Edmund Sebastian Woś-Saporski (właśc. Sebastian Woś, ur. 19 stycznia 1844 w Starych Siołkowicach pod Opolem, zm. 6 grudnia 1933 w Kurytybie) — geometra, dziennikarz i działacz polonijny, uznawany za „ojca kolonizacji polskiej w Brazylii”. Pochodził ze śląskiej wsi, uczył się w Siołkowicach i w gimnazjum w Opolu, a następnie pracował jako urzędnik pocztowy. W latach 60. XIX wieku — prawdopodobnie uciekając przed służbą w armii pruskiej — wyemigrował do Ameryki Południowej. W 1867 roku próbował osiedlić się w Urugwaju, a rok później osiadł w Brazylii: najpierw w Blumenau, a od 1870 roku w Kurytybie. Ukończył kurs geodezji i w 1874 roku uzyskał uprawnienia mierniczego. Wspólnie z księdzem Antonim Zielińskim opracował plan przeniesienia polskich imigrantów z trudnych, nadmorskich terenów stanu Santa Catarina na żyźniejsze ziemie stanu Paraná. Za zgodą cesarza Brazylii Piotra II doprowadził w 1871 roku do osiedlenia pierwszych polskich rodzin w okolicach Kurytyby — i to wydarzenie uznaje się za początek zorganizowanej polskiej kolonizacji Parany, dziś serca Polonii z Brazylii. Woś-Saporski był nie tylko organizatorem osadnictwa, ale i animatorem życia polonijnego: w 1892 roku założył „Gazetę Polską w Brazylii”, redagował pisma dla rodaków i przewodził Towarzystwu im. Tadeusza Kościuszki. Zmarł w Kurytybie w wieku 89 lat, otoczony szacunkiem brazylijskiej Polonii, dla której do dziś pozostaje postacią założycielską — człowiekiem, który wyznaczył geograficzne i duchowe centrum polskiego osadnictwa w Brazylii.
