuacją.

Najczęstsze pytania

Gdzie i kiedy słuchać podcastu „WojewódzkiWojewódzki”?

Podcast „WojewódzkiWojewódzki” Kuby Wojewódzkiego ukazuje się w poniedziałki o godz. 20.00 w Onecie, Onet Audio i na YouTubie. Premierowy odcinek z Wojciechem Cejrowskim opublikowano 12 października 2026 r., a trwa on 2 godz. 2 min 12 s. Format zastąpił podcast „WojewódzkiKędzierski”, który Wojewódzki prowadził z Piotrem Kędzierskim od 2022 r.

Czy Cejrowski gościł wcześniej u Wojewódzkiego?

Wojciech Cejrowski wystąpił w programie „Kuba Wojewódzki” 9 lutego 2003 r. w Polsacie oraz 3 czerwca 2007 r. w TVN. W obu odcinkach miał drugiego gościa: Beatę Pawlikowską i Patrycję Markowską. Podcast z 12 października 2026 r. jest trzecim udokumentowanym spotkaniem obu panów.

Artykuł „Resortowe dziecko”, „obrzydliwy typ” – Cejrowski uderza w Wojewódzkiego i rozlicza go z przeszłości ojca pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Urodzony 19 marca 1983 roku w Krakowie Sławomir ma dziś 43 lata i mówi, że dopiero po czterdziestce naprawdę zaczął doceniać to, co ma. Dziękuje Bogu za rodzinę i za żonę Kajrę. W wywiadzie dla Naszej Polski Sławomir opowiada, jak ich przyjaźń zamieniła się w miłość i dlaczego wesele trwało tydzień. Mówi też o synu Kordianie, który przyszedł na świat w 2016 roku, i o tym, dlaczego ojcostwo nazywa najpiękniejszym poligonem miłości.

Zapraszamy do lektury wywiadu.

Sławomirze, w ciągu ostatnich dziesięciu lat bardzo zmieniło się Twoje życie, i zawodowe, i prywatne. Ogromny sukces to wiele wyrzeczeń, ciężka praca, ale też gorsze chwile…

Cześć, tu Sławomir. Nie da się osiągnąć wielkiego sukcesu bez trudnych momentów i decyzji. Były chwile, że się bardzo bałem i stresowałem. Czasami bolał mnie z nerwów brzuch, ale mimo to robiłem swoje. Uczyłem się, rozwijałem, pracowałem. I w tej drodze cały czas ze mną, krok w krok szła moja żona. Sukces to efekt wielu dobrych decyzji. Byliśmy bardzo zdeterminowani i nie mieliśmy nic do stracenia. Błędów, które popełniliśmy, było bardzo wiele, ale teraz bardzo wiele się nauczyliśmy. Dzisiaj jesteśmy niezależni i mamy pracę zaplanowaną na rok do przodu, a to w artystycznym świecie luksus.

Początki kariery Sławomira, od Woźnik do „Megiery”

Pamiętasz swój pierwszy koncert?

To chyba muszę podzielić to wspomnienie na dwa okresy. Pierwszy, gdy miałem kilka lat i na Festiwalu Piosenki Dziecięcej w Woźnikach Śląskich zdobyłem swoją pierwszą nagrodę: trzecie miejsce. Miałem bardzo dobrą piosenkę napisaną przez Maurycego Polaskiego. Śpiewałem o tym, że chcę być jak Arnold i Sylwester, czyli bohaterowie ówczesnych filmów akcji. Drugie wspomnienie to nasz pierwszy koncert z całym zespołem, który zagraliśmy w Sromowcach Niżnych. Był to występ Sławomira dla pielęgniarek i położnych. Jechaliśmy na niego pożyczonym busem z całym sprzętem, który trzeba było upychać na podłodze i pod fotelami. A głośniki i mikser pożyczył nam Leszek Lichota, który miał wtedy własną knajpę. Jeszcze nie miałem całego autorskiego repertuaru. Posiłkowałem się piosenkami Krzysztofa Krawczyka. Wtedy po raz pierwszy w życiu usłyszałem, jak szczęśliwe pielęgniarki skandują SŁA-WO-MIR.

Wtedy zapragnąłeś, by przy Twoich piosenkach bawiły się pokolenia?

U mnie to raczej nie było planowane. Swoje pierwsze piosenki kierowałem do moich rówieśników, którzy mieli podobne problemy, które zawarłem w „Megierze”. O tym, że słucha nas kilka pokoleń, zorientowałem się po koncertach. Był tam faktycznie ogrom słuchaczy, od małych dzieci po dziadków. Kilka piosenek ocenzurowałem.

Aż tak?

Tak. Pierwsze utwory były skierowane do moich rówieśników. Zaskoczyło mnie to, że Sławomira tak bardzo pokochały dzieci. Gramy ogromne koncerty plenerowe i to nie był aż tak wielki problem, żeby podmienić jedno czy dwa słowa.

„Syrenka”, nowa piosenka Sławomira o Warszawie i Powstańcach

Wciąż nie zwalniasz tempa. Dużą popularnością cieszy się Wasz nowy teledysk. Kiedy wpadłeś na pomysł „Syrenki”?

Piosenki przychodzą do mnie same i to najczęściej w momentach, kiedy jestem szczęśliwy. Ta przefrunęła na wakacjach, stąd jej słoneczny nastrój. U mnie zawsze na początku jest melodia, a potem tekst. Kocham Warszawę. To miasto mnie dotuliło. Dało mi szansę na rozwój, pieniądze i poznanie ludzi, którzy swoim talentem spełnili moje marzenia. To miasto ma trudną, ale bardzo piękną historię. Dużo tej miłości udało się zawrzeć w naszym nowym teledysku. To ogromny zaszczyt, że wystąpili w nim żyjący Powstańcy Warszawscy. Spotkanie z nimi to był niezwykle wzruszający moment. Są bardzo radosnymi i pełnymi życia ludźmi. Doskonale wiedzą, co jest w życiu najważniejsze.

Zobacz teledysk do piosenki „Syrenka”, w którym obok Sławomira i Kajry wystąpili Powstańcy Warszawscy.

A co jest w życiu najważniejsze?

Dzień dzisiejszy. To, że mamy co jeść, gdzie spać, i ktoś nas kocha. Tego nauczyli mnie Powstańcy Warszawscy. Zrozumiałem, że moim obowiązkiem jest się rozwijać i czerpać z tej wolności, którą dziś mamy.

Ogromną popularność zdobyłeś tuż po trzydziestce, ale podobno życie zaczyna się po czterdziestce?

Myślę, że jest w tym trochę prawdy. U mnie zdecydowanie po 40 zaczęło się zupełnie inne postrzeganie świata. Bardziej zacząłem doceniać to, gdzie jestem, kim jestem i kogo mam obok siebie. Cieszę się z drobnych rzeczy, momentów i czuję w sercu ogromną wdzięczność.

Wdzięczność za co?

Jestem wdzięczny za to, że mam pracę, o jakiej marzyłem. Jestem wdzięczny za każdy uśmiech, którym mnie obdarzają ludzie. Dziękuję Bogu za moją rodzinę i żonę, która od tylu już lat ze mną wytrzymuje i wspiera mnie w tej drodze artystycznej i życiowej. Kilka tygodni temu byłem bardzo szczęśliwy, bo nazbierałem koszyk pięknych, zdrowych prawdziwków, i za to też jestem wdzięczny.

Wcześniej nie cieszyłeś się z drobnych rzeczy?

Pewnie, że się cieszyłem. To chyba taki sposób myślenia. Trochę inne wtedy były potrzeby. Cieszyłem się z każdego pięknego filmu, który obejrzałem. Cieszyłem się z wygranych castingów i momentów, kiedy byłem zakochany. Pamiętam, jaka to była radość, jak pierwszy raz w liceum kupiłem bilet i poleciałem samolotem. Od radości do radości.

Dlaczego dopiero teraz to doceniasz?

Jak człowiek ma dwadzieścia lat, to pędzi w nieznane. Chce jak najwięcej, jak najszybciej, jak najmocniej, ale dopiero kiedy się na chwilę zatrzyma, widzi, gdzie jest. Dopiero wtedy można doceniać, jak wiele mamy.

Miałeś trudniejsze momenty w życiu?

