Wynika z niej, że sztandarowy ekspert głównego nurtu złożył pracę pełną błędów merytorycznych, rażących sprzeczności, a nawet fragmentów będących wiernym tłumaczeniem cudzych tekstów bez podania źródła. Na jaw wychodzą też powiązania personalne wewnątrz akademickiego salonu, które stawiają pod znakiem zapytania rzetelność całego przewodu.

Jak sam Swaczyna wskazał w swoich wpisach, jego motywacją była chęć przywrócenia merytoryki do debaty publicznej. Podkreślił, że energetyka to obecnie kluczowy sektor polskiej gospodarki, a bezkrytyczne, ideologiczne spojrzenie publicystów pokroju Wiecha diametralnie różni się od twardej, ekonomicznej praktyki.

Wiecha nie skrytykował przypadkowy internauta, ale twardy praktyk, ekonomista i biegły sądowy z ogromnym dorobkiem, który na co dzień zajmuje się właśnie rozliczaniem błędów w modelach finansowych i analizach gospodarczych.

Główny ideolog „zielonej transformacji” w Polsce

Jakub Wiech to jeden z najbardziej rozpoznawalnych publicystów zajmujących się tematyką energetyki i klimatu w Polsce. Od lat związany z portalem Energetyka24, dał się poznać jako gorący zwolennik i propagator unijnego Zielonego Ładu oraz tzw. „euroklimatyzmu”. W swoich tekstach i wystąpieniach medialnych często w sposób protekcjonalny i lekceważący odnosi się do sceptyków klimatycznych oraz osób broniących polskiego węgla i suwerenności energetycznej.

Eksperci z branży ekonomicznej i klasycznej energetyki wielokrotnie wytykali mu jednak, że jego publicystyka opiera się bardziej na dogmatach i ideologii niż na twardych realiach gospodarczych. Wiech w przeszłości potrafił m.in. bagatelizować koszty transformacji energetycznej dla przeciętnego Polaka czy bezkrytycznie wychwalać unijny pakiet „Fit for 55”. Co ciekawe, jego data ogłoszenia została przez niego pomylona w samym doktoracie, gdzie wpisał rok 2020 zamiast 2021. Teraz, gdy przyszedł czas weryfikacji jego własnych kompetencji na gruncie akademickim, okazało się, że „ekspert” ma potężne braki w wiedzy teoretycznej i empirycznej.

Hipokryzja salonu euroklimatystów: Pouczają innych, sami idą na skróty

Sprawa doktoratu Jakuba Wiecha to podręcznikowy przykład głębszego zjawiska, jakim jest hipokryzja środowisk tzw. euroklimatystów. Salon ten, mieniący się „oświeconym” i powołujący się na rzekomo niepodważalną „naukę”, na co dzień bezlitośnie poucza, piętnuje i wyśmiewa każdego, kto śmie podawać w wątpliwość unijne dogmaty dotyczące dekarbonizacji. Zwykli obywatele, polscy przedsiębiorcy i eksperci patrzący pragmatycznie na gospodarkę są przez to środowisko traktowani z góry jako „niekompetentni” lub „zapóźnieni”.

Jednak gdy kurtyna opada i dochodzi do merytorycznego sprawdzenia jednego z czołowych kapłanów tej klimatycznej religii, okazuje się, że naukowe standardy, którymi tak chętnie szermuje, traktuje on niezwykle wybiórczo. W świecie euroklimatystów fakty muszą ustąpić miejsca ideologii, a brak rzetelnego warsztatu nadrabia się medialną pewnością siebie i wsparciem zaprzyjaźnionego środowiska.

Widmowy model analityczny i naukowa fikcja

Rozprawa doktorska Wiecha zatytułowana „Wpływ instytucji i prawa Unii Europejskiej na bezpieczeństwo rynku gazu ziemnego w Polsce w latach 2004-2019” liczy 222 strony. Najważniejszym zarzutem, który całkowicie podważa naukową wartość tej pracy, jest całkowity brak zapowiadanego we wstępie „autorskiego modelu analitycznego”.

Wiech dumnie deklarował zastosowanie mierzalnych wskaźników, jednak w całej publikacji brakuje tabel, ilościowych mierników, a kluczowy unijny wskaźnik bezpieczeństwa dostaw gazu (tzw. standard N-1) w ogóle się nie pojawia. Mamy więc do czynienia z naukową fikcją.

