W TVP INFO – niczym listek figowy – pozostał “Antysalon Rafała Ziemkiewicza”,
nadawany w niedzielny poranek, ale dla przeciwwagi o znacznie lepszej porze
oglądalności (godz. 20.00) wprowadzono do ramówki „Tydzień Jacka Żakowskiego”.
Gospodarz tego ostatniego program czołowe miejsce w kanonie dziennikarskich
bubli zawdzięcza rozmowie zaprzeczającej fundamentalnej zasadzie „wywiadowczej”:
„nie ma złych pytań są tylko głupie odpowiedzi”. Bowiem z wywiadu Żakowskiego z
wdową po Zbigniewie Herbercie – wynikało, że potrzeba lustracji i dekomunizacji
oraz wrogość do michnikowszczyzny, deklarowane przez autora „Pana Cogito”,
stanowiły rezultat… niepoczytalności twórcy.

Żakowski został niedawno dziennikarskim wicemistrzem dwudziestolecia w konkursie
organizowanym pod auspicjami radia „Zet”. Zasłużył na to miano zapewne afirmacją
prerogatyw ustalonych wiosną roku 1989 w Magdalence przez triumwirat w składzie:
Czesław Kiszczak, Adam Michnik, Alojzy Orszulik (czy obecny prezydent RP nadrobi
karygodne niedopatrzenie i tego pierwszego także uhonoruje Orderem Orła
Białego?). Prawdziwa wydaje się hipoteza, że atramentu używa znacznie rzadziej
od wazeliny (vide pisane nią dialogi z Jackiem Kuroniem, od lat zalegające
stragany z bukinistycznymi starociami) tudzież żółci, którą systematycznie
wylewał na pułkownika Ryszarda Kuklińskiego i jego polskiego pełnomocnika. III
RP dzielił Żakowski pomiędzy “Gazetę Wyborczą” i “Politykę” – redakcje
kultywujące “kanty okrągłego stołu”. Na szklanym ekranie początkowo występował w
parze Piotrem Najsztubem, bo co dwie głowy, to nie jedna, potem prowadził „Summę
zdarzeń” produkowaną przez wybitnego beneficjenta salonu – Mirosława
Chojeckiego. Ten magazyn zwiastowało akwarium. Chyba nieprzypadkowo, ponieważ
prowadzącego charakteryzowało wyjątkowe wodolejstwo.

Na ulicę Woronicza powrócili, niczym bumerangi, także inni utrwalacze
okrągłostołowego status quo. Propagandysta stanu wojennego Andrzej Turski,
bankrut “trybunalny” – Wiesław Dębski oraz obrońca generała Jaruzelskiego – Jan
Ordyński. Autorski program otrzymał też Robert Walenciak, lewicowy dziennikarz,
który działalność rozpoczął w organie “czerwonych gołowąsów”, czyli „Sztandarze
Młodych”, gdzie jego mentorami byli m.in. Aleksander Kwaśniewski i Dariusz
Szymczycha, a od lat jest w ekipie postkomunistycznego “Przeglądu”. Telewizyjne
pierwsze kroki stawiał niedawno w doborowym towarzystwie innych swoich
politycznych antenatów: Macieja Szczepańskiego, Władysława Loranca oraz Jerzego
Urbana – z emfazą wspominających telewizją z epoki Peerelu.
Nie będę zaskoczony, jeżeli TVP pod obecną egidą nawiąże i do tej niechlubnej
tradycji. 

Tomasz Zb. Zapert
Artykuł ukazał się w tygodniku „Nasza Polska” nr 48 (787) z 30 listopada 2010r.

Artykuł Tomasz Zapert: Hieny znów na Woronicza pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Zebrani uczcili chwilą ciszy pamięć Anny Walentynowicz, zmarłej tragicznie w
katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem 10 kwietnia br. Autor
książki akcentował, że w historii życia jego bohaterki splatają się
najważniejsze wątki polskiej historii XX wieku. Wspominał ostatnie spotkanie z
Walentynowicz i jej pozytywną opinię na temat przygotowywanej do druku
publikacji.

– Miało to miejsca kilka dni przed tragicznym lotem. Sądziłem, że pani Anna
zażąda jakichś zmian w tekście, ponieważ nie potraktowałem jej życiorysu
hagiograficznie, ale nie miała żadnych zastrzeżeń. Przekazała mi wówczas
ostatnie materiały dotyczące swego syna. Rodzinna relacja miała w założeniu
wieńczyć monografię, ale historia sama dopisała jej ostatni rozdział – mówił
wzruszony Cenckiewicz.

Zwolnienie z pracy Walentynowicz w Stoczni Gdańskiej 7 sierpnia 1980 r. stało
się bezpośrednim powodem wybuchu strajku, który doprowadził do powstania
„Solidarności”. Gdy 16 sierpnia Lech Wałęsa ogłaszał zakończenie protestu,
Walentynowicz domagała się kontynuowania go do czasu realizacji wszystkich
postulatów zgłoszonych również przez inne zakłady pracy i postawiła na swoim.

Czytaj więcej w dziale Polska…

– Tak narodził się strajk solidarnościowy, a wraz z nim powstała idea i ruch
„Solidarności”. Wytrwałość prostej i skromnej suwnicowej zadecydowała o losach
naszych dziejów najnowszych. Wtedy także rozpoczęły się rozdźwięki między
Walentynowicz a Wałęsą – mówił Cenckiewicz.
Walentynowicz krytykowała porozumienie „okrągłego stołu”, wspierała lustrację
oraz dekomunizację i dlatego była marginalizowana, a koła wpływowe przypięły jej
nawet etykietę „osoby niezrównoważonej”.

– Moja opowieść o Niej to także hołd dla wszystkich działaczy „Solidarności”,
którzy nie zmieścili się w poczcie założycielskim III RP – podsumowywał
historyk.

Tomasz Zapert

Artykuł Tomasz Zapert: Matka chrzestna „Solidarności” pochodzi z serwisu Nasza Polska.