Postępujący rozkład III RP

Liczne skandale, oszustwa i nieprawidłowości w ostatnich wyborach samorządowych są kolejnym świadectwem postępującego rozkładu i gnicia pokomunistyczno-biurokratycznej III RP. Poniżej przypominamy niektóre kolejne stopnie i elementy tego rozkładu obecnego państwa w okresie ostatnich siedmiu lat, czyli rządów PO–PSL.

Przeczytaj również: Grzegorz Lorek wraca do PiS. Kim jest poseł z Piotrkowa?

1. Podpisanie i ratyfikacja traktatu UE z Lizbony, mocno redukującego, a w niektórych dziedzinach wręcz likwidującego wcześniejszą suwerenność państw Unii Europejskiej, w tym Polski.
2. Znaczne ograniczenie liczebności, dalsza biurokratyzacja i mocne osłabienie siły bojowej armii lądowej i marynarki wojennej pod pretekstem ich „profesjonalizacji”, „modernizacji” itd.
3. Stale rosnąca liczba urzędów, urzędników i kosztów z nimi związanych.
4. Coraz liczniejsze skandale z zatrudnianiem, odprawami i wynagrodzeniami szefów państwowych firm.
5. Coraz mniejsza efektywność i sprawność działań sądów i urzędów w życiowych sprawach milionów zwykłych obywateli.
6. Coraz większa biurokratyzacja, korupcja i niesprawność służb policyjnych, śledczych i skarbowych – poza dziedziną nakładania i ściągania z obywateli i firm różnych podatków, grzywien, mandatów drogowych i innych kar finansowych i gospodarczych, w której to dziedzinie – chyba jako jedynej – „sprawność” tych służb z każdym rokiem rośnie.
7. Coraz większe zadłużenie jednostek samorządów, centralnego budżetu, FUS i innych instytucji państwa głównie wskutek rosnącego marnotrawstwa wydatków, coraz większych kosztów biurokracji i wymagań UE.
8. Coraz mniejsza rentowność państwowych kopalń węgla kamiennego oraz spółek nimi zarządzających i coraz większa skala finansowych, związkowych i prawnych patologii w nich panujących.
9. Praktyczna likwidacja znacznej większości polskiej floty rybackiej, stoczni i ich składników produkcyjnych pod pretekstem wymagań i przepisów UE itd.
10. Brak pełnego wyjaśnienia i rozliczenia największych afer III RP: FOZZ, paliwowej, „hazardowej”, afer związanych z informatyzacją państwowych instytucji i urzędów, z okradaniem ludzi w różnych pseudobankach, funduszach i firmach ubezpieczeniowych, jak np. w Amber Gold.

Przeczytaj również: Kim są maślarze i kim są harcerze

To niestety tylko część afer i patologii obecnej władzy, których symbolem w dniach ostatnich stały się spasione i zadowolone z siebie gęby pokomunistycznych członków PKW i kilkunastu innych dygnitarzy, bezczelnie mówiących do kamer, że właściwie – poza znacznym opóźnieniem podania wyników – nic złego się nie stało, że państwo rzekomo znów „zdało egzamin”. Przy okazji tych wyborów po raz kolejny ujrzeliśmy też katastrofalny stan tzw. wymiaru sprawiedliwości, który przecież ponosił odpowiedzialność i za te wybory. Sędziowie z PKW zaprezentowali się jako butni biurokraci i niekompetentni urzędnicy, a w dodatku bardzo pazerni na publiczne pieniądze – bo według już powyborczej informacji ministra Grzegorza Schetyny, jedyny pisemny wniosek z PKW do rządu (z ostatnich miesięcy przed wyborami) dotyczył podwyższenia im i innym pracownikom PKW ich premii (!). Ponoć ci biurokraci z PKW wcale nie sygnalizowali odpowiednim władzom możliwych problemów informatyczno-komputerowych czy organizacyjnych, które mogłyby spowodować poważne trudności w liczeniu i kontroli głosów, procesu wyborczego itd.

Być może największym skandalem tych wyborów był jednak kilkakrotnie wyższy niż zwykle procent głosów nieważnych, np. w woj. wielkopolskim w wyborach do sejmiku było ich aż niemal 23 proc., a w kilku innych województwach niewiele mniej (średnio aż blisko 18 proc.).

Jest oczywiste, że część członków kilku tysięcy komisji wyborczych – przede wszystkim tych w małych miastach i na wsiach, związanych lokalnymi układami z urzędowymi sitwami pokomunistycznymi, głównie z tymi z PSL/ZSL – celowo coś dopisywała na kartach do głosowania i tym sposobem psuła i unieważniała głosy, które padły na lokalną konkurencję. Albo fałszowała głosy i wyniki innymi metodami.

Polecamy także: Rozwój Plus Morawieckiego ma klub parlamentarny. Rozłam w PiS

Ta degrengolada obecnego systemu wyborczego – oszukańczego też ze swej natury, bo w istocie niedemokratycznego i partyjno-oligarchicznego – stała się w listopadzie br. symbolem politycznej i moralnej degrengolady III RP. Symbolem postępującego rozkładu tego skorumpowanego tworu pokomunistyczno-partyjno-biurokratycznego, a niekiedy wręcz mafijnego w swym codziennym działaniu przeciw polskim obywatelom i przedsiębiorcom. Tworu będącego jedynie żałosną, a jednocześnie oszukańczą namiastką wolnego, sprawnego i sprawiedliwego państwa polskiego. W dodatku namiastką nadzwyczaj kosztowną.