Notatki o polityce, czyli politnotki

Powszechnie stosowaną metodą walki ideologicznej, jaka się współcześnie coraz intensywniej toczy, jest wprowadzanie wewnętrznej dywersji poprzez sadowienie w ugrupowaniu przeciwnika swoich ludzi oraz pozyskiwanie tam stronników spośród osób czymś urażonych albo zniechęconych brakiem oczekiwanych korzyści: nagród, wyróżnień, awansów. Ten sposób walki z religią i z Kościołem katolickim ma swoje odwieczne tradycje, a w czasach nowszych jego kreatorem w Polsce stał się Stalin, zalecając Bierutowi rozsadzanie duchowieństwa od środka jako jedynie skuteczny zabieg.

Od „księży patriotów” do „opozycji laickiej”

Po wojnie polscy komuniści podjęli ten kierunek działania. Jednak ani „księża patrioci”, ani Pax zasad wiary i moralności nie odważyli się kwestionować czy rozmywać. To stało się dopiero po tzw. upadku komunizmu, mającym charakter pozorowany: zwani opozycją byli pezetpeerowcy i wyznawcy „socjalizmu z ludzką twarzą” ruszyli do ataku na religię i Kościół, a także na normalne ludzkie obyczaje, korzystając w tym celu z propagandowego arsenału sowieckiego bolszewizmu i wszelkich ruchów ateistycznych, udrapowanych jednak przemyślnie na „liberalizm”. Po „zwycięstwie demokracji” w 1989 r. rozpoczęła się nowa forma walki z religią i Kościołem, prowadzona przez tzw. michnikowszczyznę i „opozycję laicką”, złożoną przeważnie z byłych członków PZPR. Deklamowano między sobą, że „czerwonego zastąpił czarny” i jego trzeba właśnie osłabić, a nawet, jak dobrze pójdzie, obalić, a przede wszystkim wyrugować z ludzkich umysłów. „Kto dziś dowala czarnym?” – pytał podwładnych na odprawie „naczelny” jednej z lokalnych mutacji „Wyborczej”. Duszpasterskie wizytacje biskupie porównywano z przyjazdami pierwszych sekretarzy partii do organizacji gminnych…

Przeczytaj również: Kościół Rydzyka czy Kościół Franciszka? Zmiana warty w Episkopacie

Wewnętrzna kościelna dywersja

Ale oczywiście najważniejsze było uruchomienie wewnętrznej kościelnej dywersji. Jej czołowymi postaciami stali się dwaj uprzywilejowani hierarchowie: bp Tadeusz Pieronek, sekretarz generalny Episkopatu i przysięgły wróg Radia Maryja, oraz abp Józef Życiński, ordynariusz lubelski, chodzący w aureoli wielkiej uczoności i demonstrujący ją przy każdej okazji. Zaraz też zaczęli się jawić pomniejsi wichrzyciele i kontestatorzy, z głoszącym „góralską” filozofię i zmodernizowaną wiarę ks. Józefem Tischnerem na czele. Dziwnym trafem często zakonnicy, zwłaszcza jezuici i dominikanie, jak Stanisław Obirek i Tadeusz Bartoś, którzy w końcu odeszli z Kościoła, ale także ciągle nowi: oo. Paweł Kozacki, Krzysztof Wiśniowski, Ludwik Mądel, Paweł Gużyński, księża Wojciech Lemański i Kazimierz Sowa. Osobny rozdział należy się długoletniemu redaktorowi „Tygodnika Powszechnego”, ks. Adamowi Bonieckiemu – wytrwałemu bojownikowi przeciw religijnemu „ciemnogrodowi”. Wspierany prestiżowo (i finansowo) ten „postępowy katolik” usiłuje nadal robić swoje, publikując w „Gazecie Wyborczej” krytyki Kościoła i „fundamentalnych” katolików, udzielając wywiadów laicyzującej prasie i kpiąc sobie z kościelnej zwierzchności, która obchodzi się z nim nader łagodnie. W imię „jedności Kościoła”, zapewne. Cóż to wszak za „jedność”? – trzeba zapytać…

Zbigniew Żmigrodzki

ⓘ Informacja o publikacji
Felieton Zbigniewa Żmigrodzkiego pt. „Dywersanci” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 14 (961) z dnia 1 kwietnia 2014 roku, s. 5. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Zbigniew Żmigrodzki / „Nasza Polska”. Ilustracja: grafika poglądowa, redakcja naszapolska.pl.

Artykuł Koń trojański w Kościele? Żmigrodzki o dywersji od środka pochodzi z serwisu Nasza Polska.