7 dni

15 marca ksiądz Stanisław Małkowski wygłosił w Poznaniu kazanie w ramach Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę. Kazanie to stało się pretekstem do zmasowanego ataku na tego kapłana ze strony liberalno-lewicowych mediów.

Te same media, które zarzucają księdzu Małkowskiemu „mieszanie się do polityki”, same lansują skrajnie upolitycznionych duchownych, tyle że wygłaszających poglądy sprzeczne z nauką Kościoła, za to wygodne dla antykatolickiego establishmentu III RP. W rzeczywistości więc zarzut „mieszania się do polityki” służy odebraniu kapłanom prawa i obowiązku moralnej oceny działań rządzących.

Wierny Chrystusowi, Kościołowi i Ojczyźnie

Ksiądz Stanisław Małkowski należy do tych kapłanów, którzy całym swoim życiem zaświadczają wierność Chrystusowi, Kościołowi świętemu i naszej Ojczyźnie. Tak czynił w czasach komunizmu, gdy niezłomnie głosił Słowo Boże i upominał się o Prawdę, za co omalże nie spotkał go los ks. Jerzego Popiełuszki. I taki sam pozostał po 1989 r., odważnie piętnując zło i demoralizację szerzące się w III RP.

Przez 40 lat posługi kapłańskiej ksiądz Małkowski nieustannie dźwiga krzyż i doznaje niezliczonych upokorzeń. Najsmutniejsze jest to, że owe upokorzenia dotykają go również ze strony niektórych hierarchów Kościoła, choć trudno przecież o kapłana, który z większym poświęceniem dawałby świadectwo Prawdzie i z większą autentycznością prowadził życie pokorne i ascetyczne.

Przeczytaj również: Arcybiskup Antoni Baraniak i nawroty antyklerykalizmu

Nasz przyjaciel i opiekun duchowy

Dlatego my, w „Naszej Polsce”, od początku jesteśmy dumni, że ksiądz Stanisław Małkowski jest naszym Przyjacielem i Opiekunem Duchowym. I dziś, kiedy znów przeżywa on bardzo ciężkie chwile, zapewniamy go o naszym wsparciu i naszych modlitwach w jego intencji.

Modlimy się także o nawrócenie tych, którzy z takim zaślepieniem lub złą wolą atakują tego wspaniałego kapłana, a także o dar odwagi dla tych – zwłaszcza duchownych i katolików świeckich – którzy w milczeniu odwracają głowę, gdy trwa atak na jednego z najlepszych polskich księży.

Maria Adamus i redakcja „Naszej Polski”

ⓘ Informacja o publikacji
Oświadczenie Marii Adamus i redakcji „Naszej Polski” pt. „Bronimy księdza Małkowskiego!” ukazało się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 13 (960) z dnia 25 marca 2014 roku, s. 3. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Maria Adamus i redakcja / „Nasza Polska”. Zdjęcia: archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 13 (960)/2014, s. 3.

Artykuł Atak na kapłana, który nigdy nie milczał. Redakcja w obronie ks. Stanisława Małkowskiego pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Prosto z mostu

Kim jest Leszek Jażdżewski? Czytelnicy „Naszej Polski” mogą tego jeszcze nie wiedzieć, ale czytelnicy „Gazety Wyborczej” czy „Polityki” – z pewnością już wiedzą. „Jest liberalną wersją lewicowego Sławomira Sierakowskiego – młodzi, rozchwytywani przez media, w konflikcie z politycznymi elitami” – pisze o Jażdżewskim „Wyborcza”. Jedna poprawka: z tym konfliktem z elitami to gruba przesada. W tej samej gazecie można wyczytać, jak to pan Jażdżewski organizował różne akcje popierane przez Geremka, Edelmana, Frasyniuka, Niesiołowskiego. A sztandarowe dzieło młodego liberała – kwartalnik „Liberté!” – w swojej Radzie Patronackiej skupia takie nazwiska, jak Ireneusz Krzemiński, Janusz Lewandowski, Jerzy Szacki, Jan Winiecki. No, jeśli to nie są elity…

