Kilkugodzinne kolejki, stłoczeni na korytarzu pacjenci i chirurg przyjmujący taśmowo – tak wyglądał powszedni dzień w ambulatorium łódzkiego pogotowia. Anna Skopińska opisuje przypadki źle złożonych złamań i niepotrzebnie zagipsowanych kończyn, które potem korygowali lekarze w przyszpitalnych poradniach, i pyta, dlaczego pacjenci boją się składać skargi. Przygląda się kontraktowi Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego z NFZ, nagrodzie dla dyrektora pogotowia oraz chaosowi w koordynacji akcji ratunkowej po karambolu na drodze S8, którym zajęła się prokuratura. To tekst o problemach ratownictwa medycznego, które dotyczą nie tylko Łodzi.
Kilkugodzinne kolejki oczekiwania, dziesiątki stłoczonych w ciasnym korytarzu pacjentów i pracujący cały dzień chirurg, który załatwia taśmowo, nie wpatrując się za bardzo w to, co wykaże zdjęcie rentgenowskie. Zniecierpliwiony, opryskliwy personel i zniecierpliwieni pacjenci, którzy szukają tu przecież ratunku, bo z innych miejsc mogliby zostać odesłani. To powszedni dzień w łódzkim pogotowiu. Stąd tak wiele osób z niepotrzebnie zagipsowanymi kończynami, ze źle złożonymi rękami, z niezauważonymi przemieszczeniami…
Ambulatorium łódzkiego pogotowia
O tym, że jest źle, wiedzą wszyscy – no, może z wyjątkiem pani rzecznik pogotowia, Danuty Szymczykiewicz, która przekonuje nas, że pierwszej pomocy ambulatoryjnej udzielają wykwalifikowani chirurdzy z drugim stopniem specjalizacji i nie ma mowy o żadnych pomyłkach, bo nie ma skarg. Tych oficjalnych faktycznie brak – pogotowie jest bowiem dla wielu jedyną deską ratunku, skoro na pomoc w szpitalnych oddziałach ratunkowych nie zawsze mogą liczyć, tu zaś przyjmowany jest każdy.
Tyle, że ilość nie idzie w parze z jakością. Z pewnością winny jest kontrakt, który Wojewódzka Stacja Ratownictwa Medycznego w Łodzi ma podpisany z NFZ – jak wszędzie jest za niski, ale to nie zwalnia od odpowiedzialności za pacjentów. Tymczasem choć dyrektor pogotowia został ostatnio nagrodzony statuetką „Pracodawca przyjazny pracownikom”, to w kategorii „Pacjent” nagrody by nie otrzymał. Już kilka miesięcy temu informowaliśmy o dantejskich scenach rozgrywających się niemal każdego dnia w ambulatorium pogotowia i o sytuacji, gdy zasypywany pytaniami przez oczekujących pan dyrektor po prostu „daje nogę”.
O tym, że pogotowie to chirurgiczny kombinat, wiedzą lekarze pracujący w wielu przyszpitalnych poradniach. To tam potem zgłaszają się chorzy opatrzeni w stacji. – Ostatnio zdejmowałem pacjentce gips po złamaniu nadgarstka – słyszymy – i okazało się, że choć na zdjęciu rentgenowskim wyraźnie widać było przemieszczenie, to nie zostało zauważone przez opatrującego ją chirurga. Teraz kobieta ma unieruchomiony nadgarstek i czeka ją długa rehabilitacja, by przywrócić ręce sprawność.
Inny przypadek to stwierdzenie złamania, którego nie było. Starszemu człowiekowi unieruchomiono kończynę i kazano czekać 6 tygodni. Dopiero prywatna wizyta wykazała, że popełniono błąd. Pacjenci nie chcą składać skarg, bo boją się, że jak będą potrzebować pomocy, to zostanie im ona odmówiona. To efekt systemu ochrony zdrowotnej, który po latach rządów PO doprowadził do absurdalnej sytuacji, gdzie ten, któremu ma służyć, boi się walczyć o swoje, by nie zostać z niczym. Tymczasem tak pogotowie, jak i urzędnicy NFZ przyznający takie a nie inne kontrakty nie pracują społecznie – dostają sowite wynagrodzenie, które zobowiązuje ich do pracy na rzecz ludzi. A niedoszacowania procedur dla pacjentów i jakości usług, które oferuje pogotowie, z powodu niskiego kontaktu można starać się jakoś łatać. Choćby rezygnując z niepotrzebnych etatów urzędniczych. Wiedzą o tym szefowie placówek, w których nie ma ani kilku dyrektorów ze sztabem sekretarek ani rzecznika prasowego. Jest za to rzetelna opieka medyczna.
Karambol na S8 i koordynacja ratownictwa
Ambulatorium to nie jedyny problem pogotowia w Łodzi. Ostatnio głośno o sprawie koordynowania akcji ratunkowej podczas karambolu na drodze S8. Sprawę wyciekłych nagrań między dyspozytorami pogotowia w Łodzi, Rawie Mazowieckiej i Grodzisku Mazowieckim oraz Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Łodzi zbada prokuratura. A to, czy akcja ratownicza była poprawnie przeprowadzona, będzie sprawdzać specjalna komisja powołana przez ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza. Pracę operatorów przekazujących zgłoszenie oceniać będą też pracownicy urzędu wojewódzkiego w Łodzi.
W całej sprawie zastanawia jedno: przy wojewodzie działa Centrum Zarządzania Kryzysowego z całodobowym dyżurem i z lekarzem koordynatorem ratownictwa medycznego. Wysyłanie, a potem odwoływanie karetek pogotowia było niewątpliwym błędem, tylko czy tej sprawy nie powinien właśnie koordynować lekarz Centrum przy wojewodzie? Kto feralnej nocy miał dyżur i przespał, zrzucając teraz winę na dyspozytorów? Lekarze, z którymi rozmawiamy, mówią nam, że od lat zobligowani są przekazywać aktualne informacje o stanie wolnych łóżek na oddziałach ratunkowych właśnie do urzędu wojewódzkiego. Dlaczego więc teraz odpowiedzialności za akcję – albo po prostu jej brak – ze strony tych, którzy powinni ją koordynować, nie weźmie dyżurny lekarz koordynator ratownictwa medycznego? Właśnie to powinna sprawdzić i komisja, i prokuratura, zanim nastąpi lincz na tych, którzy nie mają obrazu województwa i dokładnie nie znają możliwości placówek oddalonych o dziesiątki kilometrów ani potrzeb poszkodowanych, od których zgłoszenia przyjmują zatrudnieni przez wojewodę i bezpośrednio skomunikowani z lekarzem-koordynatorem operatorzy.
Anna Skopińska
Przeczytaj również: Stadion Śląski. Afera za publiczne pieniądze
ⓘ Informacja o publikacji
Artykuł Anny Skopińskiej pt. „Źle się dzieje w pogotowiu” ukazał się pierwotnie w wydaniu papierowym tygodnika „Nasza Polska” nr 20 (967) z dnia 13 maja 2014 roku, s. 16. Reprint na portalu naszapolska.pl w ramach digitalizacji archiwum redakcji. Wszelkie prawa do oryginalnego tekstu zastrzeżone – Anna Skopińska / „Nasza Polska”. Zdjęcie: archiwum „Nasza Polska”, skan wydania nr 20 (967)/2014, s. 16.



