7 dni

Liberalno-lewicowe media wytresowały już Polaków do patrzenia na wszystko w kategoriach dychotomicznego konfliktu: nowoczesne-zacofane, europejskie-zaściankowe, pisowskie-antypisowskie. Tak też każe nam się patrzeć na Kościół w Polsce. Kilka lat temu furorę w mediach zrobiło niemądre spostrzeżenie Jana Rokity o „Kościele toruńskim” i „łagiewnickim”, a dziś zewsząd słyszymy o dylemacie: „Kościół Rydzyka” czy „Kościół Franciszka”?

Tak patrzeć na Kościół katolicki mogą tylko ci, którzy do niego nie należą albo bardzo się od niego oddalili. Bo dla każdego normalnego katolika jest oczywiste, że Kościół jest tylko jeden – „święty, powszechny, apostolski”. Na dzieleniu Kościoła zależało zawsze jego wrogom: masonerii, która w czasie rewolucji francuskiej jednych kapłanów koncesjonowała, a innych mordowała, czy komunistom, którzy w najgorszych czasach stalinizmu wyszukiwali „księży patriotów”, a niepokornych wsadzali do więzień.

Biskupi to nie wojownicy partyjnych drużyn

Dlatego nie warto poddawać się emocjom i ulegać komentarzom „znawców Kościoła” spod znaku „Gazety Wyborczej” czy „Polityki”, którzy na zeszłotygodniowe wybory nowych władz Episkopatu Polski każą nam patrzeć jak na kolejną rundę meczu PO-PiS. Nie, biskupi to nie wojownicy partyjnych drużyn, a Episkopat to nie Sejm. Biskupi to następcy Apostołów – choć oczywiście są tylko ludźmi, więc mają swoje wady i zalety, sympatie i antypatie, także polityczne.

Przede wszystkim jednak mają za zadanie prowadzić dusze do Chrystusa. I to, jak się z tego zadania wywiązują, powinno być głównym kryterium ich oceny. A tego kryterium w medialnych komentarzach zabrakło – czemu zresztą trudno się dziwić, skoro większość mediów jest w rękach ludzi bardzo dalekich od Chrystusa i Kościoła.

Przeczytaj również: Arcybiskup Antoni Baraniak i nawroty antyklerykalizmu

Dziesięć lat na czele polskiego Episkopatu

Arcybiskup Józef Michalik, który przez ostatnich 10 lat kierował polskim Episkopatem, był człowiekiem, który nie bał się ostro występować w obronie katolickiej etyki oraz chrześcijańskiej tożsamości Polski. Wrogowie Kościoła nigdy mu nie zapomnieli pamiętnego apelu z 1991 r., aby „katolik głosował na katolika, Żyd na Żyda, mason na masona” – który to apel dla katolików powinien być przecież oczywistością.

Arcybiskupa Michalika atakowano zresztą do końca jego urzędowania – ostatnio za mówienie prawdy o ideologii gender i źródłach pedofilii. Jakaś bezczelna feministka pozwała nawet metropolitę przemyskiego za to do sądu (na szczęście sąd okazał się znacznie rozsądniejszy od tej nieszczęsnej niewiasty i sprawy nawet nie chciał rozpatrywać).

Nowy przewodniczący i dialog z judaizmem

Wybór na nowego przewodniczącego Episkopatu arcybiskupa Stanisława Gądeckiego z Poznania wielkim zaskoczeniem nie był, bowiem od dekady pełnił on funkcję zastępcy abp. Michalika. Czy będzie kontynuował linię swego poprzednika? Czas pokaże, choć oczywiście trzeba pamiętać, że każdy hierarcha ma własny charakter, temperament, styl duszpasterski. Ma też życiowe doświadczenia, które w przypadku abp. Gądeckiego posiadają specyficzny rys. Otóż przez wiele lat kierował on Komisją Episkopatu ds. Dialogu z Judaizmem, był też inicjatorem Dnia Judaizmu w Kościele katolickim. Jak w ostatnim ćwierćwieczu wyglądał ów „dialog”, nie warto nawet przypominać: oświęcimski Karmel, krzyż na Żwirowisku, sprawa Jedwabnego, ciągłe wypominanie „antysemityzmu” Kościołowi i Polakom…

Miejmy nadzieję, że nowy przewodniczący Episkopatu wyciągnął już wnioski z tych doświadczeń. Teraz trzeba się za niego modlić i mieć nadzieję, że pod jego kierownictwem Kościół w Polsce pozostanie wierny swej najważniejszej misji. Natomiast arcybiskupowi Michalikowi należą się wielkie podziękowania za wszystko, co zrobił dla Kościoła i naszej ojczyzny. Bóg zapłać, Księże Arcybiskupie!

(PS)

ⓘ Informacja o publikacji
Komentarz Pawła Siergiejczyka pt. „Tu zaszła zmiana” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 12 (959) z dnia 18 marca 2014 roku, s. 2. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Paweł Siergiejczyk / „Nasza Polska”. Zdjęcia: archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 12 (959)/2014, s. 2.

Artykuł Kościół Rydzyka czy Kościół Franciszka? Zmiana warty w Episkopacie w 2014 roku pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Mam pytanie

Pozew Małgorzaty Marenin i idee Gramsciego

To, co się stało, gdy feministka Małgorzata Marenin, działaczka świętokrzyskich struktur Twojego Ruchu, pozwała do sądu arcybiskupa Józefa Michalika, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski w związku z jego październikową homilią z okazji 90-lecia kardynała Henryka Gulbinowicza, to nie jest, wbrew pozorom, jedynie dziwactwo, jak chciałoby się w pierwszej chwili pomyśleć. To jest po prostu element realizacji idei Antonia Gramsciego głoszącego, że terenem walki ideowej z tradycyjnym społeczeństwem, moralnie opartym na niezmiennych chrześcijańskich wartościach, powinna być nie ekonomia jak sądzili marksiści, lecz kultura i cała sfera duchowa, którą należy podważyć i zniszczyć, ażeby „zbudować” nowego człowieka.

