Najnowszy numer „Arcanów”

Najnowszy numer „Arcanów” przynosi – jak zawsze – wiele ciekawych artykułów. Szczególnie zwraca uwagę blok tekstów poświęconych „szansom i pułapkom dialogu historycznego ze wschodnimi sąsiadami Polski”, zwłaszcza Rosją i Ukrainą. Wypowiadają się na ten temat historycy: Łukasz Adamski, Wojciech Materski, Mariusz Wołos, Andrzej Grajewski, a także Andrzej Nowak, do niedawna redaktor naczelny krakowskiego periodyku, który mówi wprost: „Nie realizujmy rosyjskiej i niemieckiej polityki historycznej”.

Prof. Anna Pawełczyńska o młodości Baumana

Ale najważniejszym materiałem zamieszczonym w tym numerze „Arcanów” jest obszerny wywiad Jerzego Szczęsnego z prof. Anną Pawełczyńską, nestorką polskiej socjologii, żołnierzem AK, więźniarką Pawiaka, Auschwitz-Birkenau i Flossenburga. Punktem wyjścia do tej rozmowy jest postać Zygmunta Baumana, autora mocno dziś nagłaśnianego i fetowanego przez liberalno-lewicowy establishment. Pawełczyńska przypomina młodość Baumana (której sama była świadkiem) – jak ten dzisiejszy „naukowy celebryta” w okresie stalinizmu brał czynny udział w napaści na przedwojennych profesorów Uniwersytetu Warszawskiego.

Była to „napaść bez możliwości jakiejkolwiek obrony. W jej wyniku profesorowie Maria i Stanisław Ossowscy, Władysław Tatarkiewicz, Kazimierz Ajdukiewicz i inni zostali usunięci z uczelni. Przedtem marksistowskie bojówki pod wodzą głównie Romana Zimanda, Henryka Hollanda i Leszka Kołakowskiego ordynarnie zakłócały wykłady przedwojennych uczonych. Zaraz po zjednoczeniu PPR i PPS na UW wylądował desant wschodni. Wykłady rozpoczęli przywiezieni w 1945 r. z Rosji i awansowani z czasem płk Marek Fritzhand, ppłk Bronisław Baczko i właśnie major KBW Zygmunt Bauman.

Ten ostatni na socjologii uzyskał największy wpływ i wspólnie z Jerzym Wiatrem zdewastowali ją za pomocą propagandy socjalizmu naukowego. (…) Wracając do początków kariery naukowej Baumana, trzeba pamiętać, że dorobek ówczesnej socjologii symbolizowanej nazwiskiem prof. Ossowskiego Bauman zastąpił marksistowsko-leninowskim bełkotem, zmienianym zależnie od aktualnej linii Moskwy. Niezmienne było jedno – gloryfikacja wszystkiego, co sowieckie”. Prof. Pawełczyńska uważa, że o ile niemiecka okupacja nie zniszczyła, a wręcz wzmocniła podstawowe dla Polaków wartości, o tyle okupacja i dominacja sowiecka przeprowadziła „zmasowany wieloletni atak na tradycyjne wartości i autorytety forsując antywartości”.

„Ich czasowe zwycięstwo trwa do dziś” – mówi nestorka polskiej socjologii, dodając: „Dowodem tego może być Bauman, który potrafił przekształcić swoje poglądy na potrzeby zachodniej lewicy, zyskując miano proroka i mędrca. (…) Jego obfity dorobek, robiący – zdawałoby się nawet mądrym ludziom – wodę z mózgu, uważam za kolejny etap niszczenia nauki i świata tradycyjnych wartości. W okrągłych frazesach tekstów Baumana mamy opis pseudowolności, która zrodziła się z nieprzestrzegania podstawowych norm moralnych”.

„Ponowoczesny” Komintern

Jednak, zdaniem Anny Pawełczyńskiej, teoria „ponowoczesności” – odrzucająca dorobek kultury europejskiej opartej na chrześcijaństwie – nie jest tylko dziełem Baumana: „Taki koncept obecnie nie ma wyraźnych granic terytorialnych, a totalitaryzm światopoglądowy stał się międzynarodowy, globalny. Jego bazą organizacyjną są wprawdzie państwowe systemy oświaty, lokalne, uzależnione na różne sposoby środki społecznego przekazu, ale specjaliści od wmawiania «etyki ponowoczesnej» tworzą międzynarodówkę. To taki światopoglądowy Komintern.

Ten «ponowoczesny» Komintern wypowiedział, a właściwie nadal kontynuuje dawną wojnę z religią. (…) W istocie ten Komintern chce tradycyjną religię zastąpić swoją antyreligią. Ta zaś łatwiej pozwoli manipulować współczesnym człowiekiem, degradując go do roli bezmyślnego, nienasyconego konsumenta dóbr, których kontrolowana dystrybucja pozwoli nad nim panować. Wmawiając mu jednocześnie, że to wszystko dla jego dobra. Podobnie jak w socjalizmie naukowym”.