Każdy człowiek ma takie momenty, ale Bóg obchodzi się ze mną łaskawie. Jestem zdrowy, rodzice żyją, mam pracę i rodzinę, o jakiej marzyłem. Tylko droga do tego szczęścia nie była łatwa. Trzeba było oswoić samotność, strach i pokonać samego siebie. Na końcu wszystko będzie dobrze, a jeśli aktualnie nie jest, to znaczy, że to jeszcze nie koniec.

Pokonać samego siebie?

Czyli zrobić coś, co powinienem, mimo że się boję. Zdecydować się na pewną drogę, mimo że jest trudna, niewygodna, czasami żmudna, ale na końcu przyniesie piękny owoc.

Na kogo mogłeś liczyć w tych trudniejszych momentach?

Żona. To osoba, która zawsze mnie wspierała. Jesteśmy cały czas plecami do siebie i się bronimy. Ciosy przyjdą, i to jest pewne, zawsze jednak zaskakuje nas, z której strony. I często są od tych, których mieliśmy za naszych sojuszników.

Życiowych zakrętów nie doświadczyłeś?

Ominęły mnie ciężkie, dramatyczne wydarzenia i jestem pod tym kątem szczęściarzem. Miałem oczywiście momenty samotności, smutku, nieszczęśliwego zakochania, ale naprawdę „czas nas uczy pogody”. To, co kiedyś tak bardzo bolało, dziś jest łagodnym wspomnieniem.

Z własnego doświadczenia wiesz, co to wypalenie zawodowe?

Wypalenie zawodowe jest wtedy, gdy już nie mamy pomysłów i inspiracji do tego, by działać i tworzyć. Ja jeszcze tego nie zaznałem. Natomiast dokładnie wiem, co oznacza przepracowanie i takie podzielenie się energią życiową, która powoduje, że tracisz radość z tego, co robisz. Że twój cały organizm się buntuje ze zmęczenia. Miałem taki czas w życiu. Praca przejęła kontrolę nad wszystkim, ale udało się poukładać te proporcje. Nauczyliśmy się tego.

Rozwiązanie pewnie wcale nie było skomplikowane?

Pracując nad projektem „Sławomir”, wykonuję kilka zawodów naraz: muzyka, aktora, scenarzysty, montażysty, producenta, kierowcy, konferansjera. Wystarczy tylko odpowiednio tym żonglować. Bardzo lubię i cenię tę różnorodność.

Więcej jest w Tobie artysty czy aktora?

To się nie wyklucza. Chyba że chodzi o to, czy bardziej czuję się muzykiem czy aktorem?

Dokładnie o to chodzi…

Dzisiaj zdecydowanie w moim życiu więcej jest muzyki niż zapachu teatralnych desek, ale oba te środowiska są dla mnie naturalne.

Są takie role, których byś nie zagrał?

Pewnie, że tak. I to jest cudowne. Wiem dokładnie, że nie chciałbym grać ról, które wymagałyby ode mnie grzebania się w ciemnych stronach ludzkiej natury. Już w szkole teatralnej nie lubiłem tego robić, a reżyserzy tego wymagali. Jestem człowiekiem, który najlepiej czuje się po jasnej stronie. Wolę rozśmieszać, dawać nadzieję, wzruszać niż obrzucać widza egzystencjalnym błotem.

Sławomir i Kajra, czyli jak przyjaźń zmieniła się w miłość

Dlaczego lubisz pracować z Kajrą?

Ponieważ znamy się doskonale i oboje jesteśmy absolwentami PWST w Krakowie, pracujemy bardzo sprawnie i szybko. Bardzo to cenią producenci, oszczędzamy ich czas. Kajra jest dla mnie ogromnym wsparciem w życiu i na estradzie. Pomagamy sobie, ratujemy się w estradowych przygodach i chronimy nawzajem. Setki koncertów, dziesiątki programów telewizyjnych bardzo dużo nas nauczyły. Tego doświadczenia nie da się zdobyć w żaden inny sposób.

W jednym z naszych wywiadów powiedziałeś, że Kajra jest Twoim najlepszym przyjacielem. Wasza miłość zaczęła się od przyjaźni, czy przyjaźń przyszła później?

Zdecydowanie przyjaźń jest bazą tego, co nas łączy. Wspieraliśmy się wzajemnie. Wysłuchiwaliśmy o naszych problemach, również sercowych. Nie sądziliśmy, że rozwiązanie jest tak blisko. Trochę nam w tym swataniu pomógł Michał Bobrowski, twórca legendarnego „Spotkania z Balladą”. On wiedział, co się święci, dużo wcześniej niż my nawzajem. Kibicował nam i w życiu, i na estradzie.

Po czym poznać, że to prawdziwa miłość?

Po tym, że trwa, i po owocach. Często można pomylić zauroczenie i motylki w brzuchu z prawdziwą miłością. Stąd tyle nieszczęść. Dla mnie i żony miłość to świadomy wybór i konsekwencja.

Wasze wesele trwało aż tydzień. Naprawdę?

Tak. Nie planowaliśmy tego aż tak. Wesele odbyło się w górach i impreza po poprawinach przeniosła się na gorące źródła na Słowacji, ognisko, a potem do domu rodzinnego. Goście wzięli urlopy, żeby świętować z nami, i mieli czas. Było bardzo intensywnie i radośnie. Ja w pewnym momencie uciekłem do kuzynki do domu. Tam się schowałem, żeby się wyspać. W domu było głośno.

Dziś zabierasz Kajrę na randki?

Nie jest to łatwe, ale staram się. Nie potrafię jej zrobić niespodzianki, bo za dobrze mnie zna, ale jeśli mi się to uda, to jestem bardzo szczęśliwy i dumny. Bardzo cieszymy się, gdy w takiej wspólnej chwili możemy otaczać się naszą polską naturą. Chodzimy czasami na grzyby, nad Wisłę.

Jak dzielicie obowiązki domowe?

Bardzo naturalnie. Ten, kto ma akurat czas, to działa. Ja lubię mieć czas na pranie. Potrafię je tak dobrze powiesić, że nie trzeba prasować. Ogarniam śmieci, wymianę opon i trawnik, ale Kajry nie dogonię. Ona jest w domu wulkanem energii.

To, że lubicie spędzać czas razem, wiemy, ale w jaki sposób?

Bardzo lubimy polskie morze. Lubimy takie momenty pomiędzy koncertami, które są tylko dla nas. A na co dzień zawsze wybieramy czas z synem. Wspólne wycieczki rowerowe i ogniska ładują nasze akumulatory.

Role kobiet i mężczyzn trochę się pozmieniały. Jak postrzegasz role kobiet we współczesnym świecie?

Kobieta jest najpiękniejszą i najbardziej skomplikowaną istotą na ziemi. Zdecydowanie ma w sobie więcej empatii i czułości. Przez kobietę przychodzi życie, nauka emocji. Kobiety dodają skrzydeł, inspirują, ale mogą też zniszczyć i pociągnąć w dół. Rola kobiet w świecie jest nieoceniona i niedoceniona. Jak patrzę na talenty mojej żony, to jestem pełen podziwu dla jej umiejętności organizacji, takiej bezkompromisowej prawdy i odwagi. Kobiety potrafią pracować ciężej i bardziej skutecznie. Szczególnie mamy, ponieważ świetnie potrafią organizować czas i mają podzielność uwagi.

Jakie cechy najbardziej cenisz w kobietach?

Uczciwość, pracowitość, odwagę i tę tajemnicę kobiecej intuicji. Te wszystkie cechy ma Kajra, moja żona.

Syn Kordian i ojcostwo, „najpiękniejszy poligon miłości”

W jaki sposób pojawienie się synka wpłynęło na Waszą wzajemną relację?

Kordian pojawił się w momencie, kiedy przyszedł nasz największy sukces zawodowy. Wszyscy chcieli Sławomira wszędzie w tym samym czasie. Zagraliśmy dwa sylwestry telewizyjne jednej nocy, graliśmy koncerty, spektakle, filmy i seriale. Doszły programy telewizyjne, które były bardzo czasochłonne. W pierwszym okresie cały ciężar wzięła na siebie Kajra, bo ja tańczyłem w „Tańcu z Gwiazdami”. Trochę nam się wtedy wywróciło życie do góry nogami, ale pojawienie się dziecka ustala wartości i je porządkuje. To jest bardzo szybka nauka. Odkryliśmy i odkrywamy, jak cudownym darem jest bycie rodzicem. To nas bardzo zbliża. Te różne problemy i dorastanie małego człowieka są fascynujące. Każdy etap jest inny i przynosi wiele emocji i pięknych momentów.

