Stanisław Zuber (ur. 14 października 1883 we Lwowie, zm. 18 października 1947 w Tiranie) — polski geolog naftowy, nazywany ojcem albańskiej geologii naftowej. Był synem Rudolfa Zubera, profesora geologii Uniwersytetu Lwowskiego, i wychował się w rodzinie o silnych tradycjach naukowych. Studiował we Lwowie i Krakowie, a w 1927 roku habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim. Specjalizował się w geologii złóż ropy naftowej i regionalnej geologii; swoje prace prezentował na międzynarodowych kongresach geologicznych. Pod koniec lat 20. XX wieku wyjechał do Albanii, gdzie objął stanowisko głównego geologa włoskiej spółki naftowej AIPA (Azienda Italiana Petroli Albania) z siedzibą w Kuçovie. To jego badania tektoniki i budowy geologicznej kraju doprowadziły do odkrycia głównych albańskich złóż ropy naftowej — Kuçova oraz Patos-Marinza — eksploatowanych do dziś i stanowiących fundament albańskiego przemysłu naftowego. W Kuçovie uhonorowano go tablicą pamiątkową jako „ojca albańskiej geologii naftowej”. Losy Zubera splotły się tragicznie z historią kraju. Po wojnie, gdy w Albanii zapanował komunistyczny reżim Envera Hodży, został aresztowany i zmarł w więzieniu. W 1992 roku, już w wolnej Albanii, prezydent kraju pośmiertnie odznaczył go medalem „Męczennik za demokrację”. Dla Polonii z Albanii Stanisław Zuber jest postacią symboliczną — Polakiem, który dał temu krajowi jego największe bogactwo naturalne i zapłacił za to najwyższą cenę.