W sobotę 6 kwietnia na Zamku Królewskim w Warszawie po raz 28. rozdano
telewizyjne Wiktory. Miejsce było właściwe, bo i oprawę tej imprezie nadano
iście królewską. Nie mogło być jednak inaczej, skoro “Politykiem Roku 2012”
został sam prezydent Bronisław Komorowski. A i dworacy zostali docenieni:
Wiktora w kategorii “aktor telewizyjny” otrzymał Andrzej Grabowski, Super
Wiktora – Danuta Szaflarska, najlepszym prezenterem okazał się Jarosław Kuźniar,
zaś “osobowością telewizyjną” – Marcin Prokop. Dwoje pierwszych to członkowie
Komitetu Poparcia Komorowskiego z wyborów w 2010 r., a dwaj ostatni to gwiazdy
stacji TVN, czyli medialnej podpory układu rządzącego.
O tym, jaką funkcję spełniają dziś Wiktory, najlepiej świadczy konkurencja, w
której zwyciężył Komorowski. Bo kogóż on w tym roku prześcignął? Władysława
Frasyniuka, Annę Grodzką, Ryszarda Kalisza i Radosława Sikorskiego. A zatem
pełen pluralizm – od Ruchu Palikota i dawnej Unii Wolności po “prawe skrzydło”
Platformy Obywatelskiej. Najwyraźniej dla członków Akademii Telewizyjnej, która
wręcza Wiktory, tak właśnie wygląda “cywilizowane” spektrum polskiej polityki.
Poza nim są już tylko “dzikie pola”…
Warto prześledzić coroczne decyzje o Wiktorach dla polityków, bo wiele nam to
powie o naturze tych nagród. W ubiegłym roku zwyciężył Donald Tusk, pokonując
Komorowskiego, Kalisza, Ewę Kopacz i Janusza Palikota. Dwa lata temu wygrał
Komorowski przed Tuskiem, Palikotem, Jerzym Buzkiem i Grzegorzem Napieralskim. W
2010 r., niedługo po katastrofie smoleńskiej, “Politykiem Roku” okazał się
Buzek, wygrywając z Tuskiem, Sikorskim, Lechem Wałęsą i Januszem Lewandowskim. W
2009 r. Wiktora wręczono Wałęsie (było to niedługo po ukazaniu się książki
ujawniającej jego związki z SB), który konkurował z Tuskiem, Sikorskim, Bogdanem
Zdrojewskim i – wyjątkowo – Lechem Kaczyńskim. W 2008 r., na początku rządów PO,
nagrodą uhonorowano oczywiście Donalda Tuska, a wśród finalistów byli Bronisław
Komorowski, Władysław Bartoszewski, Stefan Niesiołowski i Joanna
Kluzik-Rostkowska. Rok wcześniej “Politykiem Roku” ogłoszono Radosława
Sikorskiego, który właśnie porzucił PiS na rzecz PO, a w 2006 r. – premiera
Kazimierza Marcinkiewicza, który niedługo potem poszedł w tę samą stronę. A
zatem od wielu już lat Akademia Telewizyjna uznaje, że “Politykami Roku” mogą
być tylko politycy Platformy.
Przeczytaj artykuł o tym, Wielowieyska z „Wyborczej” uderzyła w Stanowskiego. Zapomniała o Michniku
Nieraz już pisaliśmy, jak ten mechanizm funkcjonuje, ale nigdy dość
przypominania mechanizmów rządzących III RP. Otóż towarzystwo, które przyznaje
Wiktory, to znamienita część medialno-artystycznego “salonu”. A “salon” ten
składa się zasadniczo z dwóch kategorii ludzi. Pierwsi to tacy, którzy wierzą w
to, co od lat wbija im do głów gazeta Michnika i jej telewizyjno-radiowe
odpowiedniki. A zatem wierzą, że największym zagrożeniem jest
ksenofobiczno-antysemicko-klerykalna prawica, a rządy PiS w latach 2005-2007
były próbą zamachu na demokrację. Dlatego będą dworakami Tuska i Komorowskiego
tak długo, jak ci stanowią zaporę przed ową prawicą.
Ale jest i druga kategoria ludzi “salonu”. To cynicy i koniunkturaliści, którzy
wspierają dominujący układ polityczno-medialny, bo tylko on dysponuje ogromnymi
pieniędzmi i wpływami, które mogą umożliwić karierę aktorską, reżyserską czy
literacką. Nie wiem, których “salonowców” jest więcej – tych naiwnych czy tych
wyrachowanych – ale i jedni, i drudzy niewiele się różnią od swoich
poprzedników, którzy w poprzedniej epoce w równie obrzydliwy sposób podlizywali
się Bierutowi, Gierkowi czy Jaruzelskiemu.
Paweł Siergiejczyk
Artykuł ukazał się w najnowszym numerze tygodnika „Nasza Polska” Nr 16 (911) z
16 kwietnia 2013 r.