Co Cię zaskoczyło od momentu, kiedy zostałeś ojcem?

Zaskoczyło mnie, że jestem jeszcze taki niedojrzały. To rodzina uczy mężczyznę odpowiedzialności. Ojcostwo to jest najpiękniejszy poligon miłości. Tyle na początku robiłem błędów, tyle razy zawiodłem żonę, ale ona miała dla mnie dużo cierpliwości. Tego się człowiek uczy. To jest proces. Nie ma książek, jak być dobrym rodzicem. A nawet jeśli są, to i tak dopiero w życiu człowiek poznaje samego siebie.

Jakie cechy chciałbyś przekazać Waszemu synkowi?

Wiesz, ja widzę, że on jest inny ode mnie. Jest osobnym, małym człowiekiem, który ma własny, niepowtarzalny charakter. Staram się to uszanować. Rozmawiamy, bawimy się razem. Śmiejemy. Chciałbym mu przekazać spokój, opanowanie w trudnych momentach. Chciałbym, żeby potrafił skosić trawę, posprzątać, naprawić te rzeczy przy domu, które się psują. Chciałbym go nauczyć zarządzać pieniędzmi, śpiewać. Chciałbym go nauczyć walczyć. I poprowadzić tak, żeby zrozumiał męską duchowość. Ale nasze dzieci są mądre. One nas obserwują i naśladują. Więc im ja będę lepszą wersją siebie, tym jemu będzie się lepiej rozwijać.

Męskość, wiara i wartości z rodzinnego domu

Co składa się na definicję męskości?

Męskość to siła. Duchowa i fizyczna. Męskość to tajemnica i dobrze, kiedy kobiety potrafią za nią podążać. Dobrze, kiedy jej nie chcą zmieniać i naginać. Gdyby mężczyźni byli męscy, to by nie było zdrad i wojen.

Kto był dla Ciebie wzorem męskości?

Zdecydowanie mój tata. To pierwszy mężczyzna, którego obserwowałem, podglądałem. Tata mi imponował siłą i tym, że pracował na takich wielkich koparkach, których łyżki mieściły mnie na stojąco. Tata zawsze dobrze śpiewał, grał na trąbce i gitarze. Tata, chociaż sam bardzo wcześnie stracił rodziców, kochał i szanował moich dziadków, czyli rodziców mojej mamy. Tata mnie nauczył jeździć samochodem i cieszyć się z tego, co mamy.

Piękne wspomnienia. Jakie wartości wyniosłeś z domu rodzinnego?

Rodzice nauczyli mnie kochać i pokazali, jak tę miłość okazywać. Nauczyli mnie szacunku do drugiego człowieka, skromności i cierpliwości. Przekazali mi też wiarę.

Jaki powinien być współczesny mężczyzna?

Silny i pokorny. Każdy mężczyzna powinien dbać o swoją duchowość i ją rozwijać. To nasza niewidzialna siła. Mężczyzna powinien panować, ale przede wszystkim nad sobą. To by było piękne!!!

Co jest najważniejsze w byciu dobrym ojcem?

Czas i uwaga. Nie można być dobrym ojcem, jak się nie ma czasu. Są takie momenty, kiedy mój syn mówi: „Tata, pobawimy się?”. I ja to tłumaczę sobie zawsze w głowie: „Tata, porozmawiamy?”. Jeśli tylko jest możliwość, to po prostu robimy coś razem. Jak pracuję w domu, to Kordian do mnie przychodzi. Często jest moim pierwszym recenzentem.

Kordian nuci piosenki w domu?

Oczywiście. Ma to po mnie. Ja śpiewam przez cały dzień. Nie kontroluję tego. To naturalne. Jeśli Kordian nuci moją nową piosenkę, to bardzo dobry znak. Dzieci mają w sobie prawdę. Słucham jego uwag i patrzę, jak reaguje.

Jak w pięciostopniowej skali oceniłbyś siebie jako ojca?

Tę ocenę mógłby mi wystawić tylko syn i to pewnie za kilka lat. Staram się być dla niego. Dzieci podobno to doceniają, nawet jak nam nie wszystko wychodzi. Jak czegoś nie wiem, to mu mówię, że nie wiem. Szukamy razem odpowiedzi. Przepraszamy się nawzajem i wybaczamy.

Liceum, PWST i plotka o helikopterze

Jest coś, czego się wstydzisz?

Jako dziecko naplułem kiedyś na samochód i potem musiałem to wytrzeć własnym swetrem. Włamałem się też do przedszkola z kolegą, żeby porysować na takich wielkich kartkach, bo one były nagrodą dla grzecznych dzieci, a my z kolegą się nie załapaliśmy. W młodości też trochę głupot narobiłem, ale po to jest młodość.

Jakiś przykład?

Na szczęście wtedy nie było telefonów i kamer na każdym kroku, i to jest cudowne. Brałem kiedyś udział w spektaklu „Ostatnie dni Hitlera” i biegałem po moim liceum w tym kostiumie Adolfa. To mogło naprawdę dziwnie wyglądać, ale dostałem piątkę z historii. Przebierałem się też za Bartka Wronę z Just 5, bo chciałem zaimponować koleżankom z okazji Dnia Kobiet. W podstawówce handlowałem tatuażami z gazet i dzieci zamiast na śniadanie w sklepiku wydawały pieniądze u mnie. Ale zostałem rozpracowany i proceder się zakończył.

Lubiłeś chodzić do szkoły?

Do liceum uwielbiałem. Miałem wspaniałą klasę: 31 dziewczyn i 3 kolegów. Ten okres to pierwsze miłości, beztroska i romantyzm, który stał się moją ulubioną epoką podczas lekcji języka polskiego. Potem były studia na PWST w Krakowie i tam nie było już tak łatwo. To ciężka zawodowa szkoła, ucząca techniki i konkretnego fachu. Podszedłem do tego bardzo poważnie. Ciężko pracowałem. Mój dzień zaczynał się o 6.00, a kończył o północy, kiedy ostatnim tramwajem wracałem z centrum do Nowej Huty. Nie brałem udziału w życiu towarzyskim. Ciężko mi było, ale byłem szczęśliwy, że jestem w elitarnej szkole. To wszystko później zaowocowało.

Jaka plotka, którą o sobie usłyszałeś, najbardziej Cię rozbawiła?

Myślę, że to, że kupiłem helikopter. Owszem, czasem latałem tak na koncerty, ale zdecydowanie to nie jest mój ulubiony środek transportu. Rozśmieszyła mnie też historia gościa, który w USA pokazuje dom, w którym podobno mieszkałem. Wiele osób mi o tym mówiło.

Czym dla Ciebie jest szczęście?

Umiejętnością cieszenia się z tego, gdzie właśnie jestem i czego doświadczam. To wszystko ma sens.

Co jest największą nagrodą dla artysty?

Dla mnie to zdecydowanie uśmiech ludzi, których mijam na ulicy. Czuję wtedy, że dobrze wykonuję swoją robotę. Cieszę się z każdej jednej subskrypcji na moim kanale YouTube. Po dziesięciu latach zbliżam się do upragnionego miliona stałych widzów. Jeśli kiedyś moja muzyka dała Wam radość, dodajcie mi skrzydeł w tym locie po upragniony złoty przycisk i zasubskrybujcie, proszę. Wielką nagrodą jest też to, że mogę spełniać moje muzyczne marzenia. Ludzie przychodzą na koncerty, słuchają płyt. Sprawiają, że rock polo ma sens.

Wywiad przeprowadziła Marta Dybińska

Artykuł Sławomir Zapała z miłości do Warszawy nagrał „Syrenkę” z Powstańcami. Szczery wywiad udzielony Naszej Polsce o Kajrze, synu Kordianie, ojcostwie i rodzinie pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Arleta Żynel zmarła w wieku 72 lat

Arleta Teresa Żynel zmarła w szpitalu, po długiej chorobie. Urodziła się w Białymstoku i z tym miastem związała całe życie zawodowe, a jej przygotowanie zawodowe obejmowało dyplom mistrza kuchni, kurs zarządzania gastronomią w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i staż w Institut Paul Bocuse w Lyonie, odbyty w 2008 roku w ramach projektu wymiany kuchni francuskiej.

