Lwowska Rada Obwodowa na ostatnim posiedzeniu ustanowiła rok 2027 na obszarze Lwowa i okolic rokiem Romana Szuchewycza- zbrodniarza, dowódcy Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA).
Instytut Pamięci Narodowej podkreślił, że ta decyzja to „cios wymierzony w pamięć o ofiarach dokonanego na jego rozkaz ludobójstwa”
Czy w świetle pełnoskalowej wojny na Ukrainie, zbrojnej agresji Rosji wobec tego państwa i jego niewinnych mieszkańców, nam-Polakom, tym którzy otworzyli swe serca i domy dla uchodźców ze wschodu, wypadało milczeć?!
Nie oglądając się na morze polskiej krwi wylanej przez Ukraińców na Kresach II Rzeczpospolitej podczas II wojny światowej, Polacy potrafili wznieść się na wyżyny miłosierdzia, by przyjąć pod swój dach setki tysięcy uchodźców, nie zważając na zbrodnie ich pobratymców. Mimo tego, co uczynili, jak można było odmówić tym, którzy ratując życie swych dzieci, uciekali przed sowieckim butem. Wszakże skądś to znamy!
Tymczasem, najwyższe władze Ukrainy, za patronów jednostek wojskowych, mianują tych , którzy mają ręce unurzane w polskiej krwi, a lokalne władze Lwowa, na fali nacjonalistycznego uniesienia, rok 2027 poświęcają Romanowi Szuchewyczowi. Zanim zapoznają się Państwo z pocztem ideologów, dowódców, terrorystów i morderców ukraińskich sprzed ostatniej wojny światowej, warto przypomnieć sobie, w jakich strukturach funkcjonowali.
OUN – organizacja nacjonalistyczna o charakterze polityczno-wojskowym, założona w 1929 w Wiedniu. OUN kierowała się ideologią nacjonalizmu integralnego. Stosując głęboką konspirację oraz zamachy terrorystyczne, OUN tworzyła wizję przyszłego państwa ukraińskiego jako „czystego etnicznie” o ideologii totalitarnej. Organizacja o wymiarze antydemokratycznym i antykomunistycznym. OUN przed wybuchem II wojny światowej dokonywała ataków terrorystycznych głównie na ziemiach II Rzeczypospolitej, mając zaplecze w Ukraińcach zamieszkujących wschodnie tereny państwa polskiego. W 1940 r. doszło do rozłamu organizacji na frakcję banderowców (OUN-B, działająca pod przywództwem Stepana Bandery) i melnykowców (OUN-M, działająca pod przywództwem Andrija Melnyka). Źródło: IPN
UWO (Ukraińska Organizacja Wojskowa, ukr. Українська Військова Організація) była podziemną, nielegalną organizacją nacjonalistyczną i terrorystyczną działającą w II Rzeczypospolitej w latach 1920-1933 Źródło:kresy.pl
UPA 14 października 1942 r., został sformowany pierwszy oddział UPA podporządkowany Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN-B). UPA była odpowiedzialna za masowe zbrodnie dokonywane na Polakach w latach 1943-1945. Polscy historycy oceniają, że ukraińscy nacjonaliści zamordowali około 100 tys. Polaków na Wołyniu i w Galicji Wschodniej. Dla rodzin ofiar słowa „Sława Ukrainie, smert Lachom”, czyli „chwała Ukrainie, śmierć Polakom”, pozostają wspomnieniem płonących wsi i siekier.
Na czele UPA w 1943 roku stanął Roman Szuchewycz („Taras Czuprynka”), w II RP jeden z organizatorów zamachów terrorystycznych dokonywanych przez OUN, były zastępca dowódcy policyjnego batalionu ukraińskiego w służbie niemieckiej. Siły UPA w momencie największego rozwoju, w 1944 r. oceniane są na 25 – 40 tysięcy żołnierzy. Źródło: dzieje.pl
I. Kierownictwo OUN
1. Stepan Bandera (1909-1959)
Biogram: Przywódca krajowych struktur OUN od 1933 r., następnie OUN-B. Organizował działalność konspiracyjną i terrorystyczną wymierzoną w przedstawicieli władz II RP.
II RP: Aresztowany w 1934 r.; w procesie warszawskim dotyczącym zabójstwa ministra Bronisława Pierackiego skazany w 1936 r. na śmierć, karę zamieniono na dożywocie.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
2. Andrij Melnyk (1890-1964)
Biogram: Oficer ukraiński, kierownik krajowych struktur UWO w latach 20. Od 1938 r. przewodniczący OUN; po rozłamie zwierzchnik OUN-M.
