Św. Maron to syryjski pustelnik z IV wieku, duchowy ojciec i patron Kościoła maronickiego, od którego wzięli nazwę maronici. Żył w górach Syrii, wśród ruin antycznej świątyni pogańskiej, poświęcając się ascezie i modlitwie; jego jedynym schronieniem był namiot z koziej skóry, z którego jednak rzadko korzystał, by na znak dobrowolnej pokuty wystawiać się na słotę. Choć dążył do samotności i ciszy, wkrótce wielu kandydatów na pustelników pragnęło zostać jego uczniami. W 444 roku Teodoret, biskup Cyru, opisał go w dziele „Historia mnichów syryjskich”, podkreślając niezwykłą łaskę uzdrawiania, jaką otrzymał: „rosa jego błogosławieństwa” gasiła gorączkę i odpędzała choroby, a modlitwa świętego była – jak pisał – „wspólnym lekarstwem na wszystkie choroby”. Maron uzdrawiał nie tylko ciała, lecz i dusze: jednego człowieka leczył z chciwości, drugiego z gniewu, innego budził z lenistwa. Duchowość św. Marona wywodzi się z Kościoła antiocheńskiego, założonego przez św. Piotra. Po jego śmierci, około 410 roku, uczniowie wznieśli nad rzeką Oronte sanktuarium, by przechować jego ciało, a tuż obok klasztor Beit Maroun – „dom św. Marona”. Z tej wspólnoty, po prześladowaniach i ucieczce mnichów w góry Libanu, wyrósł Kościół maronicki, który nigdy nie odłączył się od Rzymu. Głowa św. Marona jako relikwia trafiła podczas wypraw krzyżowych do Włoch i przechowywana jest w katedrze w Foligno, a trzy części czaszki przekazano klasztorowi św. Jana Marona w Kfarhay w Libanie.