Nowe ciosy w walce z Kościołem

To oczywiste, że ten pozew jest zdarzeniem niebywałym, dotychczas nic podobnego w Polsce nie miało miejsca. Ale tak się dzieje w ostatnich latach, że ateiści, neolewica, polityczni homoseksualiści, jak ich nazywam, to jest ci, którzy ze względu na swoją orientację seksualną żądają szczególnych przywilejów, co i raz zaskakują nas nowymi ciosami w prowadzonej przez nich walce z Kościołem i ze środowiskami wiernymi tradycyjnym wartościom. Dodajmy, że zwykli homoseksualiści niczego nie żądają, nie są ostentacyjni, bywają sympatyczni i dobrzy, potępieniu moralnemu podlega jedynie ich aktywność seksualna.

Proszę zauważyć, że w poprzednich latach feministki, neolewica etc. działali, atakowali, hałaśliwie głosili swoje idee, ale byli rozproszeni i w dużej mierze dawali się poznać poprzez publicystykę (Dunin, Gretkowska i in.), rzadziej przechodzili do czynów, rzekłbym do walki wręcz, do wyczynów w stylu Ewy Wójcik (która dotąd nie przeprosiła papieża Franciszka ani katolików Polski i świata nie tylko za ordynarny epitet, ale i za fałszywe oskarżenie, jakoby kard. Bergolio donosił na kapłanów). Wszelako od czasu, gdy Ruch Palikota, partia utworzona dzięki hołubieniu tego hucpiarskiego polityka przez Donalda Tuska i Platformę Obywatelską, wszedł do parlamentu, środowiska te skonsolidowały się i walczą w sposób bardziej zwarty, konsekwentny i bezwzględny.

Umorzenie, które nie kończy sprawy

Umorzenie sprawy, z prawnego punktu widzenia oczywiste, bo w homilii Arcybiskupa nie można było w żaden sposób doszukać się znamion przestępstwa, ani jakiegokolwiek naruszenia dóbr osobistych powódki, gdyż kaznodzieja po prostu wygłaszał uogólnione opinie, nie jest mimo wszystko optymistycznym finałem zdarzenia. Prowokacja się nie udała, ale po prawdzie nie powinno było w ogóle do niej dojść. Sąd, moim zdaniem, miał obowiązek tego rodzaju pozwu nie przyjąć do rozpatrywania. Wiadomo jednak, jaki jest stan polskiego wymiaru sprawiedliwości, świadczą o tym rozmaite kuriozalne wyroki.

Na skutek nierozważnej decyzji (to nie zbrodnia, to błąd – można by powtórzyć za Talleyrandem) prezesa Sądu Najwyższego Adama Strzembosza w 1989 r. – zaniechania weryfikacji sędziów i prokuratorów, w naiwnym przekonaniu, że w obliczu przemian rzekomo sami się zweryfikują(!) – mamy obecnie do czynienia z „tuleizacją” wymiaru sprawiedliwości (od nazwiska sędziego Tulei, który zasłynął kuriozalnym uzasadnieniem wyroku na dr. G. i rodzinnymi powiązaniami z głębokim PRL-em). Wkrótce zapewne dzięki trójce autorów książki o „resortowych dzieciach” w mediach doczekamy się kolejnego tomu na ten temat dotyczącego wymiaru sprawiedliwości. Wtedy dowiemy się wielu smacznych lub raczej niesmacznych szczegółów.

Przyzwolenie władzy

Cenzurowanie homilii księży, a już zwłaszcza hierarchów, w żadnym razie nie wchodzi w rachubę. Natomiast warto dostrzec, że jest swoiste przyzwolenie establishmentu, a zwłaszcza partii Donalda Tuska, który ponad dwa lata temu postanowił, że nie będzie klękał przed księżmi, na tego rodzaju ataki na Kościół. Rząd, jak wiadomo, przejawia podobne tendencje (sprawa Funduszu Kościelnego, Komisji Majątkowej itp.). Jawny zły przykład dał prezydent Komorowski decyzją o likwidacji krzyża przed pałacem prezydenckim, a zwłaszcza krytyką homilii ks. płk. Sławomira Żarskiego (dzielnego kapłana, zasłużonego w walce o krzyże w Miętnem przed laty) i odebraniem mu szansy na stanowisko ordynariusza polowego WP.

Bezbożnictwo, bardzo niebezpieczne, gdyż zło jest powabne dla wielu prostych umysłów, pleni się i rozkwita w dobrym dla siebie klimacie, który stwarza mu obecna władza.

Jan Kowalski

W tym samym numerze: Gender – walka trwa. Felieton prof. Piotra Jaroszyńskiego

ⓘ Informacja o publikacji
Felieton ks. Stanisława Małkowskiego (pseudonim: Jan Kowalski) pt. „Czy pozwolimy bezbożnikom ciągać Kościół po sądach?” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 5 (952) z dnia 28 stycznia 2014 roku, s. 18. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – ks. Stanisław Małkowski / „Nasza Polska”. Zdjęcie: pl.wikipedia.org, archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 5 (952)/2014, s. 18.

Artykuł Czy pozwolimy bezbożnikom ciągać Kościół po sądach? Pozew przeciw abp. Michalikowi pochodzi z serwisu Nasza Polska.