Akademickie kółko wzajemnej adoracji: Jak promotor i recenzenci „czytali” doktorat

W tym skandalu równie bulwersująca co postawa samego doktoranta jest postawa recenzentów oraz organów Uniwersytetu Warszawskiego. Analiza Tomasza Swaczyny ujawniła, że w przewodzie doktorskim doszło do serii kuriozalnych zdarzeń, które według niego mogą wskazywać na działanie mechanizmu „kółka wzajemnej adoracji”:

– recenzenci chwalą coś, czego nie ma: Dwaj z trzech recenzentów – dr hab. Adam Szurlej oraz prof. Artur Nowak-Far – ocenili rozprawę pozytywnie, zachwycając się m.in. „zastosowaniem metod ilościowych”, „mierników” i „zbudowaniem modelu analitycznego”. Sęk w tym, że w pracy nie ma żadnych metod ilościowych ani wspomnianego modelu! Recenzenci opisali po prostu obietnice z przedmowy, najwyraźniej nie zadając sobie trudu, by przeczytać całą resztę pracy.

– powiązania personalne z promotorem: Początkowo Rada Naukowa UW na recenzentkę wyznaczyła dr hab. Agnieszkę Vetulani-Cęgiel. Okazało się jednak, że jest ona… współredaktorką naukowej publikacji razem z promotorem Jakuba Wiecha, a sama praca doktorska obficie cytuje leksykon wydany pod ich redakcją. Po cichu, bez podania przyczyn, zastąpiono ją później prof. Nowakiem-Farem.

– pobłażliwość i przymykanie oczu: Choć prof. Mariusz Ruszel w swojej recenzji zauważył, że „skala błędów jest ogromna”, a praca sprawia wrażenie pisanej w pośpiechu i operuje językiem publicystycznym, ostatecznie wystawił ocenę pozytywną i bezwarunkowo dopuścił Wiecha do obrony.

Zgodnie z polskim prawem o szkolnictwie wyższym, każda rozprawa doktorska przed obroną musi zostać opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) uczelni. Praca doktorska Jakuba Wiecha nie stanowi wyjątku, stąd jest w pełni i publicznie dostępna właśnie na BIP-ie Uniwersytetu Warszawskiego.  

Najważniejsze grzechy doktoratu: Od podejrzenia o plagiat po „przypisy z przyszłości”

Oto lista konkretnych i kompromitujących uchybień merytorycznych przedstawionych przez Tomasza Swaczynę, które według niego dyskwalifikują tę pracę jako rozprawę naukową:

– podejrzenie o plagiat (Przepisany cudzy tekst): Podrozdział 6.3 pracy (ok. 600 słów) według Swaczyny jest niemal bezmyślnym, tłumaczonym zdanie po zdaniu przekładem raportu zagranicznej organizacji CEE Bankwatch Network. Wiech nie zastosował tam cudzysłowu ani nie podał żadnego przypisu, prezentując wnioski organizacji lobbującej przeciwko gazowi jako własne przemyślenia. Swaczyna zakłada, że ponieważ tekst przetłumaczył z angielskiego, Jednolity System Antyplagiatowy tego nie wykrył.

– ukryte autocytowania: Swaczyna utrzymuje, że autor przepisuje całe fragmenty ze swoich własnych, dawnych felietonów na portalu Energetyka24. Ukrywa jednak przed czytelnikiem i recenzentem, że cytuje samego siebie, tworząc złudzenie korzystania z „niezależnego źródła”.

– kompromitacja na poziomie szkoły podstawowej: Podając przepustowości gazociągów z Rosji do UE, Swaczyna zwraca uwagę, że Wiech wymienia poszczególne składowe (55 + 33 + 146 + 2), po czym pisze, że ich suma to „prawie 270 mld m3”. Każdy, kto weźmie kalkulator do ręki, zobaczy, że prawdziwy wynik to 236. Drastycznie zawyżył też roczne zużycie gazu w UE (wpisał 496 mld m3 zamiast realnych ok. 400 mld).

