Zbigniew Ziembiński (ur. w 1908 roku, zm. 18 października 1978 w Rio de Janeiro) — polski aktor i reżyser teatralny, uznawany za ojca nowoczesnego teatru brazylijskiego. Zanim wojna rzuciła go za ocean, był cenionym aktorem scen polskich okresu dwudziestolecia międzywojennego. Po wybuchu II wojny światowej wyemigrował i w 1941 roku dotarł do Brazylii — kraju, w którym jego kariera nabrała historycznego wymiaru. W 1943 roku wyreżyserował w Rio de Janeiro sztukę „Vestido de Noiva” („Suknia ślubna”) Nelsona Rodriguesa. To przedstawienie — z nowoczesną reżyserią, odważną grą świateł, dźwięku i przestrzeni scenicznej — uznaje się za moment narodzin współczesnego teatru brazylijskiego i cezurę dzielącą jego dzieje na „przed” i „po”. Ziembiński wprowadził na brazylijskie sceny europejski warsztat reżyserski, którego wcześniej tam nie znano. Pozostał w Brazylii do końca życia, grając i reżyserując w teatrze, a także w filmie i telewizji; był jednym z filarów tamtejszej kultury i wychowawcą pokoleń brazylijskich artystów. Dla Polonii z Brazylii jest dowodem, że polski wkład w ten kraj sięga samego serca jego sztuki — a nie tylko wsi, parafii i pieroga.