Pani Arleta określeń miała wiele: szefowa kuchni, restauratorka, doradczyni kulinarna i edukatorka. Stowarzyszenie Kucharzy Polskich nazwało ją ambasadorką polskich smaków. Doświadczenie i umiejętności przekazywała dalej na szkoleniach i warsztatach, a jako jurorka konkursów zawodowych pracowała z kucharzami o dwa pokolenia młodszymi od siebie; część z nich zaprosiła potem do wspólnych projektów.

Stowarzyszenie Kucharzy Polskich pożegnało ją wpisem na Facebooku:

Arsenał w Pałacu Branickich. Czterech prezydentów i czterech premierów

Restauracja Arsenał w Pałacu Branickich w Białymstoku była miejscem, z którym kojarzono ją najmocniej. Prowadziła ją 17 lat i to tam odbywały się przyjęcia, na które przyjeżdżali politycy najwyższego szczebla. W wywiadzie udzielonym w marcu 2026 roku wyliczyła, że gościła czterech prezydentów i czterech premierów Polski, a do tego ministrów oraz ludzi ze świata kultury i sztuki.

Lista gwiazd z tych bankietów to przekrój polskiej estrady i kina z trzech dekad: Kora, Zbigniew Wodecki, Alicja Majewska, Edyta Geppert, Daniel Olbrychski, Jerzy Stuhr, Krzysztof Zanussi i Krzysztof Penderecki. Jadł u niej Robert Makłowicz, jadł też brytyjski muzyk Seal. Sama bywała gościem porannych programów telewizyjnych, „Kawy czy Herbaty” i „Pytania na Śniadanie”, a w branży mówiono, że śledzia potrafi podać na kilkaset sposobów.

Ryszard Kaczorowski w białostockim Arsenale

Wśród gości, których wspominała najcieplej, był Ryszard Kaczorowski, ostatni prezydent RP na wygnaniu. Przyjmowała go w Arsenale w 1990 roku, gdy odbierał honorowe obywatelstwo Białegostoku, a później przygotowywała przyjęcie na jego osiemdziesiąte urodziny w białostockiej filharmonii.

W kwietniu 2010 roku, po jego śmierci w katastrofie smoleńskiej, wspominała nie protokół, a zachowanie: że jako jeden z niewielu przywitał się ze wszystkimi gośćmi i z każdym zamienił kilka słów, a po kolacji wszedł do kuchni podziękować obsłudze. Mówiła też, jaką radość sprawił mu wtedy widok tortu urodzinowego z białostockiej cukierni Kryszeń.

Mistrz i Małgorzata oraz Podlaska Akademia Kulinarna

Po Arsenale była współwłaścicielką lokalu Mistrz i Małgorzata w budynku Teatru Dramatycznego w Białymstoku. Gdy w maju 2015 roku przy ulicy Kawaleryjskiej 4c otwierano Podlaską Akademię Kulinarną, ona odpowiadała w niej za stronę kulinarną i wykładała. Warsztaty prowadzili tam Kurt Scheller, Robert Sowa, Jerzy Pasikowski i Andrzej Polan, a pracownia miała dwanaście trzyosobowych stanowisk.

Program akademii obejmował kuchnie świata z naciskiem na podlaską: francuską, włoską, grecką, polską i staropolską, a obok nich obróbkę mięsa, kuchnię wegetariańską, wegańską i bezglutenową, grillowanie, sushi, kawę i wino. Czterogodzinne zajęcia kosztowały od 150 do 250 zł razem z produktami. Otwarcie 11 maja 2015 roku połączono z konkursem na najlepszą restaurację województwa podlaskiego, w którym jury złożone z Kurta Schellera, Roberta Sowy i Marcina Budynka przyznało pierwsze miejsce Karczmie pod Sokołem.

W kadencji 2009-2011 była wiceprezeską Euro-Toques Polska, organizacji zrzeszającej czołowych szefów kuchni i restauracje, a wcześniej jedną z pierwszych kobiet w Polsce przyjętych do Stowarzyszenia Polskich Kucharzy i Cukierników. Z pracy w jury nie wycofała się nawet w ostatnim roku życia: w 2025 roku zasiadała w jury technicznym konkursu Arte Culinaria Italiana.

Choroba, apel o pomoc i zbiórka córki

O chorobie napisała publicznie jej córka, Dominika Żynel. Z jej słów, przytoczonych 20 września 2026 roku w apelu o pomoc, wynikało, że matka choruje na marskość wątroby drugiego stopnia, wymaga kosztownego leczenia i zaawansowanej rehabilitacji oraz nie jest w stanie chodzić. Apel opublikował na Instagramie kucharz Jacek Czauderna.

Córka przygotowała wtedy zbiórkę na leczenie, a Krajowa Rada Gastronomii i Cateringu zapowiedziała uruchomienie drugiej, na platformie zrzutka.pl. Niespełna trzy tygodnie później Arleta Żynel zmarła w szpitalu.

„Podlaskie potrawy z dziczyzny” i marzenie o festiwalu sękacza

Ostatnią książkę, „Podlaskie potrawy z dziczyzny”, wydało we wrześniu 2025 roku Wydawnictwo Prymat. Nie napisała jej sama: do współpracy zaprosiła Annę Drelichowską, Grzegorza Chlebowicza oraz braci Jana i Łukasza Dutkowskich, cukierników z Sokółki. Tom podzielono na dwie części, jedną dla pasjonatów i drugą dla zawodowców. Spotkanie autorskie odbyło się 10 września 2025 roku w białostockiej restauracji Aristo, a wydawca Mariusz Śliwowski nazwał wtedy autorkę ikoną podlaskiej kuchni. Oprawę wizualną przygotował fotograf Michał Heller, a sprzedaż ruszyła najpierw na stronie wydawnictwa, potem w księgarniach, w tym białostockich.

Dziczyznę wybrała dlatego, że temat jest trudny, i mówiła przy premierze, że chciała pokazać dobrych kucharzy z Podlasia, bo jest ich garstka, ale są. W wywiadach wracały jeszcze dwa marzenia, których nie zdążyła zrealizować. Pierwsze zawodowe: festiwal i konkurs pieczenia sękacza w Białymstoku. Drugie prywatne: mała restauracja na sześć stolików na jednej z greckich wysp, z polskimi śniadaniami i obiadokolacjami.

Najczęstsze pytania

Kiedy zmarła Arleta Żynel?

Arleta Teresa Żynel zmarła 11 października 2026 roku w szpitalu, po długiej chorobie. Informację o śmierci podało Stowarzyszenie Kucharzy Polskich we wpisie pożegnalnym na Facebooku, a następnego dnia obiegła ona media branżowe i białostockie. W chwili śmierci restauratorka miała 72 lata.

Ile lat miała Arleta Żynel?

Arleta Żynel zmarła w wieku 72 lat. Urodziła się w Białymstoku i z tym miastem związała całą karierę zawodową, od dyplomu mistrza kuchni, przez siedemnaście lat prowadzenia restauracji Arsenał w Pałacu Branickich, aż po pracę wykładowczyni w Podlaskiej Akademii Kulinarnej.

Dlaczego nazywano ją matką białostockiej kuchni?

Przydomek wziął się z jej roli w regionie: promowała kuchnię podlaską i polską, szkoliła kolejne roczniki kucharzy, zasiadała w jury konkursów zawodowych i firmowała wydawnictwa o regionalnym jedzeniu. W branży mówiono o niej także „matka polskiej gastronomii”, a wydawca jej ostatniej książki nazwał ją ikoną podlaskiej kuchni.

Jakie restauracje prowadziła Arleta Żynel?

Najdłużej, przez 17 lat, prowadziła Arsenał w Pałacu Branickich w Białymstoku. Później była współwłaścicielką lokalu Mistrz i Małgorzata w budynku Teatru Dramatycznego. Od maja 2015 roku odpowiadała za stronę kulinarną Podlaskiej Akademii Kulinarnej przy ulicy Kawaleryjskiej.

Artykuł Nie żyje Arleta Żynel. „Matka białostockiej kuchni” miała 72 lata pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Mariusz Komenda ze Środy Śląskiej zmarł w wieku 44 lat

Informacja o śmierci kucharza pojawiła się w środę 7 października i tego samego dnia obiegła portale ogólnopolskie. W chwili śmierci miał 44 lata. Komenda urodził się i mieszkał w Środzie Śląskiej, niespełna czterdzieści kilometrów od Wrocławia, i z tym miastem związał całą karierę zawodową: prowadził tam dwie restauracje, oceniał konkursy kulinarne, robił pokazy gotowania i firmował akcje charytatywne.