– przypisy z przyszłości: W pracy znalazły się rażące błędy w datowaniu. Przykładowo, przy opisie wydarzeń z roku 2022 (dekret Putina o płatnościach w rublach, wyłączenie Nord Stream 1) autor podaje w przypisach, że uzyskał dostęp do tych źródeł w… lipcu i sierpniu 2021 roku.  Według Swaczyny to ewidentny dowód na bezmyślne kopiowanie przypisów z innych opracowań.

– naukowa ignorancja i mylenie pojęć: Swaczyna twierdzi, że Wiech myli Radę Europejską z Radą Europy (międzynarodową organizacją w Strasburgu), plasuje Międzynarodowy Fundusz Walutowy wśród instytucji unijnych, a także pisze o „Prezydencie Chińskiej Partii Komunistycznej” (stanowisko to zniesiono w 1982 r.).

– praca o prawie UE bez… prawa UE: Według biegłego sądowego, który wysilił się na przeanalizowanie doktoratu Wiecha, choć tytuł pracy sugeruje analizę wpływu prawa unijnego, w niej samej pominięto kluczowe akty prawne i rozporządzenia regulujące bezpieczeństwo dostaw gazu z lat 2017-2019. Mało tego, w kwestiach orzecznictwa Wiech skompromitował się, pisząc o kluczowym wyroku TSUE w sprawie polskich taryf gazowych (sprawa C-36/14), że postępowanie zakończyło się „wycofaniem skargi przez Komisję”. W rzeczywistości wyrok zapadł, a Polska go przegrała.

– nieweryfikowalne „badania”: Rozdział metodologiczny wspomina o przeprowadzonych „wywiadach pogłębionych”. Swaczyna twierdzi, że autor nie podaje jednak kogo pytał, kiedy, ani ilu było rozmówców, tłumacząc, że polegał „głównie na pamięci”, bo informatorzy nie chcieli nagrań. W metodologii naukowej takie coś dyskwalifikuje badanie jako niemożliwe do zweryfikowania.

– obietnice bez pokrycia: Na stronie 104 autor zapowiada szczegółową analizę porównawczą rynków Austrii, Litwy oraz Niemiec. Swaczyna twierdzi, że w dalszej części pracy… analizy tej w ogóle nie ma.

Ideologiczna ślepota i moralizatorski ton

Praca, zamiast chłodnej analizy naukowej, przypomina ideologiczny manifest, w którym autor dopasowuje fakty pod z góry założoną tezę. Co najciekawsze, zgromadzony przez Wiecha materiał empiryczny… przeczy jego własnej hipotezie głównej. Publicysta próbuje udowodnić, że instytucje UE szkodziły polskiemu bezpieczeństwu, podczas gdy z opisanych przez niego studiów przypadku jasno wynika, że to Komisja Europejska wspierała polskie postulaty, a blokowały je poszczególne rządy krajowe (głównie Niemcy i Austria).

Zamiast naukowego obiektywizmu, czytelnik otrzymuje pogardliwy, publicystyczny język skierowany wobec zachodnich badaczy (Wiech zarzuca im „szczyt krótkowzroczności, naiwności i braku orientacji”) oraz stosowanie mocno publicystycznych, by nie powiedzieć „knajpianych” sformułowań typu „smycz polityczna” czy „bandyterka Gazpromu” w rozprawie, która aspiruje do tytułu naukowego.

Pełen obraz nędzy i rozpaczy

Jakub Wiech przez lata kreował się na nieomylną wyrocznię w sprawach klimatu i energii, pouczając i krytykując każdego, kto śmiał wątpić w unijną religię klimatyczną. Dziś, w obliczu miażdżących faktów, jego własny autorytet legł w gruzach. Pełen zestaw wstrząsających uwag, precyzyjnie wyliczonych błędów oraz anomalii bibliograficznych można znaleźć w oryginalnym wpisie Tomasza Swaczyny w serwisie X, który wywołał tę lawinę:

Czy w obliczu tak kompromitujących zarzutów, niejasnych układów personalnych i jawnego złamania standardów akademickich Uniwersytet Warszawski zdecyduje się 21 września na obronę tego doktoratu?

