Wydanie książki „Resortowe dzieci. Media”, której nadano rozgłos i która, o dziwo, pojawiła się w większości księgarń, zwróciło uwagę na osobę wybitnego publicysty i historyka, autora 80 książek, blisko 2 tysięcy artykułów oraz prelegenta w programach i w trakcie spotkań w całej Polsce TV „Trwam”, a także w ośrodkach polonijnych – Jerzego Roberta Nowaka. Na szczęście ktoś sobie przypomniał i napisał, że opublikował on już dawno temu książkę „Czerwone dynastie”, będącą znacznie szerszym i głębszym ujęciem tematu: przedstawieniem, jak potomstwo rodowe i duchowe komunistycznych dygnitarzy z lat 1945-1989 opanowało Polskę współczesną, jak nadaje ton w najważniejszych dziedzinach życia, dominuje i wpływa na fakt, że nie możemy się „wybić” na autentyczną niepodległość oraz żyć w wolności i prawdzie.

„Czerwone dynastie” i przemilczany autor

Autora „Czerwonych dynastii” i „Czerwonych dynastii w mediach”, podejmującego walkę o Polskę w swojej działalności społecznej, pisarskiej i naukowo-dydaktycznej jako profesora szkół wyższych atakowano, przemilczano i eliminowano zawzięcie ze świadomości Polaków, przy wspólnym udziale polityków, mediów i różnych czynników życia publicznego – tak, że dziś zniknął prawie z łamów prasy. Broniący Polski (m.in. przed kłamstwami Jana T. Grossa) i Kościoła katolickiego, religii i moralności katolickiej, osobliwym trafem jest szczególnie znienawidzony nie tylko przez rządzących liberałów-libertynów i całą ideologiczną udokomunę, ale również przez część środowisk kościelnych i tzw. prawicowych.

Występuje bowiem w dzisiejszej Polsce niezrozumiałe i przykre zjawisko, że środowiska o charakterze nielewicowym szkodzą sobie nawzajem; przemilczają istnienie bliskiej światopoglądowo „konkurencji” tak, jakby jej w ogóle nie było. Jeden publicysta nie wspomni o drugim, najwyżej krytycznie, a nieraz złośliwie. Lepiej jednak całkowicie jego osobę przemilczeć – tak jest skuteczniej. To dotyczy również czasopism, np. „Nasza Polska”, uważana przez czytelników za najbardziej jednoznaczny organ patriotyczno-moralnego oporu, pomijana jest niemal całkowicie przez pozostałą „prawicową” publicystykę. Na scenie publicznej liczymy się tylko my – taka jest ostentacyjna zasada większości opozycyjnych środków przekazu.

Przeczytaj również: Resortowe dzieci. Media obnażone

Książki Jerzego Roberta Nowaka

Aby Jerzego Roberta Nowaka lepiej przedstawić, pozwolę sobie wymienić tytuły przynajmniej części jego książek. Seria „Biblioteki książek niepoprawnych politycznie” (szereg pozycji), „Życie bez retuszu”, „Myśli o Polsce i Polakach”, „Co Polska dała światu”, „Czarny leksykon”, „Walka z Kościołem wczoraj i dziś”, „Jak oszukano naród”, „Platforma obłudników”, „Nowa cenzura”, „Antypolonizm”, „Antysemityzm”, „Obłudnik Powszechny”, 100 kłamstw J.T. Grossa”, „Nowe kłamstwa Grossa”, „Kogo muszą przeprosić Żydzi”, „Kto jest kim w lobby filosemickim”, „Przemilczany polski holokaust”, „Prawda o Kielcach 1946”, „Zbrodnie UB”, „Żydzi przeciw Żydom”.

Nie ma tych książek w księgarniach, starano się ich nie omawiać i nie recenzować – wskazuje to dobitnie na zniewolenie duchowe, w jakim tkwimy. Ich autorowi należy się wielkie uznanie: sam jeden wykonał niedocenioną pracę pokolenia. Sapere auso!

Zbigniew Żmigrodzki

ⓘ Informacja o publikacji
Felieton Zbigniewa Żmigrodzkiego pt. „Świadek prawdy” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 7 (954) z dnia 11 lutego 2014 roku, s. 5. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Zbigniew Żmigrodzki / „Nasza Polska”. Ilustracja: grafika poglądowa, redakcja naszapolska.pl.

Artykuł Świadek prawdy. Felieton Zbigniewa Żmigrodzkiego o Jerzym Robercie Nowaku pochodzi z serwisu Nasza Polska.