Święta Faustyna Kowalska (1905–1938) to jedna z najbardziej znanych polskich świętych – Apostołka Bożego Miłosierdzia, prosta zakonnica, której Jezus przekazał orędzie o swoim miłosierdziu: obraz „Jezu, ufam Tobie”, koronkę do Miłosierdzia Bożego i Święto Miłosierdzia. Choć nie miała wykształcenia ani znaczenia w oczach świata, dziś zna ją cały świat. Poniżej jej życiorys – od ubogiej wsi Głogowiec, przez objawienia w Płocku i Wilnie, aż po śmierć w Krakowie i kanonizację.
Dzieciństwo i dom rodzinny w Głogowcu
Helena Kowalska – bo takie było jej imię chrzcielne – urodziła się 25 sierpnia 1905 roku, w piątek o godzinie ósmej rano, we wsi Głogowiec koło Świnic Warckich (wówczas gubernia kaliska pod zaborem rosyjskim, dziś powiat łęczycki w województwie łódzkim). Była trzecim z dziesięciorga dzieci Marianny (z domu Babel) i Stanisława Kowalskich – pobożnych, ale bardzo ubogich rolników. Rodzinny dom był niewielki, zbudowany z wapienia; gospodarowano na kilku hektarach ziemi. Dwa dni po narodzinach, 27 sierpnia 1905 roku, Helenę ochrzczono w kościele św. Kazimierza w Świnicach Warckich.
Bieda odciskała się na codzienności – dziewczęta miały jedną wspólną odświętną sukienkę, a dzieci od najmłodszych lat pracowały. Helenka pasła krowy, opiekowała się rodzeństwem i pomagała w polu, a mimo to zawsze była pogodna i wrażliwa na cudzą biedę; rodzeństwo w żartach nazywało ją „babą litościwą”. Ojciec, surowy i pracowity, śpiewał w domu Godzinki i Gorzkie żale; wiarę i pierwsze modlitwy przekazała dzieciom łagodna, niepiśmienna matka. Już w siódmym roku życia Helena usłyszała w kościele „głos Boży w duszy” – zaproszenie do życia doskonalszego. Pierwszą Komunię Świętą przyjęła w 1914 roku, a do szkoły w Świnicach Warckich chodziła niespełna trzy lata – dłuższą naukę uniemożliwiła bieda.
Służba i droga do klasztoru
Ponieważ rodziców nie było stać na naukę ani posag, Helena w wieku szesnastu lat poszła na służbę – najpierw w Aleksandrowie pod Łodzią, potem w Łodzi. Marzenie o klasztorze napotykało stanowczy sprzeciw rodziców. Przełom nastąpił latem 1924 roku: podczas zabawy tanecznej w łódzkim parku Wenecja Helena ujrzała umęczonego Jezusa, który zapytał ją: „Dokąd cię cierpiał będę i dokąd Mnie zwodzić będziesz?”. Tego samego wieczoru pobiegła do katedry św. Stanisława Kostki, a w sercu usłyszała nakaz wyjazdu do Warszawy. Wyjechała „w jednej sukni, bez niczego”. Po wielu odmowach przyjęto ją do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy ul. Żytniej – pod warunkiem, że sama zapracuje na skromną wyprawę. Do klasztoru wstąpiła 1 sierpnia 1925 roku.
Życie zakonne
Podczas obłóczyn 30 kwietnia 1926 roku Helena przyjęła imię zakonne Maria Faustyna od Najświętszego Sakramentu. Jako siostra „drugiego chóru” wykonywała proste prace – w kuchni, ogrodzie, piekarni i na furcie – w kolejnych domach zgromadzenia: w Warszawie, Krakowie, Wilnie, Płocku, Kiekrzu, Białej, Walendowie i Derdach. Pierwsze śluby złożyła w 1928, a śluby wieczyste 1 maja 1933 roku. Zewnętrznie jej życie było zwyczajne i ukryte; wewnętrznie – jak wiemy z Dzienniczka – pełne głębokiego zjednoczenia z Bogiem, ale też ciemności, cierpień i niezrozumienia ze strony części sióstr, które nie wierzyły w jej duchowe przeżycia.
Objawienia i misja Bożego Miłosierdzia
Kluczowy moment nastąpił w Płocku 22 lutego 1931 roku: Faustyna ujrzała Jezusa w białej szacie, z dwoma promieniami – bladym i czerwonym – wychodzącymi z Jego serca, i usłyszała polecenie: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie“. Jezus prosił też o ustanowienie Święta Miłosierdzia w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. W Wilnie spotkała kierownika duchowego, ks. Michała Sopoćkę, który pomógł jej wypełnić te polecenia – pierwszy obraz namalował w 1934 roku Eugeniusz Kazimirowski. W dniach 13–14 września 1935 roku Jezus przekazał jej koronkę do Miłosierdzia Bożego, a później Godzinę Miłosierdzia (15:00) i nowennę. Na polecenie spowiednika od 1933 roku Faustyna zapisywała swoje przeżycia w Dzienniczku, nazywana przez Jezusa „sekretarką Mojego miłosierdzia”.
Choroba i śmierć
Od połowy lat 30. Faustyna zmagała się z gruźlicą, którą przez lata mylnie leczono „na nerwy”. Ostatnie miesiące spędziła w sanatorium na krakowskim Prądniku, a następnie w klasztorze w Łagiewnikach. Cierpienie – płuc, jelit i gardła – znosiła z pogodą i całkowitym zdaniem się na wolę Bożą: „Cierpię tyle, ile znieść jestem zdolna. Jezus nie daje ponad siły”. Zmarła 5 października 1938 roku, przeżywszy zaledwie 33 lata. Pochowano ją na cmentarzu klasztornym w Łagiewnikach; dziś jej relikwie spoczywają w tamtejszej bazylice.
