Kultura, media

Z perspektywy ćwierćwiecza od śmierci Witolda Rowickiego wyraźnie widać, co zrobił dla kultury muzycznej będąc szefem Filharmonii Narodowej. Zbudował ten zespół od podstaw, wprowadził go do przestrzeni kulturalnej świata, zainicjował powstanie wielkich dzieł, Lutosławskiego, Bacewicz, Bairda, Kilara i innych, którymi się dzisiaj szczycimy. Dość przypomnieć, że genialny „Koncert na orkiestrę” Lutosławskiego powstał z dedykacją dla Rowickiego. Kilar, za piękne wykonania swoich dzieł napisał dyrygentowi następujące słowa: „Bardzo kochanemu i bardzo wspaniałemu Witkowi z serdeczną przyjaźnią Wojtek Kilar, 5-III-76”. Tego typu wpisów jest wiele, mogłyby wypełnić gruby album.

Od Taganrogu do Filharmonii Narodowej

Rowicki urodził się 26 lutego 1914 r. w Taganrogu. Dziewięć lat później jako repatriant polski osiadł w Nowym Sączu. Studia muzyczne odbył w Krakowie (dyplom w 1938 r.). W listopadzie 1939 r., w kościele św. Szczepana w Krakowie wziął ślub. W 1943 r. jego brat, Włodzimierz, żołnierz AK, został rozstrzelany przez Niemców przy ul. Montelupich w Krakowie. Lata okupacji przetrwał grając w krakowskiej orkiestrze prowadzonej przez Rudolfa Hindemitha, brata sławnego kompozytora (antyfaszysty) Paula Hindemitha. Po wojnie zaangażował się w formowanie orkiestry symfonicznej w Warszawie, a potem Radiowej Orkiestry Symfonicznej w Katowicach, którą mu odebrano, przekazując w ręce Grzegorza Fitelberga.

21 lutego 1955 r. Rowicki poprowadził pierwszy koncert Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej w odbudowanym ze zgliszcz gmachu przy ul. Jasnej w Warszawie. Później na krótko odsunięto go od prowadzenia tej instytucji, by w 1958 r. mianować go dyrektorem artystycznym i dyrygentem-szefem FN. Na tym stanowisku pozostawał do momentu przejścia na emeryturę w 1977 r. Rowicki jest ojcem wielu sukcesów orkiestry, ale też autorem wielu muzycznych odkryć wspaniałych artystów polskich i zagranicznych oraz znakomitych nagrań płytowych, które weszły do wybitnych osiągnięć fonografii światowej.

Przeczytaj również: Atrakcyjne koncerty w Filharmonii Narodowej. Młoda Filharmonia Bałtycka i IV Symfonia Lutosławskiego

Koncert pamięci w setną rocznicę urodzin

Koncert pamięci Rowickiego (21 lutego br.) poprowadził Jacek Kaspszyk z udziałem fagocisty Leszka Wachnika (Koncert fagotowy Rowickiego) oraz skrzypaczki Aleksandry Kuls (I Koncert skrzypcowy Szymanowskiego). Wieczór zakończył Kwartet g-moll op. 25 Brahmsa w orkiestrowej transkrypcji Schoenberga. Wszyscy wykonawcy nagrodzeni zostali spontanicznymi oklaskami.

Potem było spotkanie, na którym pojawiła się – trzymana pod rękę przez Aleksandrę Kuls – Wanda Wiłkomirska, ulubiona solistka Rowickiego, z którą święcił sukcesy na największych estradach świata. Ponadto obecni byli: dyrektor Marian Gołębiowski (prawa ręka Rowickiego przez wiele lat), „ciocia Jadzia” czyli Jadwiga Mackiewicz, której talent do pracy z dziećmi świetnie Rowicki wykorzystał, wielu sławnych solistów, jak Jerzy Artysz oraz muzyków pamiętających „czasy” sławnego dyrygenta. Byli też przedstawiciele Bamberger Symphoniker, których Rowicki przez kilka sezonów prowadził.

Minister Zdrojewski miał ważniejsze zajęcia. Szkoda, że kultura muzyczna tak mało go interesuje!