Jakub Wiech odniósł się do krytyki Tomasza Swaczyny (samego faktu, nie argumentacji  eksperta- przyp. red.) w wypowiedzi dla portalu wPolityce.pl (art. z dn. 15 września 2026 r.). Stwierdził, że do zarzutów dotyczących jego pracy odniesie się… na swojej obronie. Przyznał także, że nie czytał dokładnie co napisał na temat jego pracy Swaczyna, bo nie miał na to czasu (?!).

Tomasz Swaczyna z kolei w czwartek, 17 września, poinformował o swoim nowym „odkryciu” dotyczącym Jakuba Wiecha. Twierdzi on, że Wiech od dwóch lat przedstawiał się w przestrzeni internetowej jako doktor. To naprawdę mocy wpis, okraszony „dowodami” zebranymi przez eksperta.

Czy pełna zbuków praca doktorska Jakuba Wiecha będzie tak „sławna” jak raport „Polaków portret własny” Barbary Mróz-Gorgoń za 200 tys. zł wygenerowany przez AI?

Do wyznaczonego terminu obrony coraz mniej czasu, a tak naprawdę nadal nie wiadomo co czeka Wiecha…

Maciej Chrościelewski

Artykuł Rażące błędy, podejrzenie o plagiat i „przypisy z przyszłości”. Ekspert miażdży doktorat Jakuba Wiecha pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Przerażające obrazy z brytyjskich ulic rodzą fundamentalne pytania: jaka jest przyczyna tego wstydliwego stanu rzeczy i czy polskie aglomeracje, również borykające się z problemem deratyzacji, zdołają uniknąć katastrofalnego scenariusza zza Kanału La Manche?

Zjednoczone Królestwo… Szczurów?

Brytyjskie media i tamtejsza opinia publiczna nie mają złudzeń – walka z gryzoniami została przegrana. Szacunki ekspertów wskazują, że ogólna populacja szczurów w Zjednoczonym Królestwie mogła osiągnąć niewyobrażalny pułap od kilkudziesięciu do nawet ponad 100 milionów osobników. Lider rynku usług dezynfekcyjnych i deratyzacyjnych, firma Rentokil, oficjalnie potwierdza, że liczba interwencji i zgłoszeń dotyczących gryzoni wzrosła o kolejne 10 procent (od 2024 r.). Symbolami tego kryzysu stały się Glasgow, gdzie zimą i wiosną tego roku odnotowano ponad 60 tysięcy zgłoszeń o incydentach z udziałem szczurów, oraz Birmingham. Na ulicach tych miast widok gigantycznych, agresywnych osobników nikogo już nie dziwi.

Klimatyczny i infrastrukturalny „szturm” na Zjednoczone Królestwo

Dlaczego sytuacja na Wyspach wymknęła się spod kontroli właśnie teraz? Brytyjscy eksperci mówią o nałożeniu się na siebie skrajnie niekorzystnych czynników. Coraz dłuższe i niezwykle ciepłe sezony letnie znacząco rozszerzyły naturalny okres lęgowy gryzoni. Ponadto wyjątkowo deszczowe i mokre miesiące doprowadziły do regularnych podtopień podziemnych sieci kanalizacyjnych, co „wygnało” szczury do bardziej suchych miejsc jak np. piwnice.

Efekt takiego miksu jest porażający – pozbawione swoich naturalnych kryjówek szczury masowo uciekają z podziemi. Szukając suchego schronienia oraz pożywienia, dosłownie szturmują brytyjskie domy, ogrody, hotele i restauracje. Co gorsza, za sprawą łatwego dostępu do wyrzucanej przez ludzi wysokobiałkowej żywności, deratyzatorzy coraz częściej eliminują osiągające gigantyczne rozmiary szczury – nawet powyżej 50 centymetrów długości. Co istotne, potrafią być agresywne i atakują mieszkańców oraz pracowników firm deratyzacyjnych.

Kiedy ekologia paraliżuje zdrowy rozsądek

Kluczowa lekcja płynie jednak z analizy błędów systemowych i ideologicznych urzędników. Brytyjski paraliż sanitarny to bezpośredni skutek drastycznych cięć budżetowych na oczyszczanie miast oraz ideologicznego zacietrzewienia w unijnych i brytyjskich przepisach. W imię ideologii klimatyzmu wprowadzono rygorystyczne obostrzenia prawne. Drastycznie ograniczono możliwość stosowania tradycyjnych, skutecznych pułapek klejowych, a rolnicy i zarządcy nieruchomości stracili prawo do swobodnego zakupu silnych trutek, chyba że mają specjalistyczne, kosztowne certyfikaty. A przecież oczywiste jest, że przeciętny George czy Kate takich raczej nie ma… Gdy nadgorliwa biurokracja związała ręce człowiekowi, natura błyskawicznie wykorzystała słabość systemu.