II RP: Zatrzymany w 1924 r. za działalność w UWO; skazany na więzienie, zwolniony pod koniec 1928 r.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
3. Mykoła Łebed (1909-1998)
Biogram: Działacz bojowych struktur OUN, uczestniczył w przygotowaniu zamachu na Pierackiego. Później jeden z czołowych działaczy OUN-B.
II RP: Sądzony w procesie warszawskim 1935-1936; wyrok śmierci zamieniono na dożywotnie więzienie. Zwolniony w związku z wydarzeniami września 1939 r.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
4. Jarosław Stećko (1912-1986)
Biogram: Działacz i ideolog OUN, w 1941 r. stanął na czele ogłoszonego we Lwowie rządu ukraińskiego.
II RP: Aresztowany i sądzony za działalność OUN; w 1936 r. skazany na pięć lat więzienia, zwolniony po amnestii w 1937 r.
3 lipca 1941 roku Jarosław Stećko skierował do Adolfa Hitlera list pełen uznania dla niemieckiej armii i nadziei na utworzenie państwa.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
5. Stepan Łenkawski (1904-1977)
Biogram: Ideolog OUN, współtwórca jej podstaw programowych, autor „Dekalogu ukraińskiego nacjonalisty”; po wojnie kierował OUN-B.
II RP: Więziony przez polskie władze za działalność w OUN w latach 1932-1936.
Stepana Łenkawskiego aresztowano w lipcu 1941 roku we Lwowie i osadzono w KL Auschwitz, gdzie otrzymał numer 49731. Z obozu zwolniony przez Niemców 19 grudnia 1944 roku.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
6. Lew Rebet (1912-1957)
Biogram: Prawnik i działacz OUN, kierował jej strukturami terenowymi, następnie Egzekutywą Krajową w latach 30.
II RP: Wielokrotnie zatrzymywany i więziony przez władze polskie z powodu działalności konspiracyjnej.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
II. Kolejni dowódcy UPA
7. Roman Szuchewycz (1907-1950) „Taras Czuprynka”, „Tur”, „Dzwin”, „Szuch”, „R. Łozowśkyj”
Biogram: Działacz UWO i OUN, organizator akcji bojowych; od 1943 r. naczelny dowódca UPA.
II RP: Zatrzymany w 1934 r., osadzony w Berezie Kartuskiej; w procesie lwowskim w 1936 r. skazany na cztery lata więzienia, karę skrócono.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
8. Dmytro Klaczkiwski (1911-1945), „Kłym Sawur”
Biogram: Działacz OUN, dowódca UPA-Północ w 1943 r.; historycy wskazują jego kierowniczą odpowiedzialność za zbrodnie na polskiej ludności Wołynia.
II RP: Zatrzymywany przez polskie władze za działalność w OUN, m.in. w 1937 r.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
9. Wasyl Kuk (1913-2007), „Łemisz”
Biogram: Działacz OUN, po śmierci Szuchewycza ostatni naczelny dowódca UPA; aresztowany przez władze sowieckie w 1954 r.
II RP: Przed 1939 r. związany z nielegalną działalnością OUN, poszukiwany przez polską policję.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
10. Wasyl Sydor (1910-1949), „Szełest”
Biogram: Działacz OUN, następnie dowódca UPA-Zachód.
II RP: W 1935 r. skazany za działalność w OUN; ponownie osadzony w polskim więzieniu w 1937 r.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
11. Jarosław Staruch (1910-1947), „Stiah”, „Synij”, „Jarlan”, „Stojar”
Biogram: Działacz władz OUN, kierował jej propagandą i konspiracją; po wojnie związany z podziemiem na obszarach dzisiejszej południowo-wschodniej Polski.
II RP: W 1939 r. skazany w procesie w Równem na wieloletnie więzienie (podawana jest kara 13 lat).
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
12. Mykoła Swystun (1912-1944), „Jaseń”
Biogram: Działacz UWO i OUN, później oficer i dowódca jednostek UPA na Wołyniu.
II RP: Przed wojną kilkakrotnie zatrzymywany przez polskie władze za działalność konspiracyjną.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
III. Organizatorzy i wykonawcy zamachów OUN
13. Hryhorij Maciejko (1913-1966)
Biogram: Członek OUN, bezpośredni wykonawca zabójstwa ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego 15 czerwca 1934 r.
