Kazimierz Mijal (ur. 15 września 1910, zm. 26 stycznia 2010) — polski polityk komunistyczny, jedna z najbardziej osobliwych postaci łączących dzieje Polski i Albanii w okresie zimnej wojny. W okresie stalinowskim należał do ścisłego aparatu władzy PRL, pełniąc wysokie funkcje państwowe i partyjne. Po 1956 roku, gdy w Polsce doszła do głosu ekipa Władysława Gomułki, Mijal przeszedł na twarde, dogmatyczne pozycje i stał się zwolennikiem maoizmu. Założył nielegalną, prochińską i proalbańską frakcję komunistyczną, uznającą kurs Warszawy za „rewizjonistyczny”. W 1966 roku, ścigany przez władze PRL, nielegalnie wyjechał z Polski do Albanii — jedynego europejskiego kraju, który w tamtym czasie otwarcie popierał Chiny Mao Zedonga. Posłużył się fałszywym paszportem wystawionym przez albańską ambasadę. W Tiranie znalazł schronienie i współpracował z polską sekcją Radia Tirana, skąd nadawał do Polski audycje propagandowe w duchu maoizmu, atakujące władze PRL. Spędził na emigracji wiele lat, dzieląc czas między Albanię i Chiny, a do kraju powrócił dopiero po latach. Dożył niemal stu lat. Jego historia — polskiego komunisty szukającego azylu w stalinowskiej Albanii Envera Hodży — pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych i paradoksalnych epizodów w dziejach relacji obu krajów, przypominając, że polsko-albańskie związki bywały nie tylko budujące, ale i całkowicie nieoczywiste.