„Ratmageddon” zbliża się do Polski. Na pierwszej linii Wrocław, Warszawa i Łódź

Czy Polska wyciągnie wnioski z brytyjskiej lekcji? Dane są alarmujące – szacuje się, że ogólna populacja szczurów w naszym kraju przekracza już 19 milionów i stale rośnie. Tak wynika z badań i wyliczeń prof. Stanisława Ignatowicza z Samodzielnego Zakładu Entomologii Stosowanej Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. O podobnych liczbach mówią przedsiębiorcy i eksperci branży deratyzacyjnej.

Najtrudniejsza sytuacja panuje we Wrocławiu, nazywanym już przez niektórych „polską stolicą szczurów”. Eksperci z firm deratyzacyjnych szacują, że w stolicy Dolnego Śląska może żyć nawet ponad milion gryzoni, a przerażające relacje mieszkańców o „szczurzych ulicach” i gryzoniach biegających po podwórkach w poszukiwaniu jedzenia regularnie trafiają na czołówki ogólnopolskich mediów. Wiosną tego roku Michał Guz z wrocławskiego ratusza powiedział na antenie Radia Wrocław, że miasto od 2 lat prowadzi zdecydowanie bardziej aktywną politykę wobec problemu szczurów, a w samym 2025 r. rozłożono w mieście (10 stacji) 4 tony trutki.

Podobne sygnały docierają z Warszawy, gdzie szczury paraliżują m.in. stołeczny Muranów oraz podwórka w samym centrum przy al. Jana Pawła II.

Z kolei w Łodzi, ogromna skala prowadzonych remontów kamienic i przebudów instalacji podziemnych wygoniła tysiące szczurów z kanałów prosto do mieszkań i na wyższe piętra budynków.

Ciche zagrożenie ze śmiertelnym patogenem w tle

Wzrost populacji szczurów to nie tylko problem estetyczny, spadek komfortu życia czy niszczenie kluczowej infrastruktury, jak kable i rury. To przede wszystkim gigantyczne, ciche zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia publicznego.

Szczury od wieków są wektorami śmiertelnie niebezpiecznych chorób. Przenoszą groźne dla życia patogeny, by wymienić choćby leptospirozę (wywołującą groźną chorobę Weila), krwotoczną gorączkę z zespołem nerkowym, tyfus plamisty, histoplazmozę oraz groźne bakterie Salmonella. W dobie migracji i zagęszczenia ludności w miastach, brak kontroli nad tą plagą może doprowadzić do wybuchu ognisk chorób, o których Europa zdążyła już dawno zapomnieć.

Gdzie zgłosić problem ze szczurami?

Jeżeli szczury zauważymy w bloku/kamienicy pierwszym krokiem jest pisemne lub telefoniczne zgłoszenie do zarządcy lub administratora nieruchomości. To on ma prawny obowiązek wynająć specjalistyczną firmę, która zajmie się problemem.

Jeśli administracja ignoruje problem, sprawę należy zgłosić do Straży Miejskiej (która może nałożyć mandat do 500 zł za brak deratyzacji) lub bezpośrednio do Sanepidu.

W sprawie problemów ze szczurami można także przesłać formalny wniosek interwencyjny online przez rządowy portal internetowy e-Sanepid Interwencje, który automatycznie przekieruje sprawę do właściwej terenowo stacji sanitarno-epidemiologicznej.

Wytyczne rządowe oraz Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Sanepidu) jednoznacznie wskazują, że przeprowadzenie deratyzacji jest ustawowym obowiązkiem każdego właściciela, posiadacza lub zarządcy nieruchomości. Nakaz ten wynika bezpośrednio z art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Szczegółowe terminy obowiązkowego odszczurzania (najczęściej wiosną i jesienią) regulują uchwały poszczególnych gmin.