II RP: Poszukiwany przez polską policję; zbiegł z Polski i nie został osądzony przez sąd II RP.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
14. Mykoła Łemyk (1914-1941)
Biogram: Działacz OUN, sprawca zabójstwa urzędnika sowieckiego konsulatu we Lwowie w 1933 r.; organizacja przedstawiała akcję jako protest przeciw Wielkiemu Głodowi.
II RP: Ujęty po zamachu, skazany na śmierć, następnie karę zamieniono na dożywocie.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
15. Jarosław Karpyneć (1905-1944)
Biogram: Członek OUN, zajmował się przygotowywaniem materiałów wybuchowych; zamieszany w przygotowanie zamachu na Pierackiego.
II RP: Oskarżony w procesie warszawskim 1935-1936; skazany na śmierć, zamienioną na dożywocie.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
16. Bohdan Pidhajny (1906-1980)
Biogram: Inżynier i konspirator OUN, powiązany z przygotowaniami do zamachu na ministra Pierackiego.
II RP: Oskarżony w procesie warszawskim; skazany na dożywotnie więzienie.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
17. Kateryna Zarycka (1914-1986)
Biogram: Działaczka OUN, później organizatorka sieci pomocy i zaplecza medycznego ukraińskiego podziemia.
II RP: Aresztowana w 1934 r. w związku ze śledztwem dotyczącym OUN; skazana na więzienie, po apelacji na cztery lata.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
18. Mykoła Kłymyszyn (1909-2003)
Biogram: Działacz OUN, uczestniczył w przygotowaniach do zamachu na ministra Pierackiego; po wojnie działał na emigracji.
II RP: Skazany w procesie warszawskim 1935-1936 na dożywotnie więzienie.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
19. Jewhen Konowalec (1891-1938)
Biogram: Założyciel UWO i pierwszy przewodniczący OUN; kierował ruchem nacjonalistycznym z zagranicy. Zginął w zamachu sowieckiego agenta w Rotterdamie.
II RP: Kierował organizacjami zwalczanymi przez II RP. W zainteresowaniu polskiej policji.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
20. Dmytro Doncow (1883-1973)
Biogram: Publicysta i ideolog ukraińskiego nacjonalizmu integralnego, którego koncepcje wywierały wpływ na środowisko OUN.
II RP: Nie został tutaj zakwalifikowany jako osoba skazana lub poszukiwana przez II RP; zamieszczony dla kontekstu ideologicznego.
Źródła biograficzne: Encyclopedia of Ukraine, Encyklopedia Współczesnej Ukrainy
Proces warszawski (1935-1936) – pozostali oskarżeni: Daria Hnatkiwska, Iwan Maluca, Roman Myhal, Jewhen Kaczmarski, Jarosław Rak i Jakub Czornyj.
Czyż nie są to prawdziwi bohaterowie (sarkazm)? Od powstania Nalewajki, poprzez bunt i wyniszczającą wojnę Chmielnickiego, liczne późniejsze sojusze z naszymi przeciwnikami, rokosze, zamachy, morderstwa, powoływanie do życia fasadowych republik ludowych, wreszcie masowe czystki etniczne na Polakach i innych nacjach w ramach tworzenia Samostijnej Uhrainy, doprowadziły do wbicia pomiędzy naszymi społeczeństwa klina.
Nie wystarczyło to, że autentycznie płacząc nad waszym losem, Polacy jako pierwsi w 2022 roku wyciągnęli dłoń wobec Was-bezbronnych, zdradzonych i ratujących swe dzieci, a Wy, co?
Żadnych przemyśleń, delikatności, dozy zdrowego rozsądku wobec nas? Sława Ukrainie, chwała Banderze? My doskonale wiemy, w jakich okolicznościach był artykułowany pierwszy z wymienionych okrzyków. W pamięci Kresowian to zawołanie ma bowiem drugą, krwawą połowę: „Sława Ukrainie, smert Lachom”.
Za chwilę pojawią się opinie, że nie wolno oskarżać całego narodu ukraińskiego, lecz jeśli ów naród nie widzi nic złego, głośno nie protestuje, a często szczyci się swymi „bohaterami”, my-Polacy mamy pełne moralne prawo, a wręcz obowiązek, krzyczeć…
