Słowo „WOLNOŚĆ” ma różne znaczenie, zarówno gdy słyszymy bądź przeczytamy –
jako pierwsza myśl przychodząca kojarzy się zawsze ze swobodą. Dopiero analiza,
tak potocznie używanego słowa pozwoli na głębsze zrozumienie jego treści,
wymiaru osobistego i społecznego.
Można użyć sformułowania, iż człowiek w XXI wieku posiada bezmiar wolności, a
jednocześnie jest porażająco zniewolony. Zarówno w sferze uczuć, zachowań,
relacji międzyludzkich oraz odbiorze świata zewnętrznego. Świat, zarówno
wewnętrzny (człowieka) jak i zewnętrzny wygląda na uporządkowany system
wartości. Jest to jednak iluzjonistyczne i powierzchowne odczucie i pojmowanie
rzeczywistości.
Czym właściwie jest „wolność” dla nas – ludzi wiary w Chrystusa, jednostek w
mikro i makro świecie? Czym i jak należy mierzyć skalę owej wolności? Jakim
stanem duchowym jest odczucie naszej wolności? Czy istnieje właściwie granica
wolności – minimalna i maksymalna? Nie było i nie ma jednoznacznej odpowiedzi.
Każdy posiada własną interpretację wolności. I zapewne ma rację – pod warunkiem,
że podstawą pojęcia „wolność” jest wiara, nadzieja i miłość. Są to wartości
nieprzemijające. Wartości duchowe, których nikt i nic nie może zniszczyć. Nie
może – pod warunkiem, że będziemy zdawać sobie sprawę, iż pozorność i płytkość
to tylko tymczasowa tarcza, a asertywność do kłamstw jest naszą bronią.
Człowiek jest wolny – ma wolność wyboru prawdy lub fałszu. Nadziei lub
przetrwania. Miłości lub samolubstwa.
Obecny światowy (lewicowy) trend wolności człowieka – jest przyczynkiem do
samozagłady człowieka i świata. Globalizacja narzuciła nam gotowy pogląd na
świat i jego wartości. Winniśmy – by nie być zmarginalizowanym bytem, przyjąć
przygotowany przepis na szczęście, a ono doprowadza nas do wolności. Mają nie
istnieć inne znaczenia etosu, etyki, moralności. Sumienie – „przecież to zwykły
slogan”. Bogaci tego świata, uważający się za reżyserów losu ludzi, kreują
własną pozbawioną skrupułów wizję. Nic nie dzieje się z przypadku. Scenariusz
jest przerażający. Pod niewinne brzmiącymi hasłami – ukryta jest taktycznie
wprowadzana i zakotwiczana w świadomości ludzi – unicestwiająca swoboda.
Czytaj więcej w dziale Polska…
Dlatego też, zgłębić należy słowo „wolność” – w wymiarze duchowym i bytu na
ziemi. Jak jest z naszą wolnością ducha. Ludzie wiary – posiadają przeogromny
ładunek pozytywnych emocji, których zasadniczo nie dostrzegają. Dlaczego? Bo
wolność ducha cichnie pod naporem chaosu i gwaru wirtualnego świata. W dobie
natychmiastowego dostępu do informacji – odsuwa się na dalszy plan, to co
istotne ale jest nieuchwytne. Nie jest materialne (dotykalne) ani odpowiednio
udokumentowane. Nie ma miary by słowa „Ojcze Nasz (…)” posiadające swoją głębię
można było przetworzyć na coś widocznego. Zasadniczo dziś tego oczekujemy –
wówczas jest do zaakceptowania. Ludzie wolni duchem mają podstawę: wiarę i
nadzieję. Właśnie wiara jest wolnością. Nikt nie może narzucić ani wyznaczyć
granicy wiary. W chwili, kiedy sami ją odrzucamy, sami wytyczamy sobie koniec
wolności. Zamykamy swe wnętrze przed bogactwem wolności. Ogarnia nas niemoc –
którą sami chcieliśmy.
Jesteśmy wolni – w XXI wieku nie ma niewolnictwa. A jednak czujemy się
skrępowani, osaczeni, wzburzeni i niezadowoleni z własnego życia. Dlaczego?.
Jesteśmy niewolnikami czasu, pieniędzy, oczekiwań. Materialny dobrobyt życia
ziemskiego – zachłanność do posiadania „wciąż więcej” nie ma nic wspólnego z
wolnością. Istnieje przeświadczenie, że wolność duchowa jest niżej niż wolność
materialna. Nie ma nic bardziej błędnego. Istnieją ściśle współgrając ze sobą.
Należy tylko umocować jedno i drugie. Ubogość wolności duchowej jest blokadą
dla wolności – ten szeroko rozumianej – jako wolność np. słowa, wyboru,
niezależność, niepodległość itp.
Danuta Kos