Kult, kanonizacja i sanktuarium
Po śmierci Faustyny orędzie o Bożym Miłosierdziu rozeszło się po całym świecie – mimo że w 1959 roku Watykan czasowo zakazał szerzenia kultu w formie przekazanej przez Faustynę. To kard. Karol Wojtyła rozpoczął w 1965 roku proces informacyjny; zakaz odwołano w 1978 roku, a w 1981 ukazało się pierwsze wydanie Dzienniczka. Faustynę beatyfikowano w 1993, a kanonizowano 30 kwietnia 2000 roku – dokonał tego papież Jan Paweł II, ustanawiając zarazem dla całego Kościoła Święto Miłosierdzia Bożego (druga niedziela Wielkanocy). Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach jest dziś jednym z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych świata. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 5 października.
Cuda świętej Faustyny
Ze wstawiennictwem świętej Faustyny wierni wiążą wiele łask i uzdrowień. Już Dzienniczek opisuje niezwykłe wydarzenia z jej życia – jak przemiana kartofli w róże, gdy dźwigała ciężki gar, czy dar bilokacji pod koniec życia, gdy – jak zapisała – nawróciła konającego, odmawiając przy nim koronkę. Największe znaczenie dla Kościoła miały jednak dwa cuda uznane oficjalnie w procesie: uzdrowienie Maureen Digan z nieuleczalnego obrzęku limfatycznego, przyjęte jako cud do beatyfikacji w 1993 roku, oraz uzdrowienie ks. Rona Pytla z ciężkiej wady serca, uznane przed kanonizacją w 2000 roku. Do dziś do Sanktuarium w Łagiewnikach napływają świadectwa łask wypraszanych przez koronkę do Miłosierdzia Bożego.
Przepowiednie świętej Faustyny
W Dzienniczku znajdują się słowa odczytywane dziś jako prorocze. Najsłynniejsze pochodzą z 1935 roku: „Polskę szczególnie umiłowałem, a jeżeli posłuszna będzie woli Mojej, wywyższę ją w potędze i świętości. Z niej wyjdzie iskra, która przygotuje świat na ostateczne przyjście Moje” (Dz 1732). Wielu widzi w nich zapowiedź pontyfikatu św. Jana Pawła II i rozszerzenia kultu Bożego Miłosierdzia z Polski na cały świat – sam papież przytoczył je, zawierzając świat Bożemu Miłosierdziu w Łagiewnikach w 2002 roku. Faustyna zapisała także przeczucie nadciągającej wojny i ogromnego cierpienia, wypraszając nieustannie miłosierdzie dla świata.
Czego patronką jest święta Faustyna
Święta Faustyna jest przede wszystkim patronką i orędowniczką Bożego Miłosierdzia – to przez nią świat otrzymał nabożeństwo dziś rozpowszechnione na wszystkich kontynentach. Została też ogłoszona patronką Łodzi – miasta, w którym służyła i przeżyła pierwsze wezwania do życia zakonnego. Wierni czczą ją ponadto jako duchową patronkę chorych i cierpiących (m.in. chorych na mukowiscydozę) oraz wszystkich, którzy proszą o łaskę zaufania Bogu. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 5 października.
Modlitwy przekazane przez świętą Faustynę
Z orędzia św. Faustyny wyrosły najważniejsze formy nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia: koronka do Miłosierdzia Bożego, litania do Miłosierdzia Bożego, nowenna do Miłosierdzia Bożego oraz obraz „Jezu, ufam Tobie”. Wszystkie łączy jedno wezwanie, które streszcza jej duchowość – ufność. Osobno warto poznać modlitwy do świętej Faustyny, zanoszone za jej wstawiennictwem.
Najczęstsze pytania
Co oznacza imię Faustyna?
Imię Faustyna wywodzi się od łacińskiego rdzenia faustus – „szczęśliwy, sprzyjający, pomyślny”. Oznacza więc „tę, która sprzyja szczęściu”. Helena Kowalska przyjęła je jako imię zakonne podczas obłóczyn w 1926 roku: siostra Maria Faustyna od Najświętszego Sakramentu.
Czy święta Faustyna miała stygmaty?
Faustyna doświadczała mistycznego udziału w męce Chrystusa. Według Dzienniczka odczuwała bóle ran Jezusa, prosiła jednak, by pozostały ukryte przed otoczeniem – dlatego mówi się o jej „ukrytych stygmatach”, nie zaś o widocznych ranach.
Gdzie znajdują się relikwie i grób świętej Faustyny?
W Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Jej relikwie spoczywają w bazylice, przy słynącym łaskami obrazie „Jezu, ufam Tobie” – to jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych świata.
Kim był ksiądz Michał Sopoćko dla Faustyny?
Ks. Michał Sopoćko (1888–1975) był jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym w Wilnie. To on polecił jej spisywać Dzienniczek i doprowadził do namalowania pierwszego obrazu Jezusa Miłosiernego. Został beatyfikowany w 2008 roku.
Źródła
Opracowano na podstawie: św. Faustyna Kowalska, Dzienniczek. Miłosierdzie Boże w duszy mojej; Ewa Czerwińska, Faustyna (Kraków-Łagiewniki); Piotr Szweda, W ramionach cierpienia; materiały Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach.