Optymizm nestorki polskiej socjologii

To przerażająca diagnoza naszej rzeczywistości, ale niestety chyba najbardziej prawdziwa. Jednak licząca sobie ponad 90 lat pani profesor absolutnie nie podziela pesymizmu wielu młodszych kolegów, np. prof. Zdzisława Krasnodębskiego. Swój optymizm prof. Pawełczyńska czerpie stąd, że nasza polska Wspólnota (pisownia oryginalna!) „wbrew możnym i zamożnym Europy i świata, nadal sądzi, że nieroztropnym jest pozbywać się wiary przodków i swojej rdzennie polskiej, republikańskiej tożsamości. One, moim zdaniem obie, niebawem przydadzą się istniejącej już nowej, polskiej elicie i istniejącemu od wieków europejskiemu narodowi w skutecznym zwycięstwie kolejnego pokolenia AK nad kolejnym pokoleniem UB”. Oby tak się stało!

(PS)

Przeczytaj również: Historycy o Baumanie na maturze

ⓘ Informacja o publikacji
Artykuł Pawła Siergiejczyka pt. „Bauman i „ponowoczesny” Komintern” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 4 (951) z dnia 21 stycznia 2014 roku, s. 17. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Paweł Siergiejczyk / „Nasza Polska”. Zdjęcie: okładka „Arcanów”, archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 4 (951)/2014, s. 17.

Artykuł Bauman i „ponowoczesny” Komintern. Prof. Anna Pawełczyńska o młodości Zygmunta Baumana pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Demonstracja Liebknechta i Luksemburg

Niemieckie lewackie bojówki sprofanowały – podczas tradycyjnego marszu żałobnego w rocznicę zamordowania Karla Liebknechta i Róży Luksemburg – kamień pamięci ofiar stalinizmu oraz zaatakowały ustawioną przy nim wartę ochotniczą. Do podobnych ekscesów dochodziło już w latach poprzednich przy usytuowanym naprzeciwko grobów obydwu założycieli Komunistycznej Partii Niemiec przy okazji centralnego zgromadzenia niemieckiej lewicy – tzw. Demonstracji Liebknechta i Luksemburg.

Ochotnicza warta przy kamieniu pamięci

Z tego powodu działaczka na rzecz praw człowieka Vera Lengsfeld zainicjowała wystawienie ochotniczej warty przy kamieniu pamięci ofiar stalinizmu. Na stronie internetowej organizacji „Oś Dobra” Lengsfeld napisała, że policja nie reagowała nie tylko wtedy, gdy lewaccy i anarchistyczni bojówkarze, niosący transparenty z wizerunkami Stalina i Mao Tse-Tunga, dotarli do cmentarza, ale i wtedy, gdy wyraźnie zaczęli zachowywać się agresywnie wobec zebranych przy kamieniu pamięci – a zauważyć trzeba, że wartę honorową tworzyli byli więźniowie polityczni w NRD.

Za to od razu szczegółowo zrewidowała i wylegitymowała osoby broniące miejsca pamięci ofiar stalinizmu, zakazując im jakiegokolwiek „przeszkadzania” w składaniu kwiatów przez „władze partyjne” i pokazywania wszelkich plakatów czy transparentów. W przeciwnym razie warta ochotnicza uznana zostałaby za kontrmanifestację, co skutkowałoby natychmiastowym usunięciem z cmentarza. Niestety wobec wybryków młodych stalinowców i maoistów policja tak stanowcza już nie była. Nie zareagowała ani wtedy, gdy zamaskowani bojówkarze odpalali petardy, ani wtedy, gdy grozili i zaczepiali zebranych pod kamieniem pamięci, ani nawet wówczas, gdy przebrany za enerdowskiego milicjanta mężczyzna pozował z wojskowym salutem do zdjęcia na tle kamienia pamięci, podczas gdy zamaskowani bojówkarze wysypywali nań śmieci i opluwali pomnik.

Policja nie zatrzymała nikogo z lewicowców, nikomu nie przeszkodziła w dewastowaniu pomnika ani zaczepianiu jego obrońców, pośród których była także kobieta, którą w wieku 16 lat władze NRD zamknęły w specjalnym ośrodku dla nieletnich, gdzie przez dwa tygodnie trzymano ją w ciemnej celi bez okien i światła elektrycznego. Nie przeszkadzały transparenty ze Stalinem, młotem i sierpem czy Mao Tse-Tungiem. Natomiast dawne ofiary komunistycznego terroru od początku były traktowane tak, by dać im do zrozumienia, że nie są mile widziane podczas „uroczystości” lewicy.

Michał Soska

Przeczytaj również: Niemieccy historycy o „polskich obozach” – Michał Soska

ⓘ Informacja o publikacji
Artykuł Michała Soski pt. „Niemiecka lewica opluwa pamięć ofiar stalinizmu” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 4 (951) z dnia 21 stycznia 2014 roku, s. 13. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Michał Soska / „Nasza Polska”. Zdjęcie: pl.wikipedia.org (fotografia pokolorowana), archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 4 (951)/2014, s. 13.

Artykuł Niemiecka lewica opluwa pamięć ofiar stalinizmu. Co wydarzyło się przy grobach Liebknechta i Luksemburg pochodzi z serwisu Nasza Polska.