Olej św. Charbela to poświęcony olej i relikwia kontaktowa związana z grobem libańskiego pustelnika w Annaya, którym wierni namaszczają chore miejsca, modląc się o zdrowie. Jego źródłem jest niezwykłe zjawisko: po śmierci świętego w 1898 roku jego ciało pozostało nienaruszone i giętkie, a z grobu, a potem z samego ciała, przez dziesięciolecia nieustannie sączył się różowawy płyn o cudownych właściwościach. To właśnie tym płynem oraz ziemią z grobu nacierano chorych, prosząc o uzdrowienie – i z tej tradycji wyrósł dzisiejszy zwyczaj namaszczania olejem św. Charbela. W chrześcijaństwie, religii Słowa Wcielonego, ciało ma znaczenie centralne. Ciało świętego i przedmioty, które miały kontakt z jego grobem, traktuje się jako źródło błogosławieństwa i ogniwo łączące wiernego z Bogiem. Relikwii przypisuje się właściwość przekazywania błogosławieństwa przez kontakt fizyczny – nawet podzielona na drobne fragmenty, każdy z nich zachowuje pierwotne właściwości. Ponieważ trudno o relikwię z samego ciała świętego (tzw. ex ossibus), w dawnych wiekach pielgrzymi zabierali z sanktuariów wosk świec i olej z lamp wotywnych; aby temu zapobiec, Grzegorz z Tours ustanowił relikwie kontaktowe – fragmenty tkanin uświęcone przez dotknięcie grobu, które przedłużają błogosławieństwo świętego. W przypadku św. Charbela mnisi z klasztoru w Annaya rozdają woreczki zawierające olej świętego, kadzidło oraz niewielki skrawek materiału jako relikwię kontaktową. Sakramentalia te, a zwłaszcza olej, używane z wiarą, okazują się – jak świadczą wierni – zaskakująco skuteczne. W Europie olej można otrzymać m.in. za pośrednictwem prokuratury Zakonu Libańskich Maronitów w Rzymie, a także w polskich domach modlitwy poświęconych świętemu. Stosowanie oleju jest proste: niewielką ilość nanosi się na czoło, dłonie lub bolące, chore miejsce, czyni znak krzyża, wymienia w sercu konkretną intencję i imię chorego, po czym odmawia modlitwę do św. Charbela, najlepiej z „Ojcze nasz”, „Zdrowaś Maryjo” i „Chwała Ojcu”. Wielu wiernych namaszcza się olejem codziennie albo w czasie nowenny. Świadectwa zebrane przy grobie w Annaya mówią o uzdrowieniach po użyciu oleju w bardzo różnych chorobach: dentystka z Wenezueli obudziła się zdrowa po jego użyciu; kobieta w szóstym miesiącu ciąży, chora na raka gardła, natarła twarz i szyję olejem przesłanym przez matkę i następnego dnia opuchlizna zniknęła; włoska zakonnica opisała, jak po posmarowaniu olejem ustąpił groźny ropień ucha, a olej przekazany parafianinowi pomógł uniknąć operacji nerki. Powraca też wątek polski – Polce z przerzutami po usunięciu nowotworu żołądka olej i obrazek świętego miały, według relacji, przynieść uzdrowienie. Trzeba jednak pamiętać o właściwym podejściu: olej św. Charbela jest sakramentale, czyli znakiem, który pobudza wiarę i otwiera serce na łaskę. Jego „moc” nie tkwi w samej substancji, lecz w Bogu, do którego zanosimy prośbę przez wstawiennictwo świętego. Olej nie jest „magicznym lekiem” ani amuletem – nie zastępuje leczenia, sakramentów ani modlitwy, lecz im towarzyszy, umacniając ufność chorego i jego bliskich.