Siostra Maria Agata Szymkowiak ze Zgromadzenia Sióstr Ducha Świętego spędziła w Rzymie piętnaście lat pontyfikatu Jana Pawła II. Pochodząca z Dobiegniewa zakonnica opowiada Bogdanowi Nowakowi o życiu w Wiecznym Mieście, o placówkach zgromadzenia na Awentynie i naprzeciw Kliniki Gemelli, którą Papież nazywał „Watykanem nr 3”, oraz o dwóch spotkaniach z Ojcem Świętym w Castel Gandolfo w 1991 roku. To właśnie wtedy padło pytanie, które dało tytuł temu wspomnieniu. Siostra Szymkowiak opisuje, jak te chwile utwierdziły ją w powołaniu i co zawdzięcza papieżowi Polakowi. To osobiste świadectwo z bliska o świętym, którego kanonizacja miała nastąpić już wkrótce.
Siostra Maria Agata Szymkowiak jest zakonnicą Zgromadzenia Sióstr Ducha Świętego w Rzymie, ale połowę swego życia spędziła w rodzinnym Dobiegniewie w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przez lata swojej profesji zakonnej w Wiecznym Mieście miała szczęście żyć niezwykłym pontyfikatem, niebawem świętego, papieża Jana Pawła II. Tak te lata wspomina:
Siostra Maria Agata Szymkowiak o latach w Rzymie
Okres 15 lat mojego pobytu w Rzymie (1990-2005) sprawił, że mogłam z bliska przyglądać się naszemu największemu z rodaków na stolicy Piotrowej. Przecież mój zakon ma w tym mieście dwie placówki: jedną na Awentynie, a drugą naprzeciw Kliniki Gemelli, nazywanej przez Ojca Świętego „Watykanem nr 3”. Jestem przekonana, że obecność i służba naszego Papieża w Stolicy Apostolskiej dodała mojemu powołaniu odwagi. Opuściłam Ojczyznę i przyjechałam do Rzymu, gdzie za pośrednictwem polskiego księdza wstąpiłam do nieznanej mi, ale bardzo czekającej na mnie wspólnoty sióstr zakonnych. To był dla mnie ten radykalny gest otwarcia drzwi Chrystusowi, powołanie wymagające ode mnie pozostawienia wszystkiego i pójścia za Jezusem. To było chyba coś w stylu błogosławionego Jana Pawła II, który opuszczając Polskę jeszcze bardziej ją umiłował i jeszcze więcej się jej przysłużył. Nadal zbiera owoce świętości dla naszej Ojczyzny.
Spotkania z Janem Pawłem II w Castel Gandolfo
Najbardziej utkwiły mi dwa spotkania z Ojcem Świętym, które miały miejsce w Castel Gandolfo na początku mojej służby zakonnej. Pierwsze pod koniec lipca 1991 r., na zakończenie spotkania misyjnego młodzieży, a drugie – na początku września tego samego roku. Podczas drugiego spotkania otrzymałam z rąk samego Ojca Świętego różaniec, co uwiecznione jest na fotografii. Natomiast podczas lipcowej audiencji Jan Paweł II podszedł do mnie, bo śpiewałam „Czarną Madonnę” i w duecie z Nim zaśpiewałam nieco tej Maryjnej pieśni. Potem przedstawiłam się wraz z obecną Matką Generalną Zgromadzenia, powiedziałam skąd pochodzą siostry i jaki mamy apostolat. Ta audiencja była bardzo radosna, pełna emocji. Wreszcie Papież nakreślił moje czoło znakiem krzyża świętego. Po niecałych dwóch miesiącach zatelefonowali z Watykanu do mojego Zgromadzenia, które już wcześniej złożyło prośbę o spotkanie z Janem Pawłem II, i powiadomili o spotkaniu. Poprosili nas też, czy moglibyśmy animować poranną Eucharystię, po której poszczególne delegacje będą witały się z Papieżem. Dla nas była to niemała radość. Pojechałyśmy i śpiewałyśmy. Ostatnia pieśń na zakończenie Mszy świętej to ponownie „Czarna Madonna”, pierwsza zwrotka po polsku, a refren po włosku. Obecni rodacy w grupie pielgrzymów wspierali nas w śpiewie. W czasie tej audiencji przedstawiłam się ponownie, dziękowałam za dar spotkania oraz prosiłam o błogosławieństwo. Spostrzegłam, że Papież już nie stawiał tych samych pytań, co poprzednio. To był dowód jego wyjątkowej pamięci. Ojciec Święty spojrzał na Matkę Generalną i spytał ją uśmiechając się: „Skąd wy wzięliście tę dziewczynę?”. Przełożona naszego Zgromadzenia długo się nie zastanawiała, lecz od razu odpowiedziała: „Ojcze Świątobliwy, to Duch Święty nam ją przysłał!”.
Doszłam wówczas do takiego przekonania, że to nie „przyjacielskie dogadanie się” między siostrami a kapłanem z Polski, ale to autentycznie Duch Boży tak pokierował moje ścieżki i to On był tym prawdziwym „sprawcą”, że dotarłam do Zgromadzenia Sióstr Ducha Świętego. Ten wielki Papież w bardzo przekonywujący sposób w krótkim przesłaniu uświadamiał nas, że życie konsekrowane to piękny dar od Boga, który stale wymaga modlitwy, pracy nad sobą, poświęcenia i wierności. Na zakończenie tego radosnego i ciągle przeze mnie widzianego w sercu spotkania ze świętym papieżem Jan Paweł II nakreślił na moim czole znak Krzyża Świętego, który mnie chroni przed Złem przez ponad 20 lat.
Bogdan Nowak
Przeczytaj również: Sanktuarium św. Jana Pawła II w Łagiewnikach
ⓘ Informacja o publikacji
Artykuł Bogdana Nowaka pt. „Skąd wzięliście tę dziewczynę?” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 17 (964) z dnia 22 kwietnia 2014 roku, s. 19. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Bogdan Nowak / „Nasza Polska”. Zdjęcie: archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 17 (964)/2014, s. 19.