Doniesienie w sprawie Świątyni Opatrzności Bożej

W ostatnich dniach Leszek Jażdżewski kreowany jest na bohatera. Nie po raz pierwszy zresztą. W grudniu 2012 r. samotnie wystąpił przeciwko kilkusetosobowej manifestacji narodowców w Łodzi, trzymając transparent z hasłem: „16 XII 1922: Zachęta – pamiętamy” (chodziło o rocznicę zabójstwa prezydenta Narutowicza). To dopiero było bohaterstwo! Ale i teraz redaktor naczelny „Liberté!” wykazał się hartem ducha, składając doniesienie do prokuratury w sprawie przyznania dotacji dla Świątyni Opatrzności Bożej przez Ministerstwo Kultury. A że akurat przypadał termin przyznawania przez ten resort dotacji dla niszowych czasopism, więc odmowa dotacji dla liberalnego kwartalnika (po raz pierwszy – dotąd nie było z tym problemów) znakomicie wpisuje się w męczeństwo pana Jażdżewskiego, któremu sekundują największe gazety.

Jestem pewien, że o tym niezwykle odważnym działaczu liberalnym z Łodzi jeszcze nieraz usłyszymy. Po ćwierćwieczu III RP zaczyna bowiem następować wymiana pokoleniowa. Ojcowie-założyciele „wolnej Polski” odchodzą z tego świata lub na emeryturę, a ich miejsce ktoś musi zająć. Michnik, Smolar, Kuroń, Geremek, Balcerowicz od dawna o tym wiedzieli i dlatego zakładali hodowle następców. Trochę ich już wyrosło: są w mediach, fundacjach, spółkach, w rozmaitych instytucjach rządowych i europejskich. To pokolenie, które dojrzewało i kształciło się już po 1989 r., dobrze wyselekcjonowane i opłacone (stypendia, granty, dotacje itd.), często wywodzące się z „odpowiednich” domów.

Przeczytaj również: Święty Jacek z Żoliborza. Paweł Siergiejczyk o Jacku Kuroniu

Następcy ojców założycieli III RP

Jeszcze Polską nie rządzą, bo jednak pokolenie 50-, 60-latków nie chce tak łatwo zejść ze sceny, ale już się do rządów przymierzają. Tworzą czasopisma, na które dziwnie łatwo dostają pieniądze (jak nie od państwa, to od prywatnych instytucji), organizują rozmaite „wydarzenia”, co w epoce Facebooka jest dziecinnie proste, i dzięki temu stają się medialnymi celebrytami. A że nie mają nic naprawdę istotnego do powiedzenia? Akurat pod tym względem Jażdżewski czy Sierakowski niczym się nie różnią od Tuska czy Palikota. Są tylko mniej wyćwiczeni w gadaniu – ale to kwestia czasu i odpowiedniego treningu.

Patrząc na te nowe maskotki liberalno-lewicowego „salonu”, trudno ukryć niepokój, a może i przerażenie. Ci ludzie za kilka, kilkanaście lat mogą stać się elitą naszego kraju! To oni będą narzucali ton ministerstwom czy stacjom telewizyjnym. To ich pomysły będą nas straszyły po nocach. No, chyba że do tego czasu nastąpi prawdziwa zmiana i całe to towarzystwo – stare i młode – wyląduje na śmietniku historii. Czego powinniśmy sobie życzyć!

Paweł Siergiejczyk

ⓘ Informacja o publikacji
Felieton Pawła Siergiejczyka pt. „Nowa maskotka „salonu”” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 13 (960) z dnia 25 marca 2014 roku, s. 3. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Paweł Siergiejczyk / „Nasza Polska”. Ilustracja: grafika poglądowa, redakcja naszapolska.pl.

Artykuł Nowe maskotki „salonu”. Kto przejmie Polskę po ojcach założycielach III RP? pochodzi z serwisu Nasza Polska.

7 dni

Liberalno-lewicowe media wytresowały już Polaków do patrzenia na wszystko w kategoriach dychotomicznego konfliktu: nowoczesne-zacofane, europejskie-zaściankowe, pisowskie-antypisowskie. Tak też każe nam się patrzeć na Kościół w Polsce. Kilka lat temu furorę w mediach zrobiło niemądre spostrzeżenie Jana Rokity o „Kościele toruńskim” i „łagiewnickim”, a dziś zewsząd słyszymy o dylemacie: „Kościół Rydzyka” czy „Kościół Franciszka”?