Od stycznia 2026 roku musiał walczyć z guzem mózgu, a od rozpoznania do śmierci minęło dziewięć miesięcy. Ostatnie tygodnie kucharz spędził między szpitalami w Warszawie, Wrocławiu i Legnicy. Jeszcze w marcu zapowiadał publicznie, że się nie poddaje i walczy każdego dnia.

Na co chorował Mariusz Komenda. Glejak i dwie operacje w Warszawie

Diagnoza z początku stycznia 2026 roku przerwała mu pracę w restauracji. Brzmiała ona tak: guz wzgórza prawego o cechach radiologicznych glejaka złośliwego. Wzgórze leży w głębi mózgu, blisko struktur odpowiedzialnych za czucie i ruch, co ogranicza pole manewru neurochirurga. Taka lokalizacja oznacza, że części guza zwykle nie da się usunąć bez uszkodzenia zdrowej tkanki.

W ciągu kilku tygodni od diagnozy kucharz przeszedł dwie poważne operacje w Warszawie. Podczas pierwszego zabiegu chirurgicznego lekarzom udało się usunąć glejaka i wdrożyć leczenie śródoperacyjne. Kolejna operacja okazała się trudniejsza, bo usunięto w niej fragment kości czaszki, żeby dać pacjentowi szansę na dalsze leczenie. Potem zaczęły się radioterapia, neurorehabilitacja i kolejne badania kontrolne, prowadzone w Państwowym Instytucie Medycznym w Warszawie. Nowe ogniska chorobowe, niezwiązane z glejakiem, wykryto przy okazji diagnostyki onkologicznej, a ich dalszą ocenę prowadzono w szpitalu w Legnicy, z tomografią komputerową i badaniem PET.

Jeszcze na początku stycznia moje życie było zupełnie normalne. Dziś codziennie walczę o to, żeby po prostu… żyć. W styczniu 2026 roku trafiłem do szpitala, gdzie usłyszałem diagnozę, która zmienia wszystko: złośliwy guz mózgu – glejak. W bardzo krótkim czasie przeszedłem dwie poważne operacje w Warszawie.

Mariusz Komenda, kucharz i restaurator, z opisu zbiórki na własne leczenie

Zbiórki na leczenie i średzkie akcje charytatywne

Leczenie i dojazdy przekroczyły możliwości finansowe rodziny, dlatego wokół kucharza powstały dwie zbiórki internetowe: jedna na platformie zrzutka.pl z celem 17 700 zł, druga na Siepomaga.pl, z dodatkową możliwością wpłaty SMS-em. Pieniądze szły na paliwo, bilety kolejowe, noclegi przy szpitalach, leki i rehabilitację. Równolegle restaurator starał się o przyznanie świadczenia rentowego.

W Środzie Śląskiej ruszyły też akcje poza internetem. Znajomi z branży, mieszkańcy i lokalne organizacje przygotowywali kolacje charytatywne i licytacje, z których dochód trafiał na leczenie. Zbiórka na zrzutka.pl zgromadziła 137 wpłat.

Od półfinału „MasterChefa” do restauracji Father & Son

Rozpoznawalność w całej Polsce dał mu udział w ósmej edycji „MasterChefa”. Kulinarny program TVN nagrywano w 2019 roku, a Komenda jako uczestnik dotarł do półfinału i wraz z pozostałymi kucharzami poleciał na zdjęcia do Meksyku. Finału nie wygrał, za to stał się znany widzom i do programu wracał później w innych rolach: w 2021 roku jako mentor, w 2022 roku jako juror.

Rok po udziale w „MasterChefie”, w 2020 roku, otworzył w Środzie Śląskiej restaurację Sztuka. Zrezygnował z jej prowadzenia w 2023 roku, ale w kwietniu 2025 roku wrócił do gastronomii z nowym lokalem w centrum miasta. Father & Son the art of Mexican food otworzył razem z synem Mateuszem i postawił w nim na kuchnię meksykańską, tę samą, którą poznał przy okazji programu.

Żona, syn i pożegnania przyjaciół z programu

Z rodziny Mariusza Komendy publicznie znany jest syn Mateusz, wspólnik ojca w restauracji Father & Son. Żona kucharza towarzyszyła mu w leczeniu: w opisie zbiórki napisał, że to z nią jeździ między szpitalami w Warszawie, Wrocławiu i Legnicy, i że w czasie choroby nie był jeszcze w pełni sprawny ruchowo.

Wśród pożegnań opublikowanych w dniu śmierci kucharza znalazł się wpis Grzegorza Zawieruchy, zwycięzcy tej samej, ósmej edycji „MasterChefa”. W mediach społecznościowych opublikował serię wspólnych zdjęć z nagrań i z prywatnych spotkań po programie, a pod nimi cztery zdania.

Maniuś… nie dam rady nic napisać. Żegnaj Bracie. Do zobaczenia. Przygotuj dziś najpyszniejszą kolację przyjacielu.

Grzegorz Zawierucha, kucharz, zwycięzca ósmej edycji „MasterChefa”, we wpisie na Instagramie

Czym jest glejak i jak często występuje w Polsce

Glejak to nowotwór mózgu wywodzący się z komórek glejowych, czyli z tkanki podporowej układu nerwowego, a nie z samych neuronów. Odmiana wielopostaciowa jest jego najbardziej złośliwą postacią i odpowiada za około 15 procent guzów mózgu rozpoznawanych u dorosłych, po oponiakach i gruczolakach przysadki, które mają po 25 procent.

W Polsce rozpoznaje się około 2800 nowych złośliwych guzów mózgu rocznie, a liczba zgonów z tego powodu wynosi około 2300 w skali roku. Na każde cztery rozpoznania przypadają więc ponad trzy zgony, i ta proporcja odróżnia nowotwory mózgu od większości innych nowotworów litych. Najwięcej zachorowań notuje się w grupie wiekowej od 50 do 64 lat, ale ponad 15 procent przypadków dotyczy osób poniżej 19. roku życia.

Pierwsze objawy bywają niespecyficzne i łatwo je przypisać przemęczeniu: bóle głowy, nudności, wymioty, zaburzenia pamięci, spadek sprawności umysłowej, czasem napady padaczkowe. W leczeniu łączy się postępowanie chirurgiczne z radioterapią, a przy guzach położonych głęboko w mózgu ryzyko powikłań neurologicznych rośnie wraz z zakresem operacji. Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Krakowie wskazuje w materiałach o guzach mózgu i ich objawach, że tempo diagnostyki wpływa wprost na rokowanie, a przy guzach łagodnych operacja i radioterapia dają szansę na trwałe wyleczenie.

Najczęstsze pytania

Na co zmarł Mariusz Komenda?

Kucharz chorował na złośliwy guz mózgu. W styczniu 2026 roku rozpoznano u niego guz wzgórza prawego o cechach radiologicznych glejaka złośliwego, o czym pisał sam w opisie zbiórki na leczenie. Przeszedł dwie operacje neurochirurgiczne w Warszawie, radioterapię i neurorehabilitację, a zmarł 7 października 2026 roku.

Ile lat miał Mariusz Komenda?

Restaurator ze Środy Śląskiej zmarł w wieku 44 lat. Diagnozę złośliwego guza mózgu usłyszał w styczniu 2026 roku, a od tej chwili do śmierci minęło dziewięć miesięcy. Pochodził ze Środy Śląskiej w województwie dolnośląskim i tam przez całą karierę prowadził działalność gastronomiczną.

Z czego był znany Mariusz Komenda?

Ogólnopolską rozpoznawalność przyniósł mu półfinał ósmej edycji programu „MasterChef” w 2019 roku, do której zgłosił się jako kucharz ze Środy Śląskiej. Do kulinarnego show TVN wracał potem jako mentor w 2021 roku i jako juror w 2022 roku. Prowadził restaurację Sztuka, a od 2025 roku lokal Father & Son.

Kto prowadził restaurację razem z Mariuszem Komendą?

Restaurację Father & Son the art of Mexican food w centrum Środy Śląskiej kucharz otworzył w kwietniu 2025 roku razem z synem Mateuszem, i stąd wzięła się jej nazwa. Lokal specjalizuje się w kuchni meksykańskiej. Wcześniej, od 2020 do 2023 roku, Komenda prowadził w tym samym mieście restaurację Sztuka.

