Dyktatura unijna

Do wstąpienia w szeregi państw – członków Unii Europejskiej

namawiał nas Ojciec Święty, a za Nim i hierarchowie Polskiego Kościoła. 

Czy spodziewano się wówczas, czym się ta „Unia” stanie? Wiedziało już wtedy z pewnością nasze krajowe, ukryte i jawne lewactwo, licząc na uruchomienie    w nowej postaci podobnego mechanizmu przymusu, jakim dla krajów Europy Wschodniej była Rosja Sowiecka.

S A N C T U S

Święty spokój i cisza jak ta
święty dzień , święta noc
tydzień święty , święty rok , święty wiek
święty dziadek i babcia
święty ojciec i matka

Sprawy nieledwie ostateczne

Ewangeliczne „niech mowa wasza będzie tak, tak, nie, nie” straciło

na obowiązującym znaczeniu po dokumencie papieskim „Amoris Laetitia”. 

Krajowe episkopaty mogą wybierać: „ tak albo nie” w kwestii udzielania lub 

odmawiania Komunii św. osobom rozwiedzionym, a może nawet  - w konsekwencji – udzielania im powtórnych ślubów.

Wśród żałosnych pomysłów

W nie tak zresztą dawnych czasach ludzie byli rozsądni: nikt nie podpiłowywał nóg od krzesła, na którym siedzi, nie przyrządzał potrawki z muchomorów, nie wchodził na wysokie drzewo, z którego nie potrafiłby zejść. Schyłek dwudziestego wieku oraz początek następnego zaowocował - jednym po drugim – fatalnymi pomysłami, co gorsza – skwapliwie realizowanymi. „Nowocześni” bibliotekarze wpadli na pomysł „restrukturyzacji” zbiorów.

Na szańcach udokomuny

Pamiętnego połączenia - zawartego w Magdalence i przy Okrągłym Stole - 

bronią zażarcie jego dziedzice i spadkobiercy: „Platforma  Obywatelska”z „Nowoczesną”, KOD-em, „Obywatelami dla Rzeczpospolitej” i całą  pozostałą lewacką drobnicą.

Toksyczne dziedzictwo

Odchodząc z pierwszego planu sceny politycznej, polsko-sowieccy komuniści stworzyli w celu ciągłego panowania ich ideologii, osobliwy twór: połączenie „swoich - czerwonych ”z „liberałami” - „różowymi”. Naród skomentował to następująco: „Czerwony oszust dogadał się  z różowym złodziejem”, a całość nazwał jednym słowem: „udokomuna”.

Zamyślenia jesienne

O ile wiosna oznacza obudzenie się przyrody i nadzieje na radosne zdarzenia,  

jesień kojarzy się ze smutkiem: skończyły się letnie podróże i przygody, wraca codzienna rzeczywistość. W jednym z ogrodów botanicznych, które kiedyś zwiedzałem, przed jego wydzieloną częścią widniał napis: „Jesienna zmiana barw liści” – do dziś wspominam wrażenia, jakie patrząc, wtedy odniosłem: wiele kolorów  na różnych drzewach, koniec lata i jego radości w bogatym pożegnaniu.      

Wspomnienie o Przyjacielu

17 września 2017 roku zmarł w Lublinie Andrzej Paluchowski, emerytowany  

długoletni dyrektor biblioteki Uniwersyteckiej  KUL. Jemu, jak chyba nikomu innemu w powojennej Polsce, przysługiwało zaszczytne, choć skromne miano

„Bibliotekarz Dobry”.

100. rocznica objawień fatimskich

Moje dawne wakacje

Jeden z letnich miesięcy spędzałem wówczas w Świbnie, małej miejscowości na terenie byłego Wolnego Miasta Gdańska, u przekopu Wisły. Jechało się tam kolejką wąskotorową z jej dworca położonego na końcu ulicy Długie Ogrody.