Tak patrzeć na Kościół katolicki mogą tylko ci, którzy do niego nie należą albo bardzo się od niego oddalili. Bo dla każdego normalnego katolika jest oczywiste, że Kościół jest tylko jeden – „święty, powszechny, apostolski”. Na dzieleniu Kościoła zależało zawsze jego wrogom: masonerii, która w czasie rewolucji francuskiej jednych kapłanów koncesjonowała, a innych mordowała, czy komunistom, którzy w najgorszych czasach stalinizmu wyszukiwali „księży patriotów”, a niepokornych wsadzali do więzień.

Biskupi to nie wojownicy partyjnych drużyn

Dlatego nie warto poddawać się emocjom i ulegać komentarzom „znawców Kościoła” spod znaku „Gazety Wyborczej” czy „Polityki”, którzy na zeszłotygodniowe wybory nowych władz Episkopatu Polski każą nam patrzeć jak na kolejną rundę meczu PO-PiS. Nie, biskupi to nie wojownicy partyjnych drużyn, a Episkopat to nie Sejm. Biskupi to następcy Apostołów – choć oczywiście są tylko ludźmi, więc mają swoje wady i zalety, sympatie i antypatie, także polityczne.

Przede wszystkim jednak mają za zadanie prowadzić dusze do Chrystusa. I to, jak się z tego zadania wywiązują, powinno być głównym kryterium ich oceny. A tego kryterium w medialnych komentarzach zabrakło – czemu zresztą trudno się dziwić, skoro większość mediów jest w rękach ludzi bardzo dalekich od Chrystusa i Kościoła.

Przeczytaj również: Arcybiskup Antoni Baraniak i nawroty antyklerykalizmu

Dziesięć lat na czele polskiego Episkopatu

Arcybiskup Józef Michalik, który przez ostatnich 10 lat kierował polskim Episkopatem, był człowiekiem, który nie bał się ostro występować w obronie katolickiej etyki oraz chrześcijańskiej tożsamości Polski. Wrogowie Kościoła nigdy mu nie zapomnieli pamiętnego apelu z 1991 r., aby „katolik głosował na katolika, Żyd na Żyda, mason na masona” – który to apel dla katolików powinien być przecież oczywistością.

Arcybiskupa Michalika atakowano zresztą do końca jego urzędowania – ostatnio za mówienie prawdy o ideologii gender i źródłach pedofilii. Jakaś bezczelna feministka pozwała nawet metropolitę przemyskiego za to do sądu (na szczęście sąd okazał się znacznie rozsądniejszy od tej nieszczęsnej niewiasty i sprawy nawet nie chciał rozpatrywać).

Nowy przewodniczący i dialog z judaizmem

Wybór na nowego przewodniczącego Episkopatu arcybiskupa Stanisława Gądeckiego z Poznania wielkim zaskoczeniem nie był, bowiem od dekady pełnił on funkcję zastępcy abp. Michalika. Czy będzie kontynuował linię swego poprzednika? Czas pokaże, choć oczywiście trzeba pamiętać, że każdy hierarcha ma własny charakter, temperament, styl duszpasterski. Ma też życiowe doświadczenia, które w przypadku abp. Gądeckiego posiadają specyficzny rys. Otóż przez wiele lat kierował on Komisją Episkopatu ds. Dialogu z Judaizmem, był też inicjatorem Dnia Judaizmu w Kościele katolickim. Jak w ostatnim ćwierćwieczu wyglądał ów „dialog”, nie warto nawet przypominać: oświęcimski Karmel, krzyż na Żwirowisku, sprawa Jedwabnego, ciągłe wypominanie „antysemityzmu” Kościołowi i Polakom…

Miejmy nadzieję, że nowy przewodniczący Episkopatu wyciągnął już wnioski z tych doświadczeń. Teraz trzeba się za niego modlić i mieć nadzieję, że pod jego kierownictwem Kościół w Polsce pozostanie wierny swej najważniejszej misji. Natomiast arcybiskupowi Michalikowi należą się wielkie podziękowania za wszystko, co zrobił dla Kościoła i naszej ojczyzny. Bóg zapłać, Księże Arcybiskupie!

(PS)

ⓘ Informacja o publikacji
Komentarz Pawła Siergiejczyka pt. „Tu zaszła zmiana” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 12 (959) z dnia 18 marca 2014 roku, s. 2. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Paweł Siergiejczyk / „Nasza Polska”. Zdjęcia: archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 12 (959)/2014, s. 2.

Artykuł Kościół Rydzyka czy Kościół Franciszka? Zmiana warty w Episkopacie w 2014 roku pochodzi z serwisu Nasza Polska.