Sanepid przypomina także o profilaktyce, jako najważniejszej formie ochrony przez inwazją szczurów w naszym otoczeniu. Kluczowe jest tutaj dbanie o bieżące łatanie szczelin, dziur i wnęk w podmurówkach oraz zabezpieczanie otworów wentylacyjnych, jak i kratek ściekowych. Odpady komunalne należy składować w zamkniętych pojemnikach, a resztek jedzenia nie wyrzucać do toalety. Warto także zadbać o porządek wokół własnej posesji / podwórka, ponieważ regularne sprzątanie piwnic, strychów i altan odbiera szczurom potencjalne miejsca na gniazda.

Artykuł Królują w brytyjskich miastach i są ich miliony. Czy Polskę czeka ten sam problem? pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Dokument, który w założeniu ma chronić demokrację w krajach członkowskich m.in. przed dezinformacją i wojną hybrydową jest przedmiotem krytyki. Był nim zresztą już na etapie debat parlamentarnych dotyczących jego kształtu, zakresu i treści.

Parlament Europejski przyjął raport o Europejskiej Tarczy Demokracji

Parlament Europejski przyjął raport w sprawie Europejskiej Tarczy Demokracji we wtorek, 15 września 2026 roku. Głosowanie odbyło się podczas sesji plenarnej w Strasburgu. Za przyjęciem dokumentu przygotowanego przez Komisję Specjalną ds. Europejskiej Tarczy Demokracji opowiedziało się 420 europosłów, przeciw było 200, a 26 wstrzymało się od głosu. W raporcie tym za główne zewnętrzne zagrożenie dla bezpieczeństwa i integralności demokratycznej Europy uznano Rosję. Raport wyraźnie wzywa do skuteczniejszej walki z dezinformacją i wzmocnienia ochrony wyborów.

To ostatnie zaniepokoiło Europosłów z grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów. Ci obawiają się, że mechanizmy tworzone w imię ochrony demokracji mogą zostać wykorzystane do ingerowania w wewnętrzną politykę państw członkowskich.

Czym jest Europejska Tarcza Demokracji?

Europejska Tarcza Demokracji (ang. European Democracy Shield) to kompleksowa strategia polityczna i zestaw działań zainicjowanych przez Komisję Europejską, których celem ma być ochrona instytucji demokratycznych oraz przestrzeni informacyjnej Unii Europejskiej przed zagrożeniami hybrydowymi, zagraniczną ingerencją oraz dezinformacją.

Koncepcję tę po raz pierwszy zapowiedziała przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen, a oficjalny komunikat w tej sprawie opublikowano w listopadzie 2025 roku.

W przeciwieństwie do wcześniejszych inicjatyw, które skupiały się głównie na twardych regulacjach prawnych (takich jak Akt o usługach cyfrowych czy Akt o wolności mediów), Tarcza kładzie nacisk na wdrażanie przepisów, koordynację operacyjną i edukację.

Inicjatywa budzi w Europie skrajne emocje i głębokie podziały polityczne, co uwidoczniło się podczas debat w Parlamencie Europejskim

Beata Szydło: mechanizm praworządności jako precedens

Była premier i europoseł, wypowiedziała się krytycznie o raporcie. Wskazała na doświadczenia Polski z mechanizmem praworządności, zwracając uwagę, że został wykorzystany przeciwko naszemu państwu.

Mamy bowiem w Unii doświadczenia, kiedy pod osłoną szlachetnych wartości i wzniosłych haseł podejmowano działania niemające z tymi wartościami wiele wspólnego. Tak było chociażby z mechanizmem praworządności, który w przypadku Polski stał się narzędziem politycznego nacisku, blokowania należnych nam funduszy oraz wymuszania zmiany rządu

Beata Szydło, europoseł, była premier, debata w Parlamencie Europejskim, 15 września 2026

Mechanizm praworządności był stosowany wobec Polski przez instytucje unijne w latach 2017-2023. Wiązał się z blokowaniem dostępu do funduszy europejskich.

16 września, już po przyjęciu raportu, Beata Szydło jeszcze raz podkreśliła swoje obawy, co do prawdziwej intencji Europejskiej Tarczy Demokratycznej. Wyraziła je w nagraniu opublikowanym na swoim profilu FB.