Artykuł Nie żyje Mariusz Komenda. Półfinalista MasterChefa miał 44 lata pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Dlaczego syn Seweryna przestał mówić po polsku?

Temat tego, w jakim języku na co dzień posługuje się syn legendarnego aktora, wyszedł podczas ich wspólnej wizyty w „Dzień dobry TVN”, która miała miejsce na początku roku. Teraz natomiast sprawa wróciła za pośrednictwem kilku serwisów, które przywołały rozmowę. Maximilien nie unikał odpowiedzi na niewygodne pytanie i bez owijania w bawełnę opowiedział, jak to się stało, że przestał mówić po polsku.

Decyzja zapadła, gdy miał zaledwie pięć lat. Jak opowiadał, przeszedł wtedy „mały kryzys”, coś w rodzaju dziecięcego buntu. Oświadczył bowiem ojcu, że nie chce już mówić po polsku, a Andrzej Seweryn się na to zgodził. Miał wówczas powiedzieć: „Tato, nie chcę już mówić po polsku”. Po latach dorosły już aktor przyznał, że źle się stało i żałuje tego pomysłu. Dodał również, że chodziło o typową dla dziecka w takim wieku chęć wywołania konfliktu z rodzicami.

Gdzie dorastał Maximilien Seweryn?

Dziecięcy bunt to jednak tylko ułamek prawdy, jak wyglądała sytuacja z posługiwaniem się ojczystym językiem przez Maximiliena. Zarówno z opowieści ojca i syna wynika, że dość duże znaczenie miało otoczenie, w którym chłopiec dorastał. Maximilien urodził się w 1989 r. we Francji. Jego matką jest libańska aktorka, trzecia żona Andrzeja Seweryna. Rodzice posługiwali się różnymi językami, ale w domu i w szkole dominował francuski.

Chłopiec chodził również do francuskiej szkoły, gdzie uczył się dodatkowo niemieckiego i angielskiego. Polskich rówieśników prawie nie miał, więc nie miał z kim ćwiczyć języka ojca. W rozmowie z „Faktem” przyznał, że w domu po polsku nie rozmawiali.

Andrzej Seweryn mówił w TVN, że do pewnego momentu nagrywał z synem pytania i odpowiedzi po polsku, ale potem przyszła szkoła i ten etap nauki się zakończył. Przyznał, że dziś „trochę żałuje”. Jednocześnie podkreśla, że nie zamierza oceniać decyzji dzieci.

Szanuję wybory moich dzieci. One były różne, na różnych etapach, zawsze ich popieram.

Andrzej Seweryn

Czym dziś zajmuje się syn Andrzeja Seweryna?

Maximilien poszedł w ślady ojca, choć jego droga na scenę nie była wcale oczywista. Najpierw grał w zespole rockowym, początkowo studiował ekonomię na paryskim uniwersytecie, ale jeszcze przed ukończeniem 20 lat porzucił ten kierunek. Ukończył zaś szkołę teatralną w Londynie i dziś występuje w paryskim teatrze, a także gra w filmach.

Co istotne, zapewnia, że mimo braku dobrej znajomości języka, polskość nie zniknęła całkiem z jego życia. Podczas Narodowego Czytania „Dziadów” w Paryżu ojciec i syn wspólnie czytali Małą i Wielką Improwizację. Andrzej czytał po polsku, a Maximilien po francusku. Przypomnijmy, że „Dziady” były w tym roku lekturą Narodowego Czytania w całej Polsce.

Dziś Maximilien mówi, że trochę rozumie po polsku, ale zdecydowanie żałuje, że porzucił język i zamierza się go nauczyć od nowa. Jego historia dobrze pokazuje, jak łatwo traci się język w rodzinach mieszkających za granicą, jeśli nie mówi się nim na co dzień. Dla wielu rodzin polonijnych to duże wyzwanie, któremu próbują zaradzić polskie szkoły i inicjatywy takie jak konkurs „Być Polakiem”.

Artykuł Syn Andrzeja Seweryna nie mówi po polsku. „To moja wina” pochodzi z serwisu Nasza Polska.

„Tragiczny koniec” Omeny Mensah

W sobotę Rafał Brzoska opublikował na platformie X wpis o filmie z YouTube, który sugerował śmierć jego żony. Omenaa Mensah to była prezenterka telewizyjna, przedsiębiorczyni i inicjatorka akcji charytatywnych. Miniaturę materiału wygenerowano za pomocą AI: pokazuje kobietę w szpitalnym łóżku, z czarną wstążką i napisem „Smutne wiadomości”. Tytuł filmu zapowiadał jej „tragiczny koniec”.

„Ponownie »uśmiercana« dzisiaj moja żona! Tym razem na YouTube” – napisał Brzoska. Wpis zakończył wulgarnym określeniem całej sytuacji. Przedsiębiorca dodał, że „wielkie platformy śmieją się i plują nam wszystkim w twarz”, i zaapelował do polityków o zmiany w prawie.

„Pana Żonę też już próbują uśmiercać”

W niedzielę 4 października Brzoska wskazał, że ten sam kanał opublikował także film z wizerunkiem pierwszej damy. Na zrzucie ekranu, który pokazał na X, widać przerobione zdjęcie Marty Nawrockiej w szpitalu oraz tytuł „Co się stało z Martą Nawrocką w wieku 40 lat?”. Przedsiębiorca zwrócił się bezpośrednio do głowy państwa:

Pierwszą Damę – Pana Żonę też już próbują uśmiercać… Potraktowałbym to bardzo osobiście…

Rafał Brzoska, wpis na X, 4 października 2026

Brzoska poinformował, że materiał wykryło narzędzie #StopScam. Zapytał też, kto zajmuje się lobbingiem w Google Polska, bo YouTube należy do koncernu Google.

Rafał Brzoska poinformował też o kolejnym scamie, tym razem z wykorzystaniem wizerunku prof. Andrzeja Horbana. Lekarz szerokiej opinii publicznej stał się znany przede wszystkim podczas pandemii COVID-19, kiedy pełnił funkcję głównego doradcy premiera ds. COVID-19 oraz przewodniczącego Rady Medycznej.

Kanał „Plotki Gwiazd”, NASK i 20 GB materiałów dla prokuratury

Według Brzoski problem nie dotyczy jednego filmu. Jak napisał, kanał „Plotki Gwiazd” „wyspecjalizował się w uśmiercaniu” kilkudziesięciu znanych osób, a filmy pojawiały się od tygodni. Przedsiębiorca podał, że kanał zgłoszono do NASK i został zablokowany. Jego zespół zdążył wcześniej pobrać i zabezpieczyć ponad 20 GB materiałów. Brzoska dodał też, że ten sam kanał „uśmiercił” również jego samego.

Materiały mają trafić do Prokuratury Krajowej i ministra sprawiedliwości Waldemara Żurka. Brzoska oczekuje wszczęcia śledztwa z urzędu. Zwrócił uwagę, że kanał był „partnerem YouTube”, więc jego zdaniem łatwo ustalić, kto za nim stoi.

Obowiązkowy KYC dla największych platform

Przedsiębiorca postuluje wprowadzenie procedur KYC (Know Your Customer), czyli weryfikacji tożsamości, dla dużych platform internetowych. Powołuje się na propozycje zespołu SprawdzaMY. Temat podejmują także politycy: minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski pisał pod koniec września o planowanych regulacjach, które zmuszą wielkie platformy do przekazywania organom ścigania niezbędnych informacji.

To nie pierwszy taki incydent. Fałszywe doniesienia o śmierci Omenaa Mensah krążyły w sieci już w 2024 roku. Niedawno Brzoska pokazywał też fałszywą reklamę o „zamachu” na jego życie, a wcześniej mierzył się z problemami z platformami społecznościowymi.

Jakie spory ma Rafał Brzoska?

Najgłośniejszy spór Rafała Brzoski toczy się z koncernem Meta, właścicielem Facebooka i Instagrama. Chodzi o fałszywe reklamy wykorzystujące wizerunek jego i żony. W 2024 roku przedsiębiorca uzyskał w Polsce tymczasowy zakaz publikowania takich reklam. Później informował o korzystnym dla siebie postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Uruchomił też inicjatywę 150proc.pl, która ma dokumentować pseudoreklamy i wspierać pomysł surowych kar dla platform. Pod koniec sierpnia minister Gawkowski złożył do Komisji Europejskiej wniosek o karę dla Mety nie niższą niż 250 mln euro. Meta przekonuje, że usuwa większość zgłaszanych fałszywych reklam.