Stanisław Dybowski

ⓘ Informacja o publikacji
Artykuł Stanisława Dybowskiego pt. „W setną rocznicę urodzin Rowickiego” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 10 (957) z dnia 4 marca 2014 roku, s. 16. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Stanisław Dybowski / „Nasza Polska”. Zdjęcia: archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 10 (957)/2014, s. 16.

Artykuł Witold Rowicki. W setną rocznicę urodzin twórcy Filharmonii Narodowej pochodzi z serwisu Nasza Polska.

Filharmonia Narodowa

Z okazji 70. urodzin, a jednocześnie pół wieku trwającej działalności muzycznej, 7 lutego odbył się w Filharmonii Narodowej koncert Antoniego Wita. Dyrygował jubilat, przygotowując „Pieśń przeznaczenia” op. 54 Brahmsa na chór i orkiestrę, Stabat Mater op. 53 Szymanowskiego z udziałem solistów Iwony Hossy, Ewy Marciniec i Jarosława Bręka oraz „Symfonię alpejską” op. 64 Ryszarda Straussa.

Uczeń Czyża i asystent Karajana

Antoni Wit, wychowanek Henryka Czyża w krakowskiej Wyższej Szkole Muzycznej, laureat II nagrody Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego im. Karajana w Berlinie (potem asystent Karajana w Salzburgu), absolwent prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, zadebiutował z sukcesem w Warszawie 20 października 1967 r., mając już na swym koncie kilka występów.

Od Bydgoszczy do Filharmonii Narodowej

Patrząc na życiorys artystyczny Jubilata łatwo dostrzec, że kariera prof. Wita rozwijała się harmonijnie z ciągłą tendencją zwyżkową. Swoje szefowanie rozpoczął od Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy (1974-1977). Potem kierował: Orkiestrą i Chórem Polskiego Radia i Telewizji w Krakowie (1977-1983), Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach (1983-2000) oraz Filharmonią Narodową (2002- 2013), w międzyczasie dyrektorując Filharmonii de Gran Canaria. Niezależnie od pełnionych funkcji dyrektorskich, Antoni Wit rozwijał międzynarodową karierę dyrygenta gościnnego. Dzisiaj łatwiej chyba wskazać miejsca na świecie, gdzie nie występował, niż wyliczać miasta jego koncertów. Obok dużej liczby występów, zgromadził ogromną dyskografię, liczącą ponad 200 płyt (LP o CD), na których utrwalił prawie pół tysiąca utworów, w tym sporą kolekcję dzieł kompozytorów polskich, za co był wyróżniany nagrodami fonograficznymi polskimi i zagranicznymi. Również potężny jest jego repertuar kapelmistrzowski, obejmujący twórczość symfoniczną i operową blisko 100 kompozytorów m.in. całą spuściznę Chopina, Karłowicza, Góreckiego, Kilara, Lutosławskiego i Pendereckiego. Artysta znany jest z fenomenalnej pamięci, co powoduje, że większość programów prowadzi bez partytury.

Przeczytaj również: Filharmonia Narodowa i IV Symfonia Lutosławskiego

Tak też było podczas omawianego koncertu. Zadyrygowania „Symfonii alpejskiej” o bardzo skomplikowanej strukturze formalnej i rozbudowanej instrumentacji, trwającej blisko godzinę, może podjąć się tylko mistrz batuty. Nic dziwnego, że publiczność nagrodziła Jubilata frenetycznym aplauzem, a następnie z udziałem orkiestry, odśpiewała na stojąco „Sto lat”. W podziękowaniu powiedział nieco z humorem, że chciałby spotkać się w tej samej sali i z tą samą publicznością na kolejnym jubileuszu za 30 lat!

Stanisław Dybowski

ⓘ Informacja o publikacji
Artykuł Stanisława Dybowskiego pt. „Piękny jubileusz Antoniego Wita” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 8 (955) z dnia 18 lutego 2014 roku, s. 16. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Stanisław Dybowski / „Nasza Polska”. Zdjęcia: archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 8 (955)/2014, s. 16.

Artykuł Antoni Wit. Piękny jubileusz dyrygenta w Filharmonii Narodowej pochodzi z serwisu Nasza Polska.