Co istotne w kontekście słów byłej premier Polski, Donald Tusk wprost i wielokrotnie deklarował, że po przejęciu władzy przez jego formację zablokowane dla Polski fundusze unijne zostaną uwolnione.

Składam tu, w Sopocie, uroczyste przyrzeczenie. Dzień po wyborach, dzień po zwycięstwie, pojadę i odblokuję pieniądze z Krajowego Planu Odbudowy i wszyscy to odczujemy

Donald Tusk, europoseł, była premier, wypowiedź na wiecu w Sopocie, 27 sierpnia 2023 r.

Słowa te wywołały falę komentarzy. Ówczesny obóz rządzący (PiS) traktował tę deklarację jako dowód na to, że wstrzymanie wypłat dla Polski (związane z kryteriami praworządności i tzw. kamieniami milowymi) miało charakter czysto polityczny, a nie proceduralny.

I rzeczywiście – po zmianie rządu w Polsce Komisja Europejska ostatecznie podjęła decyzję o zatwierdzeniu planów reform i w lutym 2024 roku oficjalnie odblokowała do 137 miliardów euro z funduszy spójności oraz KPO.

Mariusz Kamiński ostrzega przed ingerencją w wybory krajowe

Kwestia założeń raportu w sprawie ETD niepokoi nie tylko byłą premier RP. Europoseł PiS ostrzegł przed ryzykiem ograniczenia pluralizmu politycznego i wolności słowa pod pretekstem obrony demokracji.

Nie chcemy, aby pod szczytnymi hasłami obrony demokracji ograniczano pluralizm polityczny i wolność słowa. Nie chcemy, aby powstał nietransparentny mechanizm, który może być wykorzystany do ingerencji zewnętrznej w wybory krajowe

Mariusz Kamiński, europoseł; debata w Parlamencie Europejskim, 15 września 2026

Kamiński stwierdził również, że „w wyniku takiej zewnętrznej ingerencji establishmentu brukselskiego w Polsce rządzi dziś w naszym kraju reżim Tuska”. Wypowiedź ta odnosi się do wyborów parlamentarnych z 2023 roku.

W jakim kraju znajduje się Parlament Europejski

Parlament Europejski ma trzy siedziby. Główna siedziba znajduje się w Strasburgu we Francji – tam odbywają się sesje plenarne. Drugie centrum pracy parlamentu mieści się w Brukseli w Belgii, gdzie spotykają się komisje parlamentarne i dodatkowe sesje plenarne. Sekretariat Generalny Parlamentu Europejskiego działa w Luksemburgu.

Większość głosowań, w tym przyjęcie raportu o Europejskiej Tarczy Demokracji, odbywa się podczas sesji plenarnych w Strasburgu lub Brukseli.

Najczęstsze pytania

Kiedy Parlament Europejski przyjął raport o Europejskiej Tarczy Demokracji?

Parlament Europejski przyjął raport w sprawie Europejskiej Tarczy Demokracji 15 września 2026 roku. Raport uznaje Rosję za główne zewnętrzne zagrożenie dla integralności demokratycznej Europy.

Jakie są obawy polskich europosłów wobec Europejskiej Tarczy Demokracji?

Europosłowie PiS obawiają się, że mechanizmy tworzone w imię ochrony demokracji mogą zostać wykorzystane do ingerowania w wewnętrzną politykę państw członkowskich. Wskazują – zasadnie zresztą – na precedens mechanizmu praworządności, który był stosowany wobec Polski i wiązał się z blokowaniem funduszy oraz politycznym naciskiem.

Co to jest mechanizm praworządności, o którym mówi Beata Szydło?

Mechanizm praworządności to narzędzie instytucji unijnych stosowane wobec państw członkowskich w latach 2017-2023. W przypadku Polski wiązał się z blokowaniem dostępu do funduszy europejskich. Politycy polskiej prawicy przedstawiają go często jako narzędzie politycznego nacisku i wymuszania zmiany rządu. Z kolei zwolennicy pogłębienia federalizacji UE odbierają ten mechanizm jako szansę rozwojową dla krajów unijnych.

Artykuł Parlament Europejski przyjął raport o Tarczy Demokracji. Szydło i Kamiński ostrzegają pochodzi z serwisu Nasza Polska.