Teraz spór rozszerza się na YouTube i Google.

Czym zajmuje się zawodowo Rafał Brzoska i jaka jest historia InPost?

Rafał Brzoska jest przedsiębiorcą, założycielem i prezesem InPostu, operatora największej w Europie sieci automatów paczkowych. Poza zarządzaniem firmą angażuje się w walkę z internetowymi oszustwami i w propozycje deregulacyjne.

Historia InPostu zaczyna się w 1999 roku, gdy Brzoska założył Integer.pl, firmę zajmującą się kolportażem ulotek. W 2006 roku powstał InPost. We wrześniu 2009 roku w Krakowie stanął pierwszy Paczkomat. Od 2017 roku spółką interesował się fundusz Advent International, a w styczniu 2021 roku InPost zadebiutował na giełdzie Euronext Amsterdam. W lutym 2026 roku konsorcjum Advent, FedEx, A&R Investments (powiązanego z Brzoską) i PPF Group ogłosiło przejęcie 100 proc. akcji za około 7,8 mld euro. Brzoska ma pozostać na stanowisku prezesa, a zakończenie transakcji planowano na drugą połowę 2026 roku.

Artykuł Marta Nawrocka i Omenaa Mensah „uśmiercone” – Rafał Brzoska apeluje do prezydenta pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Teatr Bagatela pożegnał go słowami „Mąż. Tato. Brat.”

O śmierci aktora poinformował w sobotę Teatr Bagatela. Wpis zespołu jest krótki i mówi o nim najpierw jako o człowieku, dopiero na końcu jako o aktorze.

Rodzina Bagateli w osobie Przemka straciła utalentowanego Pięknego Człowieka. Przemek: Mąż. Tato. Brat. Przyjaciel. Kolega. Aktor.

Teatr Bagatela w Krakowie, wpis pożegnalny z 3 października 2026 roku

Tego samego dnia komunikat o śmierci aktora wydał także Urząd Miasta Krakowa, przypominając dorobek artysty i jego związki z miastem.

Ponad trzydzieści lat i 42 role na scenie Bagateli

Z Bagatelą związał się na początku lat dziewięćdziesiątych i pozostał w zespole do końca życia. Grał w „Dożywociu”, „Tajemniczym ogrodzie”, „Makbecie”, „Trzech siostrach”, „Tramwaju zwanym pożądaniem” oraz w „Sztukmistrzu z Lublina”.

Na tej samej scenie widzowie oglądali go w „Locie nad kukułczym gniazdem”, „Poskromieniu złośnicy”, „Mefiście”, „Śmierci pięknych saren”, „Weselu Figara”, „Przygodach Tomka Sawyera”, „Procesie” i w „Burzy”. Występował też w Teatrze Ludowym i w Gliwickim Teatrze Muzycznym, a od 1992 roku współpracował z krakowskim kabaretem Loch Camelot.

Z Czeskiego Cieszyna do krakowskiej szkoły teatralnej

Urodził się 24 grudnia 1970 r. w Czeskim Cieszynie, po czeskiej stronie granicy. Na scenę trafił jako dziecko, występując na Scenie Polskiej tamtejszego teatru.

Studia aktorskie odbył w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie w latach 1989-1993, a wśród jego pedagogów byli Krystian Lupa i Jerzy Stuhr. Zadebiutował jeszcze przed dyplomem, w spektaklu „Plac Merkurego” w Teatrze STU.

Żoną aktora była Anna Branny z Teatru Bagatela

Żoną Przemysława Brannego była aktorka Anna Branny, z domu Krakowiak, urodzona 12 lutego 1979 r. w Kowarach. Małżonkowie należeli do zespołu tej samej sceny, bo aktorka weszła do Bagateli w 2003 roku i zadebiutowała tam rolą Chawy w „Skrzypku na dachu” w reżyserii Jana Szurmieja.

Anna Branny skończyła hungarystykę na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz krakowską PWST, gdzie dyplom obroniła rolą w „Zielonej Gęsi” w reżyserii profesor Marty Stebnickiej. W 2019 roku odebrała Brązowy Krzyż Zasługi, a sześć lat później Medal Komisji Edukacji Narodowej. Teatr Bagatela w pożegnalnym wpisie postawił rolę męża przed rolami zawodowymi aktora.

Śpiewał w oratoriach Piotra Rubika

Drugą częścią jego dorobku była muzyka. Śpiewał jako solista w oratoriach Piotra Rubika, w tym w „Tu Es Petrus”, które przez lata wypełniało hale widowiskowe w całej Polsce.

Wykonywał również „Psałterz wrześniowy” do słów Zbigniewa Książka. Głos i warsztat wokalny wykorzystywał także w musicalach, między innymi w „Skrzypku na dachu”.

Od „Śmierci jak kromka chleba” po serial „Kibic”

W kinie zadebiutował rolą górnika Tadeusza w „Śmierci jak kromka chleba” Kazimierza Kutza z 1994 roku, czyli w filmie o pacyfikacji kopalni Wujek. Później zagrał w komedii „Yyyreek!!! Kosmiczna nominacja” z 2002 roku, w „Bogu w Krakowie” z 2016 roku oraz jako Piłat w „Ofierze księżyca” z 2023 roku.

Telewidzowie znają go z seriali „Na dobre i na złe”, „Przepis na życie” i „Pierwsza miłość”. Ostatnią rolą serialową był lekarz w „Kibicu” z 2025 roku.

Nagrody od Wrocławia po Festiwal Jedynki

Pierwsze wyróżnienia przyszły jeszcze w czasie studiów. W 1993 roku we Wrocławiu odebrał II Nagrodę oraz Nagrodę Publiczności, a rok później wygrał Kabareton w Opolu.

W 1996 roku dostał stypendium artystyczne Miasta Krakowa, a w 2005 roku I Nagrodę Festiwalu Jedynki. Zostawił po sobie dorobek, który obejmuje teatr dramatyczny, musical, kabaret, oratorium i role filmowe.

Najczęstsze pytania

Ile lat miał Przemysław Branny?

Przemysław Branny miał 55 lat w chwili śmierci. Urodził się 24 grudnia 1970 r. w Czeskim Cieszynie, a zmarł 3 października 2026 r. Informację o śmierci aktora przekazał tego samego dnia krakowski Teatr Bagatela, z którym był związany przez ponad trzydzieści lat.

Czy Przemysław Branny miał rodzinę?

Przemysław Branny był mężem i ojcem. Tak przedstawił go Teatr Bagatela w pożegnalnym wpisie, wymieniając kolejno role, jakie pełnił w życiu: mąż, tato, brat, przyjaciel, kolega i dopiero na końcu aktor. Jego żoną była aktorka Anna Branny, z domu Krakowiak, która od 2003 roku należy do zespołu Teatru Bagatela. Zespół teatru napisał o nim jako o członku rodziny Bagateli.

W jakich spektaklach grał Przemysław Branny?

Przemysław Branny stworzył 42 role na scenie Teatru Bagatela, między innymi w „Makbecie”, „Trzech siostrach”, „Tramwaju zwanym pożądaniem”, „Sztukmistrzu z Lublina”, „Mefiście”, „Procesie” i w „Burzy”. Występował również w Teatrze Ludowym, w Gliwickim Teatrze Muzycznym oraz w krakowskim kabarecie Loch Camelot.

W jakich filmach i serialach wystąpił Przemysław Branny?

Przemysław Branny zagrał górnika Tadeusza w „Śmierci jak kromka chleba” Kazimierza Kutza, wystąpił też w filmach „Yyyreek!!! Kosmiczna nominacja”, „Bóg w Krakowie” i „Ofiara księżyca”. W telewizji oglądaliśmy go w serialach „Na dobre i na złe”, „Przepis na życie”, „Pierwsza miłość” oraz „Kibic”.

Artykuł Nie żyje Przemysław Branny. Aktor Teatru Bagatela miał 55 lat pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Zmarł w moskiewskiej klinice, chorował na nowotwór

Śmierć 3 października 2026 r. potwierdził agencji TASS menedżer hipnotyzera. Kaszpirowski chorował na nowotwór złośliwy i przez długi czas próbował leczyć się sam, zanim trafił pod opiekę lekarzy.

Jego ciśnienie krwi gwałtownie spadło i został przewieziony karetką do szpitala.

Siergiej Rudicz, współpracownik Anatolija Kaszpirowskiego

Ostatnie lata spędził w Moskwie, w mieszkaniu przyznanym mu jeszcze w czasach, gdy zasiadał w Dumie Państwowej. Mieszkania nigdy nie przepisał na siebie.

Seanse w państwowej telewizji ZSRR, gdy imperium się sypało

Do telewizji trafił w 1988 roku jako gość publicystycznego programu „Wzglad”, a rok później dostał własne pasmo. Cykl „Seanse zdrowia doktora psychoterapeuty Anatolija Kaszpirowskiego” ruszył 8 października 1989 r. i liczył sześć odcinków. Działo się to w państwie, w którym kolejki po żywność były codziennością, a Związek Radziecki rozpadał się na oczach widzów.

Kaszpirowski nie mówił o cudzie ani o energii. Swoją metodę nazywał matrycą norm pamięci i tłumaczył, że działa sugestią na podświadomość, odliczając przed kamerą. Przypisywano mu zdalne znieczulanie pacjentek w czasie operacji brzusznej, cofanie nowotworów i leczenie alkoholizmu.

Radzieckie Ministerstwo Zdrowia nazwało zjawisko zbiorową psychozą, a program zdjęto z anteny. W 2024 roku Rosyjska Akademia Nauk określiła jego seanse jako absolutną pseudonaukę.

„Adin, dwa, tri”. W Polsce oglądały go miliony

Do Polski przyjechał w 1990 roku, a jego seanse pokazywała Dwójka. Oglądalność była rekordowa nawet jak na tamte czasy: emisje śledziło 59 procent dorosłych Polaków. Za ten rok dostał pozaregulaminową statuetkę Wiktora dla osobowości telewizyjnej.

Gdy Kaszpirowski zaczął pojawiać się na antenie telewizyjnej Dwójki, oglądało go dwie trzecie Polaków, czyli ponad dwadzieścia pięć milionów osób.

Gabriel Michalik, autor książki „Kaszpirowski. Sen o wszechmocy”

Polska była dla niego rynkiem naturalnym z jeszcze jednego powodu. Jego matka była Polką i z zawodu psychiatrą, a ojciec Ukraińcem.

Od drużyny sztangistów do Dumy Żyrinowskiego

Urodził się 11 sierpnia 1939 r. we wsi Stawnica na terenie dzisiejszej Ukrainy. Dyplom lekarza odebrał w 1962 roku w Winnickim Instytucie Medycznym, a potem przez ćwierć wieku pracował jako psychiatra w szpitalu. W młodości boksował i podnosił ciężary, co w 1987 roku dało mu posadę psychoterapeuty radzieckiej kadry sztangistów i wprowadziło go w moskiewskie środowisko.

Po rozpadzie ZSRR wszedł do polityki. W 1993 roku zdobył mandat deputowanego Dumy Państwowej z listy Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji Władimira Żyrinowskiego, a dwa lata później oddał mandat i wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W 1995 roku brał udział w negocjacjach z czeczeńskim terrorystą Szamilem Basajewem w Budionnowsku i próbował go zahipnotyzować, bez skutku.

Rosyjskie sądy zajmowały się nim dwukrotnie. W 2006 roku sąd w Czelabińsku ukarał go grzywną za praktykowanie medycyny ludowej bez uprawnień, a w 2016 roku sąd okręgowy w Permie uniewinnił go w sprawie administracyjnej.

Chwalił Putina i apelował o wstrzymanie szczepień

Po powrocie do publicznej aktywności prowadził kanał na YouTube z kolejnymi seansami zdrowia. W 2020 roku nagrał apel do Władimira Putina, w którym wzywał do wstrzymania masowych szczepień przeciw COVID-19.

Rosyjskiego prezydenta uważał za najlepszego polityka, jakiego miała Rosja, i mówił o nim publicznie w tym tonie do końca życia. To właśnie te deklaracje wracały w Polsce za każdym razem, gdy ogłaszano jego przyjazd.

Trzy żony, czworo dzieci i ojcostwo w wieku 86 lat

Pierwsze małżeństwo z Walentyną trwało 22 lata i rozpadło się pod koniec lat osiemdziesiątych. Jego pierwsza żona wyjechała po rozwodzie do Kanady. Z tego związku ma syna Siergieja i córkę Jelenę, lekarkę, która mieszkała w Stanach Zjednoczonych, a potem w Kanadzie, i zmarła w 2018 roku w wieku 49 lat, osierocając dwoje dzieci.

Drugą żonę, masażystkę Irynę, poznał w 1992 roku w czeskim Slanym i w tym samym roku wziął z nią ślub. Rozstali się w 2014 roku, a ona wróciła do Czech.

Trzecia żona, Gulizara Czałbaszowa, była od niego młodsza o dwadzieścia lat i zaczynała jako jego asystentka. Pobrali się około 2020 roku, po dwóch dekadach znajomości. W sierpniu 2025 roku urodziła córkę Ellinę, a hipnotyzer został ojcem w wieku 86 lat.

Do rodziny próbował dopisać się także Aleksiej Fusztej, który w 2019 roku w rosyjskiej telewizji przedstawił się jako jego nieślubny syn, a rok później poszedł do sądu o test DNA. Hipnotyzer odmówił poddania się temu badaniu.

Ostatni przyjazd do Polski skończył się odwołanymi seansami

Jesienią 2025 roku miał wrócić na polskie sceny po 25 latach. Zaplanowano dwa wieczory w Pruszkowie, 30 i 31 października w sali widowiskowej Centrum Kultury i Sportu, oraz dwa w warszawskim Teatrze Rampa, 3 i 4 listopada. Przyjazd finansowała firma produkcyjna Silver Frame, która na zlecenie HBO Max pracowała nad filmem dokumentalnym o hipnotyzerze.

Zapowiedź wywołała sprzeciw lekarzy i działaczy społecznych, a Teatr Rampa wycofał się z warszawskiej części cyklu.

Osoba ta od lat kojarzona jest z promowaniem pseudonauki.

Jakub Kosikowski, rzecznik Naczelnej Izby Lekarskiej

Ostrzej mówił o sprawie Jacek Wiśniewski, szef mazowieckich struktur Komitetu Obrony Demokracji, który pytał publicznie, jak można organizować takie wydarzenie człowiekowi wspierającemu Władimira Putina.

Najczęstsze pytania

Ile lat miał Anatolij Kaszpirowski?

Anatolij Kaszpirowski miał 87 lat w chwili śmierci. Urodził się 11 sierpnia 1939 r. we wsi Stawnica na terenie dzisiejszej Ukrainy, a zmarł 3 października 2026 r. w moskiewskiej klinice. Swój największy rozgłos przeżył pięćdziesiąt lat po urodzeniu, gdy w 1989 roku wszedł na antenę państwowej telewizji ZSRR.

Na co zmarł Anatolij Kaszpirowski?

Kaszpirowski chorował na nowotwór złośliwy i przez długi czas próbował radzić sobie z chorobą własnymi metodami, zanim trafił do szpitala. Według jego współpracownika Siergieja Rudicza bezpośrednio przed śmiercią gwałtownie spadło mu ciśnienie i został przewieziony karetką do moskiewskiej kliniki.

Kiedy Kaszpirowski występował w polskiej telewizji?

Seanse Kaszpirowskiego weszły na antenę Telewizji Polskiej w 1990 roku, rok po debiucie w telewizji radzieckiej. Oglądało je 59 procent dorosłych Polaków, a hipnotyzer odebrał za ten rok pozaregulaminową statuetkę Wiktora dla osobowości telewizyjnej. Do Polski przyjeżdżał także później, między innymi jesienią 2025 roku.

Czy Anatolij Kaszpirowski miał żonę i dzieci?

Kaszpirowski był trzykrotnie żonaty, a jego ostatnią żoną została Gulizara Czałbaszowa, dawna asystentka młodsza od niego o dwadzieścia lat. Z pierwszego małżeństwa miał syna Siergieja i córkę Jelenę, która zmarła w 2018 roku. W sierpniu 2025 roku, w wieku 86 lat, został ojcem córki Elliny.

Artykuł Nie żyje Anatolij Kaszpirowski. Leczył przez telewizor, chwalił Putina pochodzi z serwisu